Schaakvereniging Het Witte Paard Sas van Gent

De wedstrijd kende een vermoeiende voorgeschiedenis. Maar liefst drie spelers wilden hun geluk in Cappelle la Grande beproeven: Adrian, Koen en Tom. Voor Adrian was een vervanger gevonden in de persoon van Wouter Gryson, voor de andere twee lukte dat niet zo snel. Gelukkig bood De Stukkenjagers uitkomst. Anne Haast en Stefan Beukema hadden hun voorkeur qua tegenstander. Dit vanwege eventueel te behalen normen. Zo wilde Anne tegen Paul en wenste Stefan een IM. Als tegenprestatie konden Koen en Tom vooruitspelen. Vorige week woensdag kwamen zij tot 1,5 punt: Tom remise tegen Mark Haast en Koen won naar verluid vanuit verloren stelling van Bram van den Berg. Met deze prettige voorsprong op zak gingen wij naar Tilburg.
De Stukkenjagers begint zijn thuiswedstrijden om 12.00 uur, althans volgens de competitiegids. In werkelijkheid begint de Tilburgse competitieleider Cesar Becx om 12.00 uur met zijn welkomswoord. Hij heeft zich grondig voorbereid en sinds vandaag weten wij alles over de verenigingen Rokado en WLC/Triple-pion en hun clubkampioenen van 20 jaar geleden. Uiteraard kwamen ook de confrontaties tussen De Stukkenjagers en HWP uitgebreid aan bod. Tegen enen kon de wedstrijd dan eindelijk beginnen. We waren inmiddels bijna volledig.
Thibaut M had van zijn teamleider de opdracht gekregen snel te winnen. Tegenstandster Bianca Muhren kwam in een lastige stelling terecht en Thibaut wist daar wel raad mee. Bij Steven leek het allemaal wat minder duidelijk, maar vlot ging het wel. Al was hij wel veel tijd kwijt aan zijn rookpauzes. De voorsprong was dus uitgebouwd naar 0,5-3,5.
Ook Wouter ging voortvarend te werk, maar overzag iets, waardoor Mark Clijsen remise kon maken.
Bij Paul leek er aanvankelijk niet veel aan de hand tot de stelling van Anne Haast ontplofte. Overal kwamen Paul’s stukken binnen. 1-5 voor, wat een weelde!
Mijn tegenstander, Tijmen Kampman, slaagde er in het eindspel in de enige zet te vinden die niet won. Gelukkig voor hem handelde ik het vervolg slordig af, waardoor de partij toch nog remise werd.
Genieten was het bij Johan die Herman Grooten positioneel overspeelde. Toch haperde de machine en keerden de kansen. Als ik het goed heb verloor Johan op tijd in een mindere stelling. Tijdnood was er ook bij Helmut die zijn gewonnen stelling tegen teamleider Cor van Dongen in rook op zag gaan. Het eindspel met een kwaliteit minder leek nog steeds voordelig, maar zijn remiseaanbod was, met het oog op de klok, zeer verstandig.
Het mooiste werd bewaard voor het laatst. Thibaut V had lange tijd een beter eindspel met beiden een dame en een loper en wat pionnen. Juist toen Mart Nabuurs dacht dat hij het ergste had overleefd, offerde Thibaut zijn loper en beeindigde de partij met h5-h4 mat.
Zo werd het dus 3-7. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst van De Stukkenjagers gewonnen hebben, laat staan met zo’n uitslag. In het verleden hebben we wel eens geklaagd over de speelomstandigheden in Tilburg. Tegenwoordig hebben ze het prima voor elkaar. Het was een bijzonder aangename middag in De Harmonie. En het is lente.

Voor aanvang van de vijfde ronde stond LSG II ongeslagen aan kop, terwijl wij met één schamel matchpuntje onderaan de ranglijst bungelden. Niemand had dan ook verwacht dat wij, kleine Sassenaren, tegen de reuzen uit Leiden vernietigend zouden uithalen. Toch deden we het. Vier remises en vier overwinningen voor de onzen. We kunnen het dus toch nog. Misschien gaf de aanwezigheid van kopman Rein Verstraeten, voor het eerst dit seizoen, ons de inspiratie die we tot nu toe hadden ontbeerd. Rein hield aan het eerste bord met zwart Michiel van Wissen keurig op remise. Hetzelfde deed Bert Feys op borden zeven. Bert heeft zich ontworsteld aan de vormcrisis die hem in het begin van het seizoen teisterde. Twee van ons scoorden voor de eerste tijdcontrole volle punten. Fabian was weer ouderwets bezig met zwart. Eerst gelijkmaken, dan het initiatief nemen en winnen. Net als vroeger. En Harry speelt graag de witte kant van een Koningsindiër. Dat is bekend, en zijn Leidse opponent weet nu ook waarom. Zo stonden we, met vier borden nog aan de gang, met 3-1 voor. En de eindspelen op de vier resterende borden stonden stuk voor stuk gunstig voor ons. We gingen winnen! Wouter Ghyselen kon een toreneindspel met een pion meer net niet tot winst voeren tegen Raoul van Ketel en Renzo Ducarmon was blij met een solide remise tegen Wim Heemskerk. We hadden dus al vier punten, en dat werden er spoedig zes, toen eerst Eelco Kuipers tegen ondergetekende na ruim zeventig zetten de vlag streek en even daarna David Roos een fraai gespeelde partij tegen Robert Straver vlekkeloos afsloot. Wat een weelde! 6-2 tegen de koploper. Dat geeft vertrouwen voor de ontmoeting met De Pion op 8 maart in Roosendaal.

De autoritaire leider moest bij HWP 3 voor het eerst een matchpunt inleveren. Lange tijd was er min of meer gelijk opgaande strijd op alle borden. Dit resulteerde in normale remises van Eric en Yves. Frans had een beloftevolle stelling maar was te ambitieus en kreeg het deksel op de neus. Ook zoiets voor Etienne, teveel ingezet op een koningsaanval die niet doorsloeg en geen verdediging meer tegen de vijandelijke aanval langs de damevleugel. Jim prevelde net voor de tijdscontrole nog iets over remise maar zijn moeilijke stelling was omgetoverd in een gewonnen stelling en gelukkig zag hij dit ook, een paar zetten later was het uit. Gevolgd door de overwinning van Andre die zijn tegenstander in gelijke stelling in de fout zag gaan in een pionneneindspel. Stand terug gelijk dus en we zagen de overwinning binnen bereik. Want Marc had een gewonnen eindspel en werkte dit ook zonder problemen af. Rudy moest lange tijd verdedigen maar was er goed uit gekomen , een onnodige torenruil leidde echter alsnog tot verlies in het pionneneindspel. Al bij al is het gelijkspel misschien wel een terecht resultaat. Het onverwacht matchpunt is goed en levert een tweede plaats in het klassement op maar de laatste kans op de titel is hiermee wel verkeken

Op 8 februari 2014 werd de 6e ronde in de ZSB hoofdklasse competitie gespeeld.
HWP 4 ging bij Goes 1 op bezoek. Goes speelt duidelijk voor het kampioenschap want Goes kwam zonder invallers aan de start. HWP 4 miste 3 basisspelers, maar zag kans om 3 sterke invallers op te stellen. Toch was Goes op papier sterker.
Het regende vervolgens remises, het waren echter geen salonremises. Gelegenheids 1e bordspeler Chris Ghysels kon een verrassende aanval, die ontstond door onnauwkeurigheden van Joey Grochal niet winnend afronden en gaf op het juiste moment eeuwig schaak, Miguel Van de Vaerd kon ook geen voordeel bereiken tegen zijn langzaam spelende tegenstander en beruste in remise nadat er veel geruild was. Hetzelfde overkwam Henk de Ridder. Na dameruil bleef er te weinig materiaal over om een vuist te maken. Bij Rudi Pauwels stond er nog genoeg op het bord, maar beide spelers zagen geen kans er door te komen. 2-2 tussenstand. Verrassend was de nederlaag van Herman van de Wynkele. Hij leek in het middenspel heel mooi te staan, maar ja een foutje is gauw gemaakt. Echter Marnix van der Zalm trok de stand weer gelijk. Juist Marnix, kwam na een week ziek te zijn geweest, zag en overwon. Tevens hulde aan Nick Wegman, die had beloofd zelfs op het laatste moment in te vallen als Marnix niet op tijd hersteld was. tussenstand 3-3. Emile Cardon en Adrie den Hamer waren nu nog bezig. Emile stond beter in een eindspel met gelijke lopers en Adrie was in de verdediging gedrongen. Emile speelde door totdat er theoretisch niet meer te winnen was. Adrie scoorde hierna het matchpunt door remise te geven, weliswaar met een pluspion maar met de angst voor de uitvluggerfase waar meer 70 plussers tegenop zien. Het doet altijd deugd om niet te buigen voor een kampioensteam. Dit gelijkspel geeft ook vertrouwen voor de toekomst.