Miscellaneous

Een nieuw seizoen, een nieuwe start. Met twee gedegradeerde teams is de blik naar boven gericht. We willen terug naar de Meesterklasse en snel ook.

Eerst en vooral: we hebben een nieuwe coach. Of beter gezegd: we hebben een nieuw coach-team. Hans is al tig jaren een vaste pion in het eerste team en al heel lang teamleider maar hij besloot dit jaar een stapje terug te zetten. (Commentaar van de arbiter van het huis: “Logisch, de ploeg is gezakt.”). Mijn dank voor de vele jaren van orde brengen in de chaos die het eerste team vaak is, Hans! We zullen je absoluut missen.
Om de pijn wat te verzachten werd Hans met de nieuwe tafelopstelling in De Speye links van mij geplaatst, een positie die hij de afgelopen jaren wel vaker innam. Enkel speelde hij nu in team 2. Treurnis. Die ook een beetje doorschemerde op het bord van Hans. We hopen op een invalbeurt nu en dan van ons icoon.

Het zijn grote schoenen om te vullen. We hebben maar liefst 4 mannen nodig om het over te nemen van Hans. Marnix heeft het overzicht over alle teams en doet al het administratieve werk. Helmut en ik zullen het hoge woord voeren op de speeldagen. En Koen geeft regelmatig zijn vijf cent.

Nieuwe en oude nieuwe gezichten op de eerste speeldag. HWP stelt zowaar drie grootmeesters op. Slava gaat al een tijdje mee. Dat Koen ook het grootmeestergilde vervoegd heeft, dat wisten we al. Maar dat Paul Motwani terug meespeelt, dat zal niet iedereen verwacht hebben. Paul heeft plannen en aangezien hij speelritme wil opdoen zullen we hem dit jaar nog wel zien in De Speye. Welkom terug!
Nieuw bij ons in het team, als invallers, zijn de broers Dreelinck. Je weet wel, de nummers 1 en 2 van het Open van Gent dit jaar. Jeugdig volk dat nog gaat groeien bij ons. Ook welkom!

Ons sterke team was een maatje te groot voor de hoofdstedelingen. Ik had het heimelijk verwacht: ze zijn het niet gewoon om ver te reizen voor hun zaterdagpartij en ze stelden maar liefst vijf invallers op.
Onze voorzitter en T1 Marnix vond de 8,5-1,5 dan ook maar magertjes. Met 200 elo verschil gemiddeld was dat wel een minimum.
Als dienstdoend captain was ik het er niet helemaal mee eens maar ik ben er niet te hard op doorgegaan. Naast zijn rol als T1 is Marnix ook in opleiding als livebord-beheerder en hij had er al wat uren opzitten voor wij op onze 9 liveborden van start konden. Het is hem vergeven dat hij 2 borden thuis vergat waardoor de prachtige overwinning van Benjamin niet te zien was voor de rest van de wereld.
Marnix wordt zo ook een echte manuel-van-alles. (No pun intended. We zien wat jullie doen. Petje af!)

Ons eerste bord wandelde deze middag het lokaal binnen met een opzichtige gele pet op het hoofd. Nu ja, opzichtig. Als ik die zou dragen zou het niet zo opvallen. Ik kom namelijk niet boven het maaiveld uit. Maar als onze ex-SCIM dit draagt, valt het wel op.
Ik: “Waarom een gele pet, Koen?”
Koen: “Tegen de zon, Tom.”
Duh. Wat een antwoord. Als ik hem zou vragen “Waarom draag je een Ajax-shirt, Koen?” dan gaat hij niet antwoorden “Het zou nogal lullig zijn om geen shirt aan te hebben, Tom.”, dan is er meer aan de hand.  Petje af, dus.
Met de zwartjes had hij geen gemakkelijke partij. Zijn tegenstander speelde gewoon degelijk en ondanks wat voordeel was er geen doorkomen aan. Remise.

Slava deed Slava-dingen. Na 2 uur spelen en 13 zetten zie je zo al dat de partij niet tegen 17u klaar zal zijn. Klein beetje beter en wat druk zetten. Beetje beter en gefocust blijven. Grote tijdnood vermijden, intussen stevig voordeel. Eindspel in met net winnend voordeel, afgemaakt. A job well done.

Uit vroeger tijden kennen we de gloeiende tijdnood van Paul. Niet zo deze keer. Een erg vlotte aanvalspartij met zwart, het inspelen zit al in een vergevorderd stadium.

Glen had al snel iets vreemds op het bord. Met allebei een ongerokeerde koning werden de pionnen op de koningsvleugel woest vooruit gegooid. Het deed me denken aan een wedstrijdje “wie durft het verst voorover leunen over de afgrond”. Glen moest een pion inleveren maar die vijandelijke pion hield zijn koning veilig. In de tijdnoodfase bleek Glen het handigst en zwart gaf op net voor hij mat ging gaan.

Adriaan had de op papier sterkste tegenstander tegen en hij had bovendien zwart. Een oerklassiek damegambiet verscheen op het bord. En vervolgens overspeelde Adriaan Wunnink. Dat het aan zet 40 niet meer te winnen was, zal wel ferm balen geweest zijn voor Adriaan, want hij had zijn tegenstander van het kastje naar de muur gespeeld de eerste 30 zetten.

Broer Jacob bereikte met wit niet veel tegen oude bekende Albert Riemens. Een remiseaanbod werd geweigerd – na keurig overleg met de teamleider – en hij ploegde verder in een stelling die niet veel leek te bieden. Kijk, Albert kan wel een beetje schaken. Dat is zo met die oudere mannen: veel begrip, het rekenen gaat wat minder. Jacob had gewoon niet de juiste stelling gekozen.
De tijd deed haar werk. Helemaal aan het einde, in het pionneneindspel, bleek het plots niet meer te houden voor Albert. 10 op 10 voor werkkracht voor Jacob. Petje af.

Enrico kreeg een nogal platte variant tegen. Hoeveel elo heeft mijn tegenstander? Geen idee, iets boven de 2000 misschien? Een ingehouden zucht en terug aan het werk. De fout kwam eigenlijk nog vrij snel. Samen met Paul was hij het snelste klaar.

Mijn eigen partij was niet super. Of eigenlijk speelde mijn tegenstander gewoon degelijk.  Dan maar een klein beetje druk houden en wachten tot de tijdnood haar werk doet. Wat ook lukte. Een pion werd veroverd en de rest ging snel.

Een zelfde verhaal bij Helmut, al had hij het extra probleem dat hij zwart had. De tegenstander pakte het gewoon degelijk aan en Helmut geraakte er niet door. Soms moet je je er gewoon bij neerleggen. Op naar de volgende partij.

Benjamin amuseerde zich wel achter zijn bord. Zijn tegenstander nam een opstelling die prima werkt tegen het Catalaans. Alleen was er geen sprake van een Catalaanse opening. Onze man ging gemakkelijk naar groot voordeel en het leek me dat ook de afwerking foutloos was.

Zo, 1A. Hier zijn we. We komen even dag zeggen en zijn dan (hopelijk) weer weg.

Auteur: Tom Piceu

In de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen zouden we thuis tegen Charlois 3 spelen, maar dat bleek dus Charlois 2 te zijn, omdat het derde team van de Rotterdammers zich had teruggetrokken. Enfin, kniesoor die daarop let. We traden in deze wedstrijd aan met drie nieuwe spelers: Tamer Ismail, Tyani de Rycke en Randy van Houtte. Van dit drietal was Randy als eerste klaar. Hij liet met zwart geen spaan heel van oudgediende Cor de Wit. Op dat moment was de stand ½ – ½ omdat ik, ook met zwart, remise had gespeeld tegen Kresna Soerjadi, die sinds mensenheugenis bij Charlois speelt. Ik koos een variant die tot eeuwig schaak kan leiden als wit niet probeert te winnen. En dat gebeurde dus. Helaas.

Daarna maakte Charlois gelijk omdat Hans Groffen wat al te gemakkelijk voordeel had gekregen in de opening en zich vervolgens een stortvloed aan slordigheden meende te kunnen permitteren. Dat kon dus niet, zo toonde de zwartspeler aan.

Het werd spannend. Niet aan het bord van Marc Lacrosse, overigens. Daar stond voor mij de uitslag al lang voor het einde vast. Marc Lacrosse had met scherp en gepointeerd spel de vijandelijke koning veroordeeld tot gevangenisstraf in het midden van het bord. Het was slechts wachten op de genadeklap, die uiteindelijk tegen de eerste tijdcontrole werd uitgedeeld. En ook Nils scoorde nog in het derde uur een vol punt na veel rekenwerk in een ingewikkelde Sicilaan. De jonge Ryan Staal leek met een offeraanval te zullen winnen, maar een vijandelijk tegenoffer gooide roet in het eten, waarna onze Nils met een toren meer uit het strijdgewoel tevoorschijn kwam.

Zo stonden we dus met 3½ – 1½ voor, met nog drie partijen aan de gang. Arne had een pionoffer van zijn opponent wel weten op te vangen, maar kwam nooit echt los. Toen de pion door Albert Kamman werd terugveroverd, ging dat gepaard met een remiseaanbod, dat Arne accepteerde na een goedkeurend knikje van de teamleider.

Het kon nu eigenlijk niet meer misgaan. Aan het eerste bord stond Tamer Ismail duidelijk beter en Tiyani, onze nieuwe dame, moest toch zeker remise kunnen houden. Het werd meer dan remise voor Tiyani. Haar tegenstander zag kansen die er niet waren en moest in het verre eindspel het hoofd buigen. Helaas gold dat ook voor Tamer. Hij bleef maar zoeken naar een winst die er toch moest zijn, zo dacht hij. Het was fijner geweest als hij gewoon in remise had berust, maar hij wist niet hoe de stand was, en een teamleider mag een denkende speler niet storen. Doodzonde.

HWP II degradeert na verlies in Arnhem

Tja, wat te zeggen? Als de overige uitslagen beter hadden uitgepakt, waren we in de tweede klasse gebleven. Maar degradatie is ook een soort terechte straf voor een rommelig seizoen met veel invallers (en soms ook lege borden) en niemand die echt lekker scoorde.

Dat laatste gold niet voor twee van de vier invallers die zaterdag in Arnhem acte de présence gaven. Vader en zoon Van Coppenolle waren opgetrommeld om samen met André en William vanuit Gent de verre reis te ondernemen. En net als eerder dit seizoen in Asten lieten beiden een overwinning optekenen. Lander was eerst. Zijn zwarte Siciliaanse aanval tegen de lang gerokeerde witte koning was snel, gepointeerd en effectief. Een prachtige zege voor Lander, die voor het eerst een 2000plusser in het zand liet bijten.

Bij vader Kurt ging het allemaal wat minder soepel. Eigenlijk bereikte hij niets met wit en besloot vervolgens tegen de eerste tijdcontrole vol in de aanval te gaan en alle bruggen achter zich te verbranden. Er werd een hele toren in de aanval geïnvesteerd en vermoedelijk zou een computer alles zonder veel moeite hebben weerlegd, maar Mathieu Roskam, een mens, kwam er niet uit.

Weer een punt voor ons, dus. Helaas bleef het daarbij. De andere twee invallers deden het wat minder. Frans Snijders zag zich met zwart geconfronteerd met een variant van het Spaans die hij zelf altijd met wit speelt. Zijn tegenstander waagde een pionoffer waarvan Frans uit eigen ervaring wist dat het niet goed was. En hij wist ook hoe hij tegen moest spelen. Waarom hij vervolgens vrijwel à tempo iets anders op het bord bracht, begreep hij zelf ook niet. Nu kreeg hij in plaats van een uitstekende stelling met goede winstkansen een ruïne op het bord. En dus een nul.

In de tussentijd had André Galle het vrij dwaze gambiet van Tom van’t Hoff bijna weerlegd, maar niet helemaal. Het werd dus remise. En Harry had de pech dat hij tegen Ruud Janssen moet spelen. Hij liet iets elementairs toe en kon daarna opgeven. Een vergelijkbaar verhaal was van toepassing op William, die weliswaar een kwaliteit won, maar daartoe een vracht pionnen moest inleveren. En ik speelde tegen Bob Beeke met zwart een saaie remise.

De stand was nu 4-3 voor de Érnemmers en Marnix was als laatste bezig. Hij moest dus winnen, maar op dat moment had hij zijn prachtige stelling al verknald door een impulsieve pionzet waarmee hij heel even dacht een paard te winnen, daarbij vergetend dat paarden, in tegenstelling tot pionnen, gewoon achteruit mogen. Het was vechten tegen de bierkaai en, zoals wij allen weten, verlies je dat altijd.

Volgend jaar gaan we vlammen in de derde klasse.