HWP 4

Ook het vierde team leed onder het grote aantal afzeggingen en had een N.O. maar het had deze ronde nog erger kunnen zijn. Niettemin is een gemiddelde rating van 1771 een voorbode voor weinig goeds.
Het begon erg goed want na een degelijke remise van Emile voltrok een wonder zich op het bord van William. Tegenstander Wim Hokken had met ruim 500 elo meer een mooie stelling opgebouwd die hij ook al eenvoudig tot winst had kunnen brengen. In plaats daarvan gaf hij een toren weg en na een tweede blunder die hij onmiddellijk daarop liet volgen was het gewoon ondekbaar mat. Gelijke stand dus en op de andere borden stond het niet zo slecht. Gilbert stond weliswaar duidelijk minder maar Kees ging een remise maken, Bij Herman stond het gelijk en Gert en ikzelf hadden stellingen waar perspectief in zat.
Nadat Gilbert verloren had, zag het er nog steeds goed uit. Kees had nog steeds de remise, Gert stond nog steeds beter, Herman had de overhand gekregen en leek te gaan winnen, ikzelf had een kansrijke voortzetting gemist en stond weer gelijk.
De remise van Kees kwam er inderdaad, Gert’s betere stelling was echter verdwenen en werd even later remise gegeven, mijn eigen partij was door wederzijdse slechte zetten ook remise geworden en alleen Herman was nog over met zijn mooie stelling tegen Bert van de Donk. Winst zou het eerste matchpunt voor het vierde betekenen. Dat werd het niet, integendeel want onder druk van de tijd wikkelde Herman af naar een verloren stelling.
Degradatie vermijden was voor deze wedstrijd nog een theoretische mogelijkheid, na deze wedstrijd is het doek definitief gevallen.

In deze wedstrijd moest het gebeuren: de hatelijke nul wegpoetsen tegen het tweede team van De Pion. Doordat Hans Groffen donderdagavond in het ziekenhuis moest worden opgenomen (hij is gelukkig aan de beterende hand), en er dus nog een speler van het vierde moest doorschuiven, moesten we te elfder ure op zoek naar een vervanger en die vonden we in Martin Stam. Martin speelde de opening met wit niet heel handig, weerde zich flink, maar moest uiteindelijk toch buigen. De opening ging een stuk beter bij Cees de Wolf en Rudy Pauwels en beiden kwamen tot een plusremise. Met name Rudy had flink voordeel in de slotstand.
Voordeel tekende zich ook al snel af bij Gert, die zijn tegenstander vanuit de opening in een wurggreep nam en hard van het bord wist te zetten. Zijn buurman Adri leek een passieve maar solide stelling te hebben opgebouwd met de zwarte stukken tegen de sterke Benny Onrust. Hij was dan ook vol goede moed, maar even later was hij plots een pion en zijn stelling kwijt, waarna hem slechts heftig tegenspartelen restte.
Philip de Vroe vloog de andere 2000-er van De Pion (Paul Kuijpers) vanuit de opening naar de strot, maar deed dat vanuit een onderontwikkelde stelling, hetgeen hij moest bekopen met een droge nul. Meer vertrouwen had ik de hele middag in de stelling, het kunnen en het surplus (zo’n 200) aan Elopunten van Johan de Zwart, maar die wist mij te vertellen dat hij zich danig vergist had en daardoor blij mocht zijn dat hij kon vluchten in eeuwig schaak.
Rest nog mijn eigen partij, die boeiend en wisselvallig was en kort na de opening eigenlijk in mijn voordeel beslist had moeten zijn. Helaas koos ik een paar keer voor onterechte vereenvoudigingen, waardoor ik weliswaar een pion won maar ook een deel van het voordeel verspeelde. Toen mijn tegenstander ten onrechte niet afwikkelde naar een toreneindspel waarin ik nog heel hard had moeten werken, kon ik zijn koning het vrije veld injagen met torenwinst tot gevolg.
Zo prijkte er aan het eind van de middag een nipte 3,5-4,5 nederlaag op het scorebord en daarmee hebben we onszelf tekort gedaan.

Geen al te gezellige ruimte daar in Krimpen. Geen bar, geen broodjes, koffie uit de automaat maar wel een uitermate sympathieke tegenstander. Opvallend was dat er aan Krimpense kant zoveel jongelingen meespeelden.
We begonnen wat te laat omdat de Belgische Tomtom nog een paar jaar achterloopt en Philippe de verkeerde kant opstuurde.
Daarna ging het meteen hard aan bord 4. John liep tegen een voorbereide variant aan en was na een kwartier al een stuk kwijt. Vervolgens voelde hij zich ook niet al te lekker – kwam niet door de partij zei John – en werd voor de zekerheid door zijn tegenstander naar de huisartsenpost gebracht, waar gelukkig bleek dat er niets ernstigs aan de hand was.
Daarna bleef de spanning er lang in en aan de borden van Emile, Rudy en Philippe zag het er zelfs goed uit. Emile haalde vervolgens het punt uitstekend binnen en Marnix kwam remise overeen met Dolf Meijer die een keurige Stonewall speelde. Dat was dus 1½ – 1½
Johan was tegen een jong talent aan het worstelen, Adri speelde tegen de jongste Krimpenaar en die was zomaar bezig onze man weg te drukken, ikzelf had veel gevraagd van mijn stelling en was op zoek naar een manier om het eindspel remise te houden, maar Rudy en Philippe stonden beter. Die betere standen werden echter niet binnengehaald, integendeel ze werden om zeep geholpen. Adri moest er ook aan geloven, en ikzelf kon niet verhinderen dat ik na torenruil in een verloren paardeindspel terecht kwam.
Dan Johan nog. In een ouderwets Goering gambiet dat door Johan op de traditionele manier met d5 werd geweigerd had wit steeds wat initiatief gehouden dat tegen de 40e zet behoorlijk groot was. De afwikkeling was echter niet fantastisch en gaf Johan de gelegenheid te vluchten in een Dame tegen Toren+pion eindspel waarin Johan sluw op een vestingpositie loerde, en toen dat niet lukte op een patcombinatie. De jongeman speelde het echter vlekkeloos uit: klasse! En daarmee stond een vertrouwde uitslag op het scorebord: 6½ – 1½.