HWP 2

Het is met een zeer bezwaard gemoed dat ik dit verslag schrijf. We waren op volle oorlogskracht naar Rotterdam gekomen om korte metten te maken met kampioenskandidaat RSR Ivoren Toren. Het ratingoverwicht was meer dan 100 punten. En toch ging het mis. Waarschijnlijk ben ik zelf de schuldige. Ik ben niet geschikt voor een rol als non-playing captain. Moeten we maar niet meer doen.

In het begin van de wedstrijd zag ik dat Tamer een variant van het Schots kreeg voorgeschoteld waarvan hij kennelijk niet op de hoogte was. Anders denk je niet zo lang. Hij ging dus in moeilijkheden komen. Maar toen ik was teruggekeerd van een lange wandeling door het Rotterdamse, zag ik dat Tamer prima had gekeept, en dat het remise ging worden. Alles zag er zonnig uit. William had de koning van tegenstander Fung in het vizier gekregen en verschalkt, en Hans had een kalme remise gespeeld. We stonden voor, en aan bord 1 ging Adriaan zijn tegenstander matzetten, dat kon niet anders. Broeder Jacob stond ook uitstekend met zwart en het volle punt leek een kwestie van tijd. Marc had een eindspel met een pion meer bereikt en Simon had een licht voordeeltje. Alleen Harry stond slecht, maar die verliest gewoon niet met wit. De vraag was dus niet of we de match gingen winnen, maar met hoeveel.

Adriaan leidde de teloorgang in door zich te vergissen in de matvoering, waarna hij zich genoodzaakt zag te berusten in eeuwig schaak. Jacob dwong zijn tegenstander, die praktisch geen tijd meer had, om enige zetten te doen, die allemaal goed waren. Dat is niet de manier om te profiteren van tijdnood van je tegenstander. Het ging van kwaad tot erger, van remise tot compleet verloren. En Marc wilde het te eenvoudig doen en dat leidde tot een dode remisestand. Domper op domper. Tamer wilde niet achterblijven en blies zelf zijn zorgvuldig geconstrueerde vesting op. Domper op domper. Harry had toen al lang verloren en uiteindelijk kon Simon zijn voordeeltje niet te gelde maken. Jacob was nog zeer lang bezig, maar tevergeefs.

Wat een ellende.

Op zaterdag 13 januari 2024 is de wedstrijd HWP 2 – HWP 3 uit de negende ronde in klasse 3 F vooruit gespeeld.

De wedstrijd was te volgen via onderstaande link:

https://view.livechesscloud.com#e51dce59-4f74-4083-b00c-c04c3edaf738

Met een voordeel van gemiddeld zo’n 170 elopunten en – 35 jaar, is een jeugdig HWP 2 – geschraagd door de onverwoestbare Harry Provoost – over het derde team heen gewalst. Aanvankelijk leek zich nog een interessante wedstrijd te ontspinnen, maar naarmate de tijd vorderde en de jaren meer en meer gingen tellen, werd duidelijk dat er voor de oude getrouwen weinig eer te behalen zou zijn. De eerste tekenen van naderend onheil waren te zien op de borden van de gebroeders van de Wynkele, die allebei slecht uit de opening waren gekomen. Dat lag misschien aan het feit dat er te elfder ure een bericht binnenkwam van een teamleider-op-leeftijd en – afstand, met de instructie dat Rudy en Erik van bord en kleur moesten wisselen ten opzichte van de oorspronkelijke opstelling. Redenen daarvoor werden niet gegeven en de heren weigerden dan ook vriendelijk doch beslist. Wellicht heeft deze consternatie ieder voordeel van de familiale kleurverdeling teniet gedaan. Rudy wist zijn lijden lang en maximaal uit te nutten tegen een gedecideerde William Boudry, die de stukken goed bleef neerzetten en op uitgekiende wijze bij iedere afruil zijn voordeel wist te vergroten. Misschien dat Rudy in de toekomst een keer de rokade kan uitproberen, die heeft soms voordelen ten opzichte van al dat gewandel met de koning. Erik kwam overigens ook nooit aan rokeren toe en kon als eerste de stukken in het doosje doen na een vernietigende infiltratie van een dame en paard, gehanteerd door topscorer Randy van Houtte (inmiddels 4 uit 4). Zwart speelde één zet te laat a6 om het paard op b5 te verjagen en werd daarna prachtig opgebracht.

Daarna was het de beurt aan Harry (de gelegenheidscaptain) om een punt bij te schrijven. Hij maakte al vroeg een pionnetje buit tegen Gilbert Ongena en buitte daarna een open e-lijn zo goed uit dat het hem een stuk opleverde. Ook Harry scoort er dit seizoen lustig op los met 4,5 uit 5.

Rond vijf uur begon zich dan een grote overwinning af te tekenen voor HWP 2. Gert van Rij leek zich lange tijd aardig te redden met zwart in een strategische manoeuvreerpartij, maar toen hij met zijn dame wat dieper in de vijandelijke linies kroop, werd hij het slachtoffer van een paar venijnige paardzetten en dito -vork, zodat hij een kwaliteit moest inboeten. Aanvullend stukverlies in extreme tijdnood deed hem vervolgens de vlag strijken. Dat strijken van de vlag werd in het aangrenzende, dramatische duel tussen Lander van Coppenolle en Nils Vantorre uitgevoerd door de DGT 3000. Nils dacht dat hij de veertig (zetten, niet leeftijd) had gehaald, maar bleek ergens een zet twee keer te hebben genoteerd. Zo kwam er een onverwacht einde aan een partij die hij anders ongetwijfeld had gewonnen, hoewel hij in de opening een harde tik op zijn neus had gekregen door een goed getimed e5 tegen zijn Modern Defence. Lander moet toen zo goed als gewonnen hebben gestaan, maar raakte de draad kwijt door eerst een paard te deplaceren en vervolgens na de venijnige verdediging Ld5! een stuk te geven tegen twee pionnen, in plaats van een remise-achtig toreneindspel in te gaan. Zo won ook hier de jongere (Lander is 14) van de oudere (Nils is 15) en bleef HWP 3 een beschamende 8-0 nederlaag bespaard. Want Manuel Colsen werd vervolgens op een keurige en opmerkelijk volwassen manier van het bord gezet door Servaas Dhooge (hij wordt vandaag al dertien jaar oud, proficiat!) in een Caro-Kann met tegenovergestelde rokades. De manier waarop Servaas de koningsaanval uitvoert is instructief. En Johan de Zwart speelde weliswaar een uitstekende partij met een theoretisch pionoffer tegen Arne Nemegeer, won die pion terug, offerde er opnieuw (en onnodig volgens eigen zeggen) eentje om eeuwig schaak af te dwingen in een dame-eindspel, maar zag vervolgens door vermoeidheid een schaakje over het hoofd waardoor de dames konden worden geruild, hetgeen een verloren pionneneindspel tot gevolg zou hebben gehad. Complimenten overigens voor de vasthoudendheid waarmee Arne alles uit de stelling bleef persen.

Rest ons nog het titanengevecht aan het eerste bord. Kurt van Coppenolle hanteerde daar de witte stukken en deed dat (ook naar eigen zeggen) te passief. Er ontstond een dichtgeschoven stelling met een open e-lijn, waarin op het eerste gezicht weinig aan de hand was en – gebeurde. Stukken werden zowel door Kurt als zijn sterke opponent Jacob Dreelinck plechtig en schier oeverloos heen en weer geschoven en een argeloze en/of minder getalenteerde toeschouwer (zoals ik) zou verwachten dat op enig moment al even plechtig de handen zouden worden geschud en de vrede getekend. Niets was echter minder waar, want zoals de spelers mij fijntjes na afloop wisten te vertellen, verschilden de witte en zwarte opstelling op één cruciaal punt: de voorpost op de e-lijn was voor de zwarte lichte stukken wel bereikbaar en voor de witten niet. En toen die voorpost eenmaal werd ingenomen, zag wit zich genoodzaakt een kwaliteit te geven. Die kreeg hij weliswaar ook vlot weer terug, maar toen werd duidelijk dat de zwarte monarch en resterende loper veel sterker waren dan de koning en het paard van wit.

Deze uitslag betekent dat het tweede team uitzicht houdt op het kampioenschap en dat het lot van het derde team aan een zijden draadje hangt. Veel, zo niet alles, gaat afhangen van de wedstrijden in de zesde ronde op 3 februari in Rotterdam, tegen respectievelijk RSR Ivoren Toren en Erasmus.

In de vijfde ronde speelden we op de bovenverdieping van De Speye. Dat was lang geleden. Voorafgaand aan de wedstrijd waren wij als organisatoren druk met het gereedzetten en installeren borden, klokken en software voor de live-uitzending van het eerste. Dit leverde bovenmatig veel stress op, omdat we na anderhalf uur ploeteren het systeem nog steeds niet aan de praat hadden. Uiteindelijk lukte het toch een beetje en konden we om 13:00 uur beginnen. Gelukkig keek er toch vrijwel niemand naar de live-uitzending. De voorzitter en vice-voorzitter gaan in de komende tijd geducht oefenen om dit soort ellende in de toekomst te vermijden.

Enfin, het tweede mocht het proberen tegen tegen het zwakste team in onze klasse, op rating althans, De Pion uit Roosendaal. De stress van het begin had kennelijk een fnuikende werking op de schaakkracht van de oudjes in het team, Marc Lacrosse en ik. Marc slaagde er in een Koningsindiër wel in om de zwarte damevleugel te vernietigen, met gewonnen stelling, maar de verdediging haperde nogal. Marc wist niet te voorkomen dat de paar stukken die zwart nog over had zijn koning zodanig in het nauw brachten, dat opgave de enige optie was. Zelf zat ik al in het begin te knoeien, offerde een pion om spel te krijgen en toen dat was gelukt en ik een prachtige stelling had opgebouwd, gaf ik een stuk weg. Welja.

We mochten van geluk spreken dat de rest van het team wel gewoon deed wat het moest doen. Invaller Gilbert was als eerste klaar, tevreden met remise. Alle anderen wonnen. Tiyani zag er prachtig uit aan het eerste bord, en speelde ook prachtig schaak tegen de arme Ivo Kok. Hij had geen schijn van kans. Harry Provoost bekampte good-old René vd Broek en deed dat zeer solide. Toen zijn tegenstander een ogenschijnlijk dodelijke zet uitvoerde, bleef Harry stoïcijns, incasseerde een stuk en de partij. Randy van Houtte snoepte met zwart twee pionnetjes die hij in het eindspel te gelde maakte. Hans Groffen deed ook zoiets en André Galle stond een halve doos voor toen zijn tegenstander de handdoek in de ring gooide.

Op 3 februari moeten we aan de bak in de uitwedstrijd tegen koploper RSR. Winst betekent vrijwel zeker promotie.

Wij waren niet in allerbeste doen, afgelopen zaterdag in en tegen Dordrecht. Temeer daar zij hun beste speler misten (Mark Timmermans), leek een eenvoudige zege voor ons in het verschiet te liggen. Niets was minder waar. Het was ploeteren en overleven. Dat we uiteindelijk wonnen, was louter en alleen te danken aan onze taaie mannen op bord 6 en 7. Bij een achterstand van 3½-2½ waren zij nog bezig om alles uit het vuur te slepen wat er in zat. Harry Provoost bekroonde een urenlange belegering van de zwarte veste van Ben Sitton uiteindelijk met een overwinning in het eindspel. Dat was overigens volgens verwachting. Hetgeen zijn buurman presteerde, was dat niet. Marc Lacrosse was niet best uit de opening gekomen en zag na sterke manoeuvres van zijn tegenstander geen andere optie dan af te wikkelen naar een miserabel toreneindspel. Maar juiste daar kwamen zijn klasse en ervaring bovendrijven. Dankzij vlot en actief tegenspel kwam hij steeds minder slecht te staan en kwam zijn opponent steeds korter in zijn tijd te zitten. Het ging van kwaad tot erger voor de Dordtenaar en rond zessen overschreed hij de tijd in inmiddels verloren stelling. Dit leidde tot grote vreugde bij mij en de overige nog aanwezig HWP-ers. We blijven meedoen om promotie.

Laten we nog even de partijen langslopen. Nils Vantorre won aan het eerste bord overtuigend van Cor Oliemans. Met wit nam Nils de zwarte stelling in een houdgreep en zijn loperpaar werd zo dominant dat er geen houden meer aan was voor de zwarten.

Naast hem ging Ismaïl ten onder tegen Rik de Wilde. Op zich geen schande, maar jammer was wel dat onze man een zeer interessante stelling waarin hij drie stukken had tegen de dame, door een zware blunder om zeep hielp.

Tyani beleefde vele avonturen tegen een man die later onder een verkeerde naam in de uitslag op de KNSB-site verscheen. Dit is intussen rechtgezet. Tyani trok met wapperend vaandel ten strijde tegen de Caro-Kann van haar tegenstander. Die leek te wankelen, maar hield wel stand, en de geofferde witte pion kwam niet meer terug. Vervolgens ging de man met de moeilijke naam in de fout in een zeer langdurig eindspel, dat culmineerde in randpion met verkeerde loper. Dat kon ook Tyani niet winnen.

Arne liet zich min of meer gewillig wegdrukken omdat hij beslissende counters meende te zien. Helaas waren die er niet.

Zelf offerde ik tegen Freek Schouten kort na de opening een stuk voor een aanval die er steeds verwoestender uit ging zien, en dat ook was. Maar in plaats van de beslissende kap uit te delen, gaf ik een kwaliteit weg, waarna ik dus een volle toren achter stond, tegen een paar pionnen. Compensatie was er echter volop, en mijn tegenstander was verheugd dat hij wegkwam met eeuwig schaak.

En tenslotte was daar het halve punt van André Galle aan bord 8, dat we beter met de mantel der liefde kunnen bedekken.