HWP 2

Als je slecht tot verloren staat, bied je geen remise aan. Dat doe je gewoon niet. Zo luidt een algemeen aanvaarde regel in de schaakethiek. Bij Stukkenjagers denken ze er anders over. Zo bood Herman Grooten in verloren stelling gewoon remise aan tegen onze voorzitter, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat was het niet. Marnix raakte uit zijn concentratie, maakte een fout, maar kwam later toch weer gewonnen te staan, tot hij zijn tijd liet uitlopen en Grooten dus alsnog een vol punt schonk.

(Het gewraakte remiseaanbod kwam rond de 32e zet, terwijl ik nog zo’n zes minuten op de klok had. Ik had gezien dat wits 34e helemaal niet kon, maar bij terugkeer achter mijn bord was ik het kwijt; MvdZ).

Mijn tegenstander maakte het bonter en slaagde erin mij volledig uit mijn evenwicht te slaan met zijn absurde serie remiseaanboden. Ik sprak teamleider César Becx erop aan, doch hij verwees mij naar de scheidsrechter. Die kon niets meer doen. En inderdaad, van mijn gewonnen stelling was nog slechts een plusje over. Na nog een remiseaanbod werd het me te veel. Ik maakte een absurde blunder en verloor nog. Dit soort remiseaanboden hinderen de tegenstander, en dat mag volgens mij niet.

Alleen Tom Piceu won en Xavier Goossens maakte remise tegen César Becx, die overigens ook verschillende keren remise aanbood. Waarom? Zo werd het een afgang voor HWP II. Het werd 1,5-6,5 voor de Tilburgers. Zo jammer en zo oneerlijk ook.

(door André Galle)

Landau Axel was niet erg sterk opgekomen en had zich blijkbaar op voorhand al verzoend met degradatie.

Adriaan duwde Gertjan Verhaeren gewoon langzaamaan van het bord.

Ook Jacob won overtuigend in een scherpe Benoni van Tom Liessens.

Simon kwam in een gelijke stelling tegen Gwijde Vincent en hier was geen ijzer met handen te breken.

Johan stond steeds wat actiever tegen Arjo Arendse maar Arjo wist de remise te bereiken.

Tyani manoeuvreerde een betere stelling tegen Roland Janssens netjes uit.

André slaagde er niet in van de enorme tijdnood van Ivo Lagendijk te profiteren, speelde teveel op truukjes en moest zich tenslotte in een verloren toreneindspel gewonnen geven.

Wonder won erg vlug tegen Koen Dhuyvetter. Een open h-lijn zorgde voor de nodige mataanval.

Marc trof een goed geprepareerde Aron Zootjes. Hij offerde een pion voor grote ontwikkelingsvoorsprong, maar het bleek net niet genoeg.

Jammer dat we van dit sympathieke team moeten afscheid nemen.

Opnieuw ging het mis. Vorige maand bij RSR, nu thuis tegen Souburg. Deze was natuurlijk minder erg, omdat onze kansen op promotie toch al in de prullenbak lagen. Desalniettemin was het geen fijne middag voor spelers en supporters van het tweede. De wedstrijd kende aanvankelijk een gelijkopgaand verloop, maar leek in ons voordeel uit te pakken naarmate de middag vorderde. Alleen ging alles op het laatst weer gruwelijk verkeerd.

Aan het eerste bord was het snel klaar. Jos van der Kaap was met wit duidelijk uit op remise, en slaagde uiteindelijk in zijn opzet, toen Adriaan Dreelinck krap in zijn tijd kwam te zitten en niet al te veel risico’s meer durfde te nemen. Zijn buurman aan bord 2 was deze keer Servaas D’Hooge en voor hem niets dan lof. Hij hield in een evenwichtige Franse partij René Tiggelman op remise. Aan bord 3 slaagde Tyani er niet in Robin Bosters van zich af te houden. Het leek mij dat ze in het middenspel met zwart een uitstekende stelling had opgebouwd, maar toen ik even later langs de borden liep, was ze ineens in een kansloos eindspel met een kwaliteit minder beland. Ik heb niet meer de gelegenheid gehad om te vragen wat er verkeerd was gegaan.

Arne Nemegeer speelde een uitstekende partij met wit. Een klein voordeel groeide naar aanzienlijk en werd uiteindelijk overweldigend. Dat was onze eerste, en naar later bleek enige winstpartij. Dat Nils aan bord 5 plots bleek te hebben verloren, was redelijk onverklaarbaar voor mij. Hij stond namelijk glad gewonnen. Datzelfde gold voor mijzelf. In een spannende partij tegen Jeroen Hekhuis slaagde ik erin om een gewonnen toreneindspel te bereiken met twee verbonden vrijpionnen. Die hoefden alleen nog even naar de overkant te worden geloodst. Ik had ruim de tijd en het was niet echt ingewikkeld meer. Waarom ik vervolgens ineens eeuwig schaak toeliet, begreep niemand, ook mijn tegenstander niet.

De laatste twee borden maakten er eveneens een potje van. André kwam mij op een gegeven moment vertellen dat hij remise moest gaan nemen. Alleen deed hij dat niet. Roeland Alders was de koning te rijk. Er gebeurden vreemde dingen op die middag in De Speye. Aan het laatste bord was het niet anders. Harry verliest nooit met wit, behalve in de vorige ronde. De kans dat zoiets opnieuw zou gebeuren, was verwaarloosbaar, dacht iedereen. Zeker aan het achtste bord. Welnu, hij was bezig met een prima strategische partij, waar winst waarschijnlijk en remise mogelijk was. Om onnaspeurbare redenen besloot Harry om Henrik Westerweele een heel groot plezier te doen door af te wikkelen naar een compleet verloren toreneindspel.

Dat was het dus.