Miscellaneous

HWP II degradeert na verlies in Arnhem

Tja, wat te zeggen? Als de overige uitslagen beter hadden uitgepakt, waren we in de tweede klasse gebleven. Maar degradatie is ook een soort terechte straf voor een rommelig seizoen met veel invallers (en soms ook lege borden) en niemand die echt lekker scoorde.

Dat laatste gold niet voor twee van de vier invallers die zaterdag in Arnhem acte de présence gaven. Vader en zoon Van Coppenolle waren opgetrommeld om samen met André en William vanuit Gent de verre reis te ondernemen. En net als eerder dit seizoen in Asten lieten beiden een overwinning optekenen. Lander was eerst. Zijn zwarte Siciliaanse aanval tegen de lang gerokeerde witte koning was snel, gepointeerd en effectief. Een prachtige zege voor Lander, die voor het eerst een 2000plusser in het zand liet bijten.

Bij vader Kurt ging het allemaal wat minder soepel. Eigenlijk bereikte hij niets met wit en besloot vervolgens tegen de eerste tijdcontrole vol in de aanval te gaan en alle bruggen achter zich te verbranden. Er werd een hele toren in de aanval geïnvesteerd en vermoedelijk zou een computer alles zonder veel moeite hebben weerlegd, maar Mathieu Roskam, een mens, kwam er niet uit.

Weer een punt voor ons, dus. Helaas bleef het daarbij. De andere twee invallers deden het wat minder. Frans Snijders zag zich met zwart geconfronteerd met een variant van het Spaans die hij zelf altijd met wit speelt. Zijn tegenstander waagde een pionoffer waarvan Frans uit eigen ervaring wist dat het niet goed was. En hij wist ook hoe hij tegen moest spelen. Waarom hij vervolgens vrijwel à tempo iets anders op het bord bracht, begreep hij zelf ook niet. Nu kreeg hij in plaats van een uitstekende stelling met goede winstkansen een ruïne op het bord. En dus een nul.

In de tussentijd had André Galle het vrij dwaze gambiet van Tom van’t Hoff bijna weerlegd, maar niet helemaal. Het werd dus remise. En Harry had de pech dat hij tegen Ruud Janssen moet spelen. Hij liet iets elementairs toe en kon daarna opgeven. Een vergelijkbaar verhaal was van toepassing op William, die weliswaar een kwaliteit won, maar daartoe een vracht pionnen moest inleveren. En ik speelde tegen Bob Beeke met zwart een saaie remise.

De stand was nu 4-3 voor de Érnemmers en Marnix was als laatste bezig. Hij moest dus winnen, maar op dat moment had hij zijn prachtige stelling al verknald door een impulsieve pionzet waarmee hij heel even dacht een paard te winnen, daarbij vergetend dat paarden, in tegenstelling tot pionnen, gewoon achteruit mogen. Het was vechten tegen de bierkaai en, zoals wij allen weten, verlies je dat altijd.

Volgend jaar gaan we vlammen in de derde klasse.

De laatste wedstrijd van het seizoen, de uitwedstrijd tegen Groninger Combinatie, werd gespeeld tijdens de gemeenschappelijke laatste ronde in korengebouw De Samenklank in Bunschoten-Spakenburg. Het bood de kans om de concurrentie te volgen, al wisten we dat er van echte concurrentie nog nauwelijks sprake was. We hadden onszelf in een vrijwel kansloze positie gebracht na de nederlaag tegen Amstelveen in de vorige ronde. Zelf moesten we winnen van de Groningers en dan hopen dat De Stukkenjagers en Amstelveen beiden zouden verliezen. Na afmeldingen van Thibaut, Glen, Parcival, Rein, Slava en Warre was er weinig vertrouwen in een goede afloop. Koen, onze kersverse grootmeester, kwam tegen zijn Groningse collega niet in gevaar, had zelfs kleine kansjes op meer, maar de remise leek een terechte uitslag. Helmut ging na een goede partij ten onder tegen een sterke tegenstander. Gelukkig voor hem is dit nare seizoen nu voorbij. Ook bij Adrian ging het mis, in de tijdnoodfase, nadat hij een prachtige stelling om zeep geholpen had. Gelukkig hadden we Tom nog. Vanaf het begin was duidelijk dat het bij hem wel goed ging komen. Beheerst vergrootte hij zijn voordeel en haalde hij het punt binnen. Ik kon het van dichtbij zien, naast hem zittend met de sores van mijn eigen partij. In het middenspel ging het bij mij mis en daarna was het proberen zo lang mogelijk te overleven, maar het einde was onontkoombaar. Het scenario bij Benjamin was bijna identiek. De vele afzeggingen hadden tot gevolg dat we met het jongste HWP 1 team aller tijden speelden. Dat ik daar nog eens deel van uit zou mogen maken. Nils haalde een ogenschijnlijk soepele remise en hetzelfde leek bij Arne te gebeuren. Helaas redde hij het niet. Elias maakte zijn debuut in het eerste en deed dat overtuigend. In een ingewikkelde partij bleef hij overeind tegen een op papier sterkere tegenstander. Toen deze dacht met een remise toreneindspel de veilige haven bereikt te hebben, had hij buiten Elias gerekend. Die ging nog een tijdje door, tot ook de laatste pionnen van het bord verdwenen waren. De laatste partij was die van Enrico. Moeiteloos overbrugde hij het ratingverschil van ruim 400 punten met zijn tegenstander. Toen hij in het eindspel een plusje had, liet hij niet meer los. Een prachtige overwinning als bekroning van een ijzersterk seizoen. Daarmee kwam de eindstand op 6½-3½ voor de Groningers. Volgend seizoen dus 1^e klasse, maar met de doorbraak van de jeugdspelers rekenen we op een directe terugkeer in de Meesterklasse volgend jaar. Felicitaties aan onze vrienden uit Apeldoorn, die de landstitel prolongeerden.

HWP 3 HEEFT GEWONNEN. De CapsLock stond per ongeluk nog aan, maar ik laat het toch lekker zo staan. Want het is dit seizoen immers een unicum, een enormiteit wellicht. Tijdenlang bungelden we onderaan met nul – en nu doen we dat met twee punten. Misschien kunnen we het vege lijf zelfs nog redden, we treffen in de resterende ronden enkel directe concurrenten in de strijd om degradatie.

Na het schrikbarende spelerstekort in de vorige ronde, was er deze keer sprake van een fors overschot. Speciale dank gaat daarom uit naar diegenen die hun plek deze keer ter beschikking hebben gesteld, met teamleider Gert voorop. Hij stond en staat voor lastige afwegingen, nu het derde team in doodsnood verkeert en eigenlijk steeds in de sterkst denkbare opstelling zou moeten aantreden.

Laat ik beginnen met onze jeugdige staart. Servaas, die de vorige ronde nog de eer had gered, had een moeilijke middag en stond steeds minder. Hij vocht als een leeuw, was als laatste klaar, maar kon het tij niet keren. Ter linker- en ter rechterzijde van onze benjamin ging het er anders aan toe. Zowel Wonder als Lander bedienden zich van een rustige openingsopzet met de witte stukken om vervolgens vernietigend toe te slaan. Bij Wonder heb ik niet gezien hoe dat precies in zijn werk ging. Lander was ineens bezig om een zwarte koning op te jagen en verschrikkelijke dingen aan te doen. Dat moet genieten zijn geweest voor pa Kurt, die aan zijn eigen partij tamelijk weinig plezier had beleefd. In een gesloten Italiaan trok hij ten strijde tegen een goed beveiligde zwarte koning, zette daarbij naar eigen zeggen het verkeerde paard op f5 en realiseerde zich vervolgens te laat dat hij aan de noodrem had moeten trekken. Dramatische taferelen voltrokken zich aan de borden van de van de Wynkeles. Rudy stoomde onvervaard met zijn pionnen op richting de vijandelijke monarch en ik zag dat zijn tegenstander het aangevallen paard op f6 gewoon liet slaan in ruil voor een paar schamele pionnen. Onze man zette zijn aanval daarna voort en ik had het punt dan ook al geteld, maar Rudy verwaarloosde in zijn aanvalsdrift de onderste rij en moest allerlei tegenspel met zware stukken toestaan. Toen ik nog eens keek, waren de torens ineens geruild, stond wit weer gewoon een stuk voor en waren die pionnen van zijn tegenstander nog steeds schamel. De volgende keer dat ik langskwam, had de oudste van de twee geen stuk meer en wel pionnen minder, maar was hij wederom bezig in de buurt van de zwarte koning. Dat werd daar ergens remise, zeer tot ongenoegen van de jongere van de twee, die naar het scheen wat winstvarianten voor de witten tevoorschijn toverde. Eric had allicht recht van spreken. Hij was zeer tegen zijn gewoonte in vanuit een ongebruikelijke opening in ziedende tijdnood geraakt. Dat was voor zijn tegenstander het sein om een stuk te investeren in de aanval, maar Eric gaf geen krimp, nam het initiatief over en ontfutselde zijn tegenstander nog een kwaliteit, waarna het pleit was beslecht.

Heel wat rustiger ging Jim te werk. Hij ving met zwart op wat er op te vangen viel, wikkelde af naar een eindspel met toren en ongelijke lopers, snoepte hier en daar een pionnetje en walste naar de overkant. Zelf was ik redelijk tevreden over mijn partij, waarin ik al snel de openingsproblemen had opgelost en mijn tegenstander steeds vragen kon blijven stellen. Net toen die een beetje op adem leek te komen deed hij zichzelf de das om met een ontijdig f4, waarna hij een te grote positionele concessie moest doen door zijn zwartveldige loper af te ruilen tegen een centraal geposteerd paard. Een tweede foutieve bezetting van veld f4 – ditmaal met een paard – leek zijn einde te versnellen. De computer moest natuurlijk weer het één en ander verpesten, want mijn 27e en 28e bleken foutief, om redenen (28 e5) die ik tijdens de partij wel bekeken maar niet doorgrond had.

Stelling na 19 f4

Wie goed heeft meegeteld, weet nu dat de eindstand 5,5 voor ons en 2,5 voor De Baronie was. Op naar Axel om Landau in de bek te kijken.

Na het debacle in de vorige ronde hadden we voor deze thuiswedstrijd een volledige ploeg, en dan zijn we tot alles in staat, dacht ik. Dat bleek tegen te vallen. Uiteraard was schrijver dezes weer een grote boosdoener. Ik had mezelf op bord 8 geposteerd en nadat mijn tegenstander de opening vreselijk had mishandeld, stond ik na 17 zetten finaal gewonnen. Hierop besloot ik mijn tegenstander niet langer serieus te nemen. Dat kwam mij duur te staan. Na een serie afzichtelijke blunders werd het remise omdat mijn opponent er niet in slaagde een eindspel van dame vs toren te winnen.

In de tussentijd waren er weinig goede dingen voor ons gebeurd. Er was slechts één lichtpunt: de overwinning van Marc Lacrosse met zwart tegen Mark Clijsters. Ik maakte me grote zorgen toen ik zag dat onze Marc in de opening zowat een uur nadacht in een ogenschijnlijk simpele stelling. Ondanks of misschien juist dankzij de extravagante tijdsinvestering hield zwart stand en nam langzaam het initiatief, waarna we Marc op zijn best zagen. Marc Lacrosse was de enige winnaar aan onze kant, hoewel Elias er werkelijk alles aan deed om ook zegevierend aan de finish te komen. Elias melkte een toreneindspel tot de draad uit, maar tegenstander Senders gaf geen krimp en dus werd er rond half zeven, in een compleet lege zaal, tot remise besloten. Onze topspeler William hield knap remise met zwart tegen Lars Vereggen in een partij tjokvol verrassende tactische wendingen. En hetzelfde gold voor de remise van Nils Vantorre tegen Jordy Schouten aan bord 4.

Dan blijven slechts onze nederlagen over. Arne kwam met zwart in de verdrukking tegen Mark Haast. Verwoede pogingen tot ontworstelen bleken tevergeefs. Helaas leed ook Harry een zeldzame nederlaag tegen de Koningsindische aanval van Brammetje van de Berg. En André, ten slotte, kwam tijd te kort in het slot van de partij. Het wordt moeilijk over een maand in het verre Blerick.