HWP 2

In de vijfde ronde speelden we op de bovenverdieping van De Speye. Dat was lang geleden. Voorafgaand aan de wedstrijd waren wij als organisatoren druk met het gereedzetten en installeren borden, klokken en software voor de live-uitzending van het eerste. Dit leverde bovenmatig veel stress op, omdat we na anderhalf uur ploeteren het systeem nog steeds niet aan de praat hadden. Uiteindelijk lukte het toch een beetje en konden we om 13:00 uur beginnen. Gelukkig keek er toch vrijwel niemand naar de live-uitzending. De voorzitter en vice-voorzitter gaan in de komende tijd geducht oefenen om dit soort ellende in de toekomst te vermijden.

Enfin, het tweede mocht het proberen tegen tegen het zwakste team in onze klasse, op rating althans, De Pion uit Roosendaal. De stress van het begin had kennelijk een fnuikende werking op de schaakkracht van de oudjes in het team, Marc Lacrosse en ik. Marc slaagde er in een Koningsindiër wel in om de zwarte damevleugel te vernietigen, met gewonnen stelling, maar de verdediging haperde nogal. Marc wist niet te voorkomen dat de paar stukken die zwart nog over had zijn koning zodanig in het nauw brachten, dat opgave de enige optie was. Zelf zat ik al in het begin te knoeien, offerde een pion om spel te krijgen en toen dat was gelukt en ik een prachtige stelling had opgebouwd, gaf ik een stuk weg. Welja.

We mochten van geluk spreken dat de rest van het team wel gewoon deed wat het moest doen. Invaller Gilbert was als eerste klaar, tevreden met remise. Alle anderen wonnen. Tiyani zag er prachtig uit aan het eerste bord, en speelde ook prachtig schaak tegen de arme Ivo Kok. Hij had geen schijn van kans. Harry Provoost bekampte good-old René vd Broek en deed dat zeer solide. Toen zijn tegenstander een ogenschijnlijk dodelijke zet uitvoerde, bleef Harry stoïcijns, incasseerde een stuk en de partij. Randy van Houtte snoepte met zwart twee pionnetjes die hij in het eindspel te gelde maakte. Hans Groffen deed ook zoiets en André Galle stond een halve doos voor toen zijn tegenstander de handdoek in de ring gooide.

Op 3 februari moeten we aan de bak in de uitwedstrijd tegen koploper RSR. Winst betekent vrijwel zeker promotie.

Wij waren niet in allerbeste doen, afgelopen zaterdag in en tegen Dordrecht. Temeer daar zij hun beste speler misten (Mark Timmermans), leek een eenvoudige zege voor ons in het verschiet te liggen. Niets was minder waar. Het was ploeteren en overleven. Dat we uiteindelijk wonnen, was louter en alleen te danken aan onze taaie mannen op bord 6 en 7. Bij een achterstand van 3½-2½ waren zij nog bezig om alles uit het vuur te slepen wat er in zat. Harry Provoost bekroonde een urenlange belegering van de zwarte veste van Ben Sitton uiteindelijk met een overwinning in het eindspel. Dat was overigens volgens verwachting. Hetgeen zijn buurman presteerde, was dat niet. Marc Lacrosse was niet best uit de opening gekomen en zag na sterke manoeuvres van zijn tegenstander geen andere optie dan af te wikkelen naar een miserabel toreneindspel. Maar juiste daar kwamen zijn klasse en ervaring bovendrijven. Dankzij vlot en actief tegenspel kwam hij steeds minder slecht te staan en kwam zijn opponent steeds korter in zijn tijd te zitten. Het ging van kwaad tot erger voor de Dordtenaar en rond zessen overschreed hij de tijd in inmiddels verloren stelling. Dit leidde tot grote vreugde bij mij en de overige nog aanwezig HWP-ers. We blijven meedoen om promotie.

Laten we nog even de partijen langslopen. Nils Vantorre won aan het eerste bord overtuigend van Cor Oliemans. Met wit nam Nils de zwarte stelling in een houdgreep en zijn loperpaar werd zo dominant dat er geen houden meer aan was voor de zwarten.

Naast hem ging Ismaïl ten onder tegen Rik de Wilde. Op zich geen schande, maar jammer was wel dat onze man een zeer interessante stelling waarin hij drie stukken had tegen de dame, door een zware blunder om zeep hielp.

Tyani beleefde vele avonturen tegen een man die later onder een verkeerde naam in de uitslag op de KNSB-site verscheen. Dit is intussen rechtgezet. Tyani trok met wapperend vaandel ten strijde tegen de Caro-Kann van haar tegenstander. Die leek te wankelen, maar hield wel stand, en de geofferde witte pion kwam niet meer terug. Vervolgens ging de man met de moeilijke naam in de fout in een zeer langdurig eindspel, dat culmineerde in randpion met verkeerde loper. Dat kon ook Tyani niet winnen.

Arne liet zich min of meer gewillig wegdrukken omdat hij beslissende counters meende te zien. Helaas waren die er niet.

Zelf offerde ik tegen Freek Schouten kort na de opening een stuk voor een aanval die er steeds verwoestender uit ging zien, en dat ook was. Maar in plaats van de beslissende kap uit te delen, gaf ik een kwaliteit weg, waarna ik dus een volle toren achter stond, tegen een paar pionnen. Compensatie was er echter volop, en mijn tegenstander was verheugd dat hij wegkwam met eeuwig schaak.

En tenslotte was daar het halve punt van André Galle aan bord 8, dat we beter met de mantel der liefde kunnen bedekken.

In de wedstrijd tegen Erasmus slaagden we erin onze ratingplus uit te drukken in de score. Het bleef overigens heel lang spannend. Op de bovenste borden tekende zich in de loop van de wedstrijd weliswaar een groeiend overwicht af voor de onzen, maar André Galle moet zich hebben vergist in de opening, want in het middenspel zat hij tegen een troosteloze stelling aan te kijken, die al snel in een punt voor Rotterdammer Hoogenes uitmondde. Die tegenvaller was op dat moment al goedgemaakt door Tamer, die in overwegende stelling profiteerde van een blunder van Wim Westerveld. Kort daarop ging ik zelf vreselijk in de fout, waardoor Erasmus weer terug in de wedstrijd kon komen. In een zeer comfortabele stelling miste ik eerst een vrij directe winst, om daarna alles weg te blunderen in een aanval die niet klopte. Zo stonden we dus ineens achter in plaats van voor.

Gelukkig leidde mijn gepruts niet tot mismoedigheid bij mijn teamleden. Het wakkerde eerder hun strijdlust aan. Randy speelde tegen de sterke Gert Timmerman en kwam met een klein voordeeltje uit de opening. Lang bleef het duwen en trekken, tot hij een mooie afwikkeling naar een gewonnen eindspel vond. Aan het eerste bord gebeurde iets vergelijkbaars. Na een opening waar ik weinig van begreep, wist Jacob met zwart het initiatief naar zich toe te trekken en dat was genoeg. Plotseling was daar de zege, vlak voor de eerste tijdcontrole. Toen ook Marc Lacrosse zijn strategisch superieure spel met een overwinning had bekroond, hadden we 4 punten met nog twee partijen aan de gang. Harry berustte in remise, en Hans scoorde zijn eerste volle punt van het seizoen door een einspelletje meesterlijk uit te schuiven.

Helaas lukte het ons derde team niet om een vuist te maken tegen RSR, waardoor we de eerste plaats nog aan de Ivoren Toren moeten laten.

Over drie weken mogen we in Dordrecht proberen hoger te komen.

De tweede wedstrijd van het seizoen bracht ons naar Goes, om daar de gelijknamige ploeg te bestrijden. Ons ratingoverwicht was aanzienlijk, dus een snelle en eenvoudige overwinning was denkbaar. Zo ging het niet. Goes had een fantasieopstelling bedacht en die werkte behoorlijk. Als gevolg van deze opstelling vond André Galle zich aan bord 5 geplaatst tegen het Goese kanon Joey Grochal. Ondanks het feit dat André met wit speelde, kon hij geen vuist maken en werd hij uiteindelijk weggetikt in een dame-eindspel.

In de tussentijd waren we op voorsprong gekomen. De eerste van de onzen die een overwinning mocht vieren was Wonder. Hij speelde tegen het Goese jeugdtalent Jari Groen. Wonder mocht aantonen dat hij aanzienlijk meer in zijn mars heeft dan zijn rating doet vermoeden. Met de witte stukken koos hij al snel de aanval en bracht zwart in een knoop waaruit geen ontsnappen meer mogelijk was, althans niet voor de zwarte koning. Ook Tyani won relatief snel, hoewel het daar aanvankelijk totaal niet naar uitzag. Tegenstander Niels de Feyter brak door op de damevleugel en het zag ernaar uit dat onze dame weinig meer kon doen dan wanhopig tegenspartelen. Welnu, dat deed ze met verve. Nota bene vanuit de failliete damevleugel werd een vernietigende tegenstoot ingeleid die de Goesenaar tot wanhoop dreef. En de derde vroege winnaar was ikzelf. Net na de opening maakte ik een pionnetje buit en dat gaf de doorslag in het eindspel.

Arne Nemegeer slaagde er niet in de zwarte vesting te slechten die good-old Rinus Burgerhof opwierp. Onze benjamin Servaas probeerde ook een zwarte muur op te bouwen, maar helaas hadden zijn pionnen allemaal dezelfde kleur als die van zijn loper, die vergeefs probeerde gaten te dichten waar een vijandelijk paard in dreigde te springen.

Zo stonden we dus met 3,5-2,5 voor met Harry en Hans nog achter de borden. Harry was met wit al heel lang bezig zijn tegenstander naar de rand van de afgrond te duwen, en in het vijfde uur stortte zwart in de abyss. De wedstrijd was gespeeld en de resterende partij ging slechts om de eer en een bordpunt. Hans was erin geslaagd vanuit slechts stelling een aanval op de vijandelijke koning te genereren, maar die stokte nadat tegenstander Louis Nieuwenhuijse een kwaliteit had geofferd, waarvoor hij een vorst van een paard terugkreeg. Uiteindelijk mocht Hans in zijn handjes knijpen dat zijn tegenstander genoegen nam met remise.