Een bewogen dag

door Glen de Schampheleire

Charlois Europoort is niet meteen onze favoriete tegenstander. Sympathieke spelers, daar niet van. Heel wat Vlamingen ook, die altijd een speciaal plaatsje in de Zeeuwse harten hebben. Nee, we keerden de afgelopen vijf jaar zonder uitzondering gedeprimeerd terug naar huis omdat de matchpunten ons telkens weer op tragische wijze ontglipten. Het was deze keer niet anders.

De start van de wedstrijd was moeilijk. Een paar afzeggingen (Bundesliga, Belgische judokampioenschappen(?), examens) betekende dat twee debutanten hun opwachting mochten maken in de Meesterklasse. Welkom Arne en Nils! De eerste keer zal zeker niet jullie laatste keer zijn.

Uit de informele gesprekken met de tegenstanders vlak voor de wedstrijd bleek dat Charlois ook niet op zijn sterkst zou aantreden. Ik vermeld dit nu, omdat het later nog relevant wordt. Ik moet dit verslag namelijk beginnen met wat ik niet anders dan als een ‘incident’ kan omschrijven. Charlois stond na 3 ronden fier op kop en steekt de kampioenenambities niet onder stoelen of banken. Opmerkelijk genoeg werd de ploegopstelling van Charlois om 13u05 (we waren iets later gestart) nog halsoverkop aangepast terwijl beide formulieren al waren ingediend, de meeste spelers al aanwezig waren en hun jassen over de stoelen hadden gehangen. Teamcaptain Hans Groffen maakte zich terecht kwaad. Het is maar goed dat de meest potige HWP’ers zich snel om Hans heen dromden of de wedstrijd had meteen met een knock-out kunnen eindigen. 

Artikel 22, eerste lid van het competitiereglement stelt: “Voor het begin van de wedstrijd overhandigen de teamleiders gelijktijdig de opstelling van de teams aan de wedstrijdleider in de volgorde, waarin de spelers aan de borden zullen plaatsnemen.”

Toen na de wedstrijd de emoties wat bekoeld waren, bleek wat er was misgelopen. De teamcaptain van Charlois had in zijn laatste mail een fout gemaakt met de opstelling. Hij ging er vanuit dat de oneven borden zwart zouden krijgen en de even borden wit. Om de spelers toch nog de juiste kleuren te geven, schoof iedereen een bord op. Ik weet niet of het mogelijk is dat de wedstrijdleider in zo’n geval een uitzondering op de regel toelaat. Verstandig lijkt het mij niet.

De wedstrijdleider argumenteerde dat er geen probleem was zolang de ploegkapitein de opstelling van de tegenstander niet met zijn eigen ogen heeft kunnen zien. Zelf ben ik van mening dat een strenge toepassing van het reglement door de scheidsrechter meestal verkieslijk is zodat de schijn van kwade trouw of bedrog in elk geval kan uitgesloten worden. In Vlaanderen zeggen we dat ‘wie zijn gat verbrandt, op de bladeren moet gaan zitten’. Dat zou hier ook de juiste gevolgtrekking geweest zijn. Wellicht had het HWP één of twee matchpunten extra opgeleverd. Maar dat zijn vijgen na Pasen. Ondertussen kan ik melden dat er zondagochtend excuses zijn uitgewisseld. Daarmee is de kous ook af.

Over naar de partijen:

De wedstrijd begon gunstig voor ons. Adrian kreeg op bord 4 een gratis punt. Goed nieuws voor de ploeg, slecht nieuws voor de onfortuinlijke Adrian. Vorig jaar kwam zijn tegenstander in dezelfde wedstrijd immers ook niet opdagen. Waar Adrian vorig jaar van de nood een deugd maakte door snel nog wat inkopen te doen in de nabij gelegen Albert Hein, pakte hij nu snel zijn biezen. Gelukkig is Sas van Gent maar een klein uurtje rijden…

Niet veel later voegde Koen een tweede punt aan onze score toe. Hij koos voor een trage opbouw met c3-d3 tegen de Spanjaard van Albert Kamman, maar niet veel later volgde er een thematisch stukoffer met Lxh6. De koningsstelling van Kamman werd opengereten en enkele zetten later gaf zwart op.

Tom deed iets terug… voor de tegenstander. Omdat Arthur Pijpers in de vorige ronde Toms Najdorf zo hardhandig had afgestraft, greep Tom nu terug naar een oude liefde: het Frans. Oude liefdes zijn echter verraderlijk. En met wispelturige Françaises moet je zeker oppassen, kan uw verslaggever uit eerste hand getuigen. Sekander legde haarfijn het gebrek aan coördinatie in het zwarte kamp bloot en besliste de partij met een stevige rechtse op de koningsvleugel. Een aardige partij van Kambiz. Tom, de gentleman die hij is, gaf dan ook op met de glimlach. Ik zou bij hem iets vaker de gebetenheid willen zien die bv. Viktor Kortschnoj zo kenmerkte. Gevloek, ontgoocheling, een trap tegen een bak bier… Dat soort zaken. Vandalisme of terreur ligt echter niet in de aard van de zachtaardige West-Vlaming.

Ikzelf produceerde de minst interessante partij van de dag. Al hebben we allebei geprobeerd om er iets van te maken. Roger koos op een bepaald moment voor een zeer veilige voortzetting en na correct spel bleef er te weinig spanning over op het bord. Een billijke uitslag.

Steven Geirnaert, normaal gezien ‘één van de onzen’, maar niet in deze wedstrijd, hing de bordjes opnieuw gelijk. Nils bereikte een evenwichtige stelling na de opening, maar maakte toen twee significante positionele fouten. Tegen een zeskoppig monster als Steven kan je je dat niet veroorloven. Met gepointeerd spel buitte Steven de slechte positie van wits koning en loper uit. Een harde nul voor Nils, maar zeker ook een leerrijke ervaring!

Niet veel later kwamen we voor het eerst op achterstand. Hans Groffen had bij aanvang van de partij dan wel het schuim van zijn lippen geveegd, maar zijn bloeddorst was nog niet gestild. Hij vloog de Koningsindiër van Robin Lecomte naar de keel en bereikte een overwegende stelling. Hans vond echter geen manier om door de verdedigingsmuur op de damevleugel te breken, terwijl Robin langzaam vooruitgang boekte op de koningsvleugel. Ook hier moet er op verschillende momenten meer ingezeten hebben, maar wat kan je doen?

Sim Maerevoet koos voor het Wing Gambit tegen het Siciliaans (1.e4 c5 2.b4) en dat staat meteen garant voor spektakel. Onze man had lange tijd het betere van het spel en ik had hier stiekem het punt al bijgeteld. In de tijdnoodfase ging het helaas grondig mis voor Rein. Zwarts initiatief verwaterde compleet en ineens nam het beroemde en gefêteerde loperpaar over. Opnieuw een pijnlijke nul en een slecht teken voor onze matchkansen.

Met nog drie partijen te gaan moest HWP nog twee punten achterstand wegwerken. Arne deed de hoop in de harten van de toekijkende HWP’ers opflakkeren. Arne had zijn tegenstandster methodisch weggespeeld in de opening en het middenspel, maar verslikte zich in aankomende tijdnood in het toreneindspel. Gelukkig speelde Pascual Palomo het ook niet optimaal en wist Arne alsnog het laken naar zich toe te trekken. Een belangrijke tegentreffer en een droomdebuut!

Plots klaarde de hemel op. Zowel Helmut als Benjamin hadden stellingen met winstkansen, zonder risico om te verliezen. Benjamin speelde een positionele partij uit één stuk waar hij Michel De Wit voortdurend opzadelde met nieuwe, vervelende problemen. Michel kon zich nooit helemaal onder de druk uit worstelen en moest de handdoek in de ring gooien in het diepe eindspel. Gelijke stand met nog één partij te spelen!

Vanuit een Caro-Kann had Helmut een gedrongen stelling, maar dat deert Helmut meestal niet. Na de tijdnoodfase leek hij al snel de bovenhand te nemen met enkele precieze tegenprikken. De meegereisde supporters voelden zeker het goddelijke vuur in de ogen van de lokale held branden, maar voor de Verlossing kon hij niet zorgen. Een dodelijke penning op de 8ste rij bezegelde ons lot. Vorig jaar had Rein in exact dezelfde situatie verkeerd tegen Erik Van den Doel. En ook deze keer kozen de goden dus opnieuw de kant van Charlois. Een bittere ontknoping voor ons.

Na de wedstrijd was het Helmut aan te zien dat de ontgoocheling moeilijk door te slikken was. Daarom is schaken zo’n hard spel. U kan er echter vanop aan dat HWP sterker en scherper terugkomt! Tot de volgende keer!

Lees verderEen bewogen dag

Enrico bezorgt HWP 1 zege op Zuid Limburg

Na het enigszins teleurstellende resultaat tegen De Stukkenjagers wachtte ons in de 2e ronde opnieuw een cruciaal duel. Zuid Limburg had zich vorig seizoen ternauwernood gehandhaafd en de verwachting is dat het voor ons een belangrijke concurrent in de strijd tegen degradatie zal zijn. Het werd een wedstrijd in twee delen.

Deel 1

Op 6 september kreeg ik een verzoek van de teamleider van Zuid Limburg om twee partijen vooruit te spelen, vanwege deelname aan de Europacup. Vele mails later kwamen we tot overeenstemming: er zouden op 24 september drie partijen vooruit gespeeld worden in Sas van Gent. En zo geschiedde. Voor ons kwamen Slava, Glen en Thibaut in actie. Slava won soepel. Zijn tegenstander begon pas serieus na te denken toen de partij eigenlijk al over was. De vooruitzichten op die middag in De Statie waren goed. Glen had weliswaar een lastige stelling, maar niet een om je grote zorgen over te maken en Thibaut had een superieure stelling met pluspion. Maar Glen koos het verkeerde plan en Thibaut’s voordeel verdampte. Zo eindigde de middag toch nog in mineur: 1½-1½ was gezien de stellingen een mager resultaat.

Deel 2

Op 8 oktober gingen we verder. Na een uur spelen leek de wedstrijd nog redelijk in evenwicht. Ik maakte me zorgen om de stelling van Helmut, maar Benjamin had een prettig voordeeltje. In de andere partijen leek er weinig aan de hand. Bij Helmut ging het inderdaad rap bergafwaarts: 1½-2½. Parcival was inmiddels in een eindspel beland met lopers van ongelijke kleur en Warre kreeg een remise aanbod dat hij eigenlijk niet kon weigeren: 2½-3½. Cruciaal leek de partij van Rein. Hij stond minder, maar was het ook verloren? Het lukte hem om af te wikkelen naar een remise eindspel: weer een zorg minder. Benjamin had intussen zijn voordelige stelling met vaste hand naar winst gevoerd: 4-4. Aan bord 9 was Enrico enigszins in de problemen gekomen, althans zijn koningsstelling oogde shaky. Koen was geen moment in de problemen, maar winst leek heel ver weg. Als Enrico overeind bleef, dan zou het vermoedelijk 5-5 worden. Iets minder dan we gehoopt hadden, wel een acceptabel resultaat. Maar, het werd nog veel mooier. Enrico bleek in een moeilijke stelling tactisch veel vaardiger dan zijn tegenstander en combineerde overtuigend naar een gewonnen eindspel: 5-4. Dat was voor Koen het moment om remise aan te bieden. Zijn tegenstander accepteerde met lichte tegenzin. Hij had qua stelling geen keus, maar wist dat daarmee de wedstrijd wel verloren was. Met deze belangrijke 5½-4½ overwinning zijn we even uit de zorgen. In november wacht LSG.

 HWP 1  Zuid Limburg 1 5½-4½
1Helmut Cardon2379 Christian Braun24360-1
2Rein Verstraeten2386 Daniel Hausrath2464½-½
3Koen Leenhouts2432 Alex Suvorov2357½-½
4Vyacheslav Ikonnikov2512 Siem van Dael23131-0
5Glen de Schampheleire2384 Lennert Lenaerts23670-1
6Thibaut Maenhout2401 Ruud van Meegen2265½-½
7Parcival Rogge2266 Michael Busscher2339½-½
8Warre de Waele2299 Fabian Miesen2166½-½
9Enrico Follesa1977 Ivo Wantola23491-0
10Benjamin Decrop2139 Gino de Mon19771-0
Lees verderEnrico bezorgt HWP 1 zege op Zuid Limburg

HWP 1 start met teleurstellend gelijk spel

De 1e ronde van het nieuwe seizoen bracht ons in Tilburg voor een wedstrijd tegen onze oude rivaal uit de 1e klasse De Stukkenjagers. Na twee vooruitgespeelde partijen keken we tegen een achterstand aan van 1½-½. Glen kwam niet door de verdediging van Tommy Grooten heen en invaller André Galle verloor van Herman Grooten, na in de opening een plotselinge kans op beslissend voordeel te hebben gemist. We wisten dus wat ons te doen stond. De gelijkmaker kwam van Rein die een mooie overwinning behaalde. De vreugde was van korte duur. In een remise eindspel ging Warre pardoes door zijn vlag. Het was zijn eerste HWP nederlaag in vele jaren. De teleurstelling werd nog groter toen Helmut ten onder ging na een vorstelijke stelling te hebben vergooid. Zo keken we tegen een 3½-1½ achterstand aan. Koen won vanuit een onduidelijke stelling met een pion minder, maar met zekere compensatie. Spannend was het bij Tom. Ik had lang de indruk dat hij ging winnen, maar de stelling werd met de zet onduidelijker en er was ook wel degelijk verlies gevaar. Zo erg werd het gelukkig niet, maar de remise stemde ook niet bepaald tot tevredenheid. Achterstand inmiddels 4-3. Enrico speelde een prima partij, veroverde een stuk en de winst leek slechts een kwestie van tijd. Zijn grootste probleem was het kiezen uit de vele goede mogelijkheden. Dat bleek nog niet eenvoudig en het voordeel werd steeds kleiner; zijn tegenstander snoepte steeds meer pionnen. Zoals zo vaak in dit soort situaties werd er te laat aan de noodrem getrokken en ging de partij alsnog verloren. 5-3 voor De Stukkenjagers. Debutant Parcival stond een kwaliteit voor en had slechts technische problemen om dit te verzilveren. Dat lukte tenslotte wel, waardoor we nog theoretische kansen op een gelijk spel hadden. Gelukkig was Slava de man die dat moest realiseren. In een zeer onduidelijke partij waarvan wij dachten dat hij slecht tot verloren stond, greep hij de geboden praktische kansen. In de tijdnoodfase lukte het hem om af te wikkelen naar een gewonnen eindspel dat hij met de nodige precisie tot winst voerde. Opluchting vanwege het op de valreep behaalde gelijk spel, maar wel in het besef dat er veel kansen gemist waren. De harde conclusie is dat we, de 5e plaats van vorig jaar ten spijt, dit jaar weer ouderwets degradatie kandidaat zijn.

De Stukkenjagers 1HWP 15-5
1Erwin Kalle2043Koen Leenhouts24260-1
2Sjoerd van Roon2318Rein Verstraeten23940-1
3Bob Jansen2173Helmut Cardon23871-0
4Nick Bijlsma2282Vyacheslav Ikonnikov25040-1
5Tommy Grooten1865Glen de Schampheleire2399½-½
6Herman Grooten2312Andre Galle19911-0
7Elias de Reese1845Parcival Rogge22650-1
8Joppe Raats1900Tom Piceu2313½-½
9Sam Baselmans2235Enrico Follesa19821-0
10Luuk Baselmans2315Warre de Waele23061-0
Lees verderHWP 1 start met teleurstellend gelijk spel

HWP 1: Gedenkwaardig seizoen

Het is al weer even geleden, de 5e en laatste ronde van de KNSB-competitie seizoen 2021/22. Het was een bijzonder seizoen en het is goed om daar nog even bij stil te staan. Tijdens de Covid-19 break deed HWP van zich spreken in de teambattles op Lichess, maar ja, dat was online. In september 2021 mochten we weer echt.

Onze eerste tegenstander was Groninger Combinatie. Die wedstrijd wilden we halverwege spelen en in Bunschoten-Spakenburg waren we zoals gebruikelijk van harte welkom, maar niet op de dag dat de competitie gepland stond. Met medewerking van de KNSB en Groningen speelden we een weekje later. Het op papier veel sterkere Groningen werd met maar liefst 6½-3½ verslagen. Dat beschouwden we als bonuspunten. Bescheiden als we voorafgaand aan de competitie waren, gingen we er van uit dat de punten behaald moesten worden tegen Caïssa en Zuid Limburg. Deze overwinning was een bijzonder prettige meevaller.

De 2e ronde was een uitwedstrijd tegen LSG Intellimagic, de regerend kampioen van Nederland. Het werd een kleine nederlaag: 5½-4½. Het enige dat me van deze wedstrijd is bijgebleven is de afmelding van Rein wegens ziekte en de beleidsfout waardoor we met slechts 9 man achter de borden verschenen.

Daarna volgde een thuiswedstrijd tegen Charlois Rotterdam. Opnieuw een kleine nederlaag: 5½-4½. Man van de wedstrijd was debutant William Boudry die de sterke Roger Meng versloeg.

In de 4e ronde volgde de gebruikelijke nederlaag tegen HMC Den Bosch, wel wat groot deze keer: 6½-3½. Volgend seizoen zullen we de Brabanders gelukkig niet treffen, want door een nederlaag in de laatste ronde zijn ze verrassend gedegradeerd.

Vanwege een oplevend Covid-19 virus werd de 5e ronde uitgesteld. Dat bleek voor het verloop van de competitie een gouden greep van de competitieleider.

In februari werd de competitie hervat, uit tegen een gehavend Caïssa. Een wedstrijd die gewonnen moest worden en dat gebeurde dan ook overtuigend: 7½-2½. We waren nog altijd niet veilig, maar de kans op handhaving was inmiddels groot.

Na de wedstrijd tegen Kennemer Combinatie verwachtte niemand dat het nog mis kon gaan. Een overtuigende 6½-3½ overwinning bracht ons op 6 matchpunten, een voorsprong van 4 punten op de degradatieplaatsen.

In Klimmen werd handhaving definitief veilig gesteld met een 5-5 tegen Zuid Limburg. Dat was mooi, want het resterende programma was niet bepaald gemakkelijk.

In de 9e ronde kregen we een enigszins verzwakt En Passant op bezoek. Ons optimisme werd hardhandig afgestraft: een 6½-3½ nederlaag. Al moet gezegd dat het deze keer ook andersom had kunnen zijn.

De uitgestelde 5e ronde wedstrijd tegen AMEVO Apeldoorn was een belangrijke, althans voor onze tegenstanders. Zij stonden op het punt kampioen van Nederland te worden. Een overwinning op HWP zou daarvoor voldoende zijn. Wij misten Tom, die dacht dat de competitie na de 9e ronde klaar was. Snelle remises van Adrian en Glen en een ongewoon snelle nederlaag van Helmut brachten Apeldoorn op een 1-2 voorsprong. Kort nadat ikzelf remise had gespeeld, maakte Thibaut gelijk met een overwinning op Roeland Pruijssers: 2½-2½. Het was het begin van een voor HWP uitstekende fase. Eerst versloeg Koen in grootse stijl Nederlands kampioen Max Warmerdam, daarna volgde een mooie zege van Enrico Follesa. Wat een debuut in de Meesterklasse! Vervolgens bracht Slava het beslissende punt binnen: 5½-2½. Nederlagen van Benjamin en Rein zorgden voor een 5½-4½ eindstand. Het leverde ons een historische 5e plaats in de eindstand op. Ook voor Apeldoorn eindigde de middag positief, want door misstappen van de concurrentie bleven zij bovenaan staan. Proficiat aan de kampioenen!

 HWP2306 AMEVO Apeldoorn24475½-4½
1.G. de Schampheleire2399N. Zwirs2461½-½
2.H. Cardon2387T. Beerdsen25060-1
3.R. Verstraeten2394E. L’Ami26230-1
4.T. Maenhout2401R. Pruijssers25661-0
5.K. Leenhouts2422M. Warmerdam26111-0
6.V. Ikonnikov2499S. Kuipers24611-0
7.A. Roos2307A. van de Oudeweetering2461½-½
8.B. Decrop2139M. van Delft23810-1
9.H. Groffen2101T. Lammens2273½-½
10.E. Follesa2011S. Rijnaarts23211-0

(Hans Groffen)

Lees verderHWP 1: Gedenkwaardig seizoen

Einde van de inhoud

Geen pagina's meer om te laden