HWP 2

In de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen zouden we thuis tegen Charlois 3 spelen, maar dat bleek dus Charlois 2 te zijn, omdat het derde team van de Rotterdammers zich had teruggetrokken. Enfin, kniesoor die daarop let. We traden in deze wedstrijd aan met drie nieuwe spelers: Tamer Ismail, Tyani de Rycke en Randy van Houtte. Van dit drietal was Randy als eerste klaar. Hij liet met zwart geen spaan heel van oudgediende Cor de Wit. Op dat moment was de stand ½ – ½ omdat ik, ook met zwart, remise had gespeeld tegen Kresna Soerjadi, die sinds mensenheugenis bij Charlois speelt. Ik koos een variant die tot eeuwig schaak kan leiden als wit niet probeert te winnen. En dat gebeurde dus. Helaas.

Daarna maakte Charlois gelijk omdat Hans Groffen wat al te gemakkelijk voordeel had gekregen in de opening en zich vervolgens een stortvloed aan slordigheden meende te kunnen permitteren. Dat kon dus niet, zo toonde de zwartspeler aan.

Het werd spannend. Niet aan het bord van Marc Lacrosse, overigens. Daar stond voor mij de uitslag al lang voor het einde vast. Marc Lacrosse had met scherp en gepointeerd spel de vijandelijke koning veroordeeld tot gevangenisstraf in het midden van het bord. Het was slechts wachten op de genadeklap, die uiteindelijk tegen de eerste tijdcontrole werd uitgedeeld. En ook Nils scoorde nog in het derde uur een vol punt na veel rekenwerk in een ingewikkelde Sicilaan. De jonge Ryan Staal leek met een offeraanval te zullen winnen, maar een vijandelijk tegenoffer gooide roet in het eten, waarna onze Nils met een toren meer uit het strijdgewoel tevoorschijn kwam.

Zo stonden we dus met 3½ – 1½ voor, met nog drie partijen aan de gang. Arne had een pionoffer van zijn opponent wel weten op te vangen, maar kwam nooit echt los. Toen de pion door Albert Kamman werd terugveroverd, ging dat gepaard met een remiseaanbod, dat Arne accepteerde na een goedkeurend knikje van de teamleider.

Het kon nu eigenlijk niet meer misgaan. Aan het eerste bord stond Tamer Ismail duidelijk beter en Tiyani, onze nieuwe dame, moest toch zeker remise kunnen houden. Het werd meer dan remise voor Tiyani. Haar tegenstander zag kansen die er niet waren en moest in het verre eindspel het hoofd buigen. Helaas gold dat ook voor Tamer. Hij bleef maar zoeken naar een winst die er toch moest zijn, zo dacht hij. Het was fijner geweest als hij gewoon in remise had berust, maar hij wist niet hoe de stand was, en een teamleider mag een denkende speler niet storen. Doodzonde.

HWP II degradeert na verlies in Arnhem

Tja, wat te zeggen? Als de overige uitslagen beter hadden uitgepakt, waren we in de tweede klasse gebleven. Maar degradatie is ook een soort terechte straf voor een rommelig seizoen met veel invallers (en soms ook lege borden) en niemand die echt lekker scoorde.

Dat laatste gold niet voor twee van de vier invallers die zaterdag in Arnhem acte de présence gaven. Vader en zoon Van Coppenolle waren opgetrommeld om samen met André en William vanuit Gent de verre reis te ondernemen. En net als eerder dit seizoen in Asten lieten beiden een overwinning optekenen. Lander was eerst. Zijn zwarte Siciliaanse aanval tegen de lang gerokeerde witte koning was snel, gepointeerd en effectief. Een prachtige zege voor Lander, die voor het eerst een 2000plusser in het zand liet bijten.

Bij vader Kurt ging het allemaal wat minder soepel. Eigenlijk bereikte hij niets met wit en besloot vervolgens tegen de eerste tijdcontrole vol in de aanval te gaan en alle bruggen achter zich te verbranden. Er werd een hele toren in de aanval geïnvesteerd en vermoedelijk zou een computer alles zonder veel moeite hebben weerlegd, maar Mathieu Roskam, een mens, kwam er niet uit.

Weer een punt voor ons, dus. Helaas bleef het daarbij. De andere twee invallers deden het wat minder. Frans Snijders zag zich met zwart geconfronteerd met een variant van het Spaans die hij zelf altijd met wit speelt. Zijn tegenstander waagde een pionoffer waarvan Frans uit eigen ervaring wist dat het niet goed was. En hij wist ook hoe hij tegen moest spelen. Waarom hij vervolgens vrijwel à tempo iets anders op het bord bracht, begreep hij zelf ook niet. Nu kreeg hij in plaats van een uitstekende stelling met goede winstkansen een ruïne op het bord. En dus een nul.

In de tussentijd had André Galle het vrij dwaze gambiet van Tom van’t Hoff bijna weerlegd, maar niet helemaal. Het werd dus remise. En Harry had de pech dat hij tegen Ruud Janssen moet spelen. Hij liet iets elementairs toe en kon daarna opgeven. Een vergelijkbaar verhaal was van toepassing op William, die weliswaar een kwaliteit won, maar daartoe een vracht pionnen moest inleveren. En ik speelde tegen Bob Beeke met zwart een saaie remise.

De stand was nu 4-3 voor de Érnemmers en Marnix was als laatste bezig. Hij moest dus winnen, maar op dat moment had hij zijn prachtige stelling al verknald door een impulsieve pionzet waarmee hij heel even dacht een paard te winnen, daarbij vergetend dat paarden, in tegenstelling tot pionnen, gewoon achteruit mogen. Het was vechten tegen de bierkaai en, zoals wij allen weten, verlies je dat altijd.

Volgend jaar gaan we vlammen in de derde klasse.

Na het debacle in de vorige ronde hadden we voor deze thuiswedstrijd een volledige ploeg, en dan zijn we tot alles in staat, dacht ik. Dat bleek tegen te vallen. Uiteraard was schrijver dezes weer een grote boosdoener. Ik had mezelf op bord 8 geposteerd en nadat mijn tegenstander de opening vreselijk had mishandeld, stond ik na 17 zetten finaal gewonnen. Hierop besloot ik mijn tegenstander niet langer serieus te nemen. Dat kwam mij duur te staan. Na een serie afzichtelijke blunders werd het remise omdat mijn opponent er niet in slaagde een eindspel van dame vs toren te winnen.

In de tussentijd waren er weinig goede dingen voor ons gebeurd. Er was slechts één lichtpunt: de overwinning van Marc Lacrosse met zwart tegen Mark Clijsters. Ik maakte me grote zorgen toen ik zag dat onze Marc in de opening zowat een uur nadacht in een ogenschijnlijk simpele stelling. Ondanks of misschien juist dankzij de extravagante tijdsinvestering hield zwart stand en nam langzaam het initiatief, waarna we Marc op zijn best zagen. Marc Lacrosse was de enige winnaar aan onze kant, hoewel Elias er werkelijk alles aan deed om ook zegevierend aan de finish te komen. Elias melkte een toreneindspel tot de draad uit, maar tegenstander Senders gaf geen krimp en dus werd er rond half zeven, in een compleet lege zaal, tot remise besloten. Onze topspeler William hield knap remise met zwart tegen Lars Vereggen in een partij tjokvol verrassende tactische wendingen. En hetzelfde gold voor de remise van Nils Vantorre tegen Jordy Schouten aan bord 4.

Dan blijven slechts onze nederlagen over. Arne kwam met zwart in de verdrukking tegen Mark Haast. Verwoede pogingen tot ontworstelen bleken tevergeefs. Helaas leed ook Harry een zeldzame nederlaag tegen de Koningsindische aanval van Brammetje van de Berg. En André, ten slotte, kwam tijd te kort in het slot van de partij. Het wordt moeilijk over een maand in het verre Blerick.