HWP 3

Al voor aanvang van de wedstrijd was het duidelijk dat het een zware middag voor ons zou worden. Hoewel Ivoren Toren niet op zijn sterkst opkwam, bedroeg het ratingverschil ruim 200 elopunten. Maar ja, elke wedstrijd moet worden gespeeld en wonderen zijn de wereld niet uit. Alleen deze middag was er geen sprake van een wonder.

De eerste keer dat ik tijd nam om langs de borden te gaan waren mijn indrukken:

• Samuel had tegen hun sterkste tegenstander duidelijk het initiatief wellicht zat hier een verrassing in;
• Kurt, Lander en ik hadden gemeen dat wij moesten verdedigen maar dat wij beslist nog niet verloren stonden;
• Bij Jim en Gert leek nog weinig aan de hand;
• Servaas had een aardige aanvalsstelling bereikt (wel ten koste van een pion); kon alle kanten op;
• Gilbert had een creatieve rokade van zijn dame bedacht om de stelling bij elkaar te houden maar het leek mij toch dat zijn tegenstander de enige was met winstkansen.

En toen stond het 0,5 – 3,5.  Gilbert moest toch vrij vroeg de vlag strijken; Lander leek af te wikkelen naar een remise-eindspel maar toen ik tien minuten later weer keek was het een hopeloos verloren eindspel. Hoe het bij Kurt fout ging heb ik niet verder kunnen constateren. Ondertussen was de partij van Samuel in remise geëindigd. Conclusie op de vroege middag: dit ging niet goed komen. Toen vervolgens de aanval van Servaas niet doorsloeg was het pleit al beslecht. De partij van Jim eindigde ook in remise – had niet het idee dat hier veel meer in zat.

Voor wat betreft mijn eigen partij kon ik door een pionoffer behoorlijk wat tegenspel krijgen. In de tijdsnoodfase pakte mijn jeugdige tegenstander het toch tactisch wat handiger aan waardoor ik na de 40^ste zet tegen een hopeloze stelling aankeek. Nog even gerekt om de nederlaag te verwerken.

Gert was ondertussen beland in een toreneindspel dat hij moest keepen. Waarschijnlijk was het objectief remise maar zijn jonge tegenstander bleef maar duwen en trekken. Uiteindelijk met succes. De eindstand van 1-7 was eerlijk gezegd een redelijke weergave van de krachtsverschillen.

De volgende dag gekeken naar Netstand. Conclusie ons tweede doet mee voor de kampioenschap en de overige Zeeuwse clubs moeten net zoals wij vechten tegen degradatie. Het slechte nieuws is dat er ongetwijfeld 2 of 3 Zeeuwse clubs gaan degraderen. Het goede nieuws is dat wij nog steeds kansen hebben op lijfsbehoud.

Op naar de volgende ronde tegen Goes, wat een spannende wedstrijd belooft te worden.

Heel hoge verwachtingen hadden we op voorhand niet maar misschien zou een tactische opstelling onze tegenstander in ieder geval verrassen en alle voorbereidingen van Charloise kant teniet doen.

Dit ingenieuze plan kwam van onze voorzitter zelf die hier lang en vooral diep over na had gedacht. Het was natuurlijk maar een suggestie aan de teamleider (aan wie doet me dit nu denken…., ja precies).

Een gedeelte van het plan werkte zeker: aan de borden 7 en 8 wonnen Samuel en Jim. Samuel stond al vlak na de opening fantastisch. Hoe hij dat gedaan heeft heb ik niet gezien maar het moet indrukwekkend zijn geweest. Het duurde daarna nog wel even voor de vis op het droge was maar toen was het ook 1-0 voor ons. Bij Jim duurde het aanmerkelijker langer maar met hoog amusementsgehalte. Jim leek iets over het hoofd gezien te hebben toen zijn tegenstander plotseling combineerde naar kwaliteitswinst. Jim had wat verder gekeken en vooral naar een opgesloten loper. Uiteindelijk was het dus (kleine) kwaliteitswinst voor onze man. Enkele onnauwkeurigheden later was het tweede punt voor ons binnen.

In de tussentijd ging het op de andere borden wat minder. Johan keek aan tegen een volledig uiteengeslagen pionnenformatie in de Moskou variant van het Open Spaans, Kurt had ergens een pion verloren, Lander stond lastig met een slechte loper, bij Gert, Marnix en mijzelf was nog niet veel gebeurd. Toen ging het opeens snel: Lander en Kurt gingen onderuit, Johan wikkelde zeer bekwaam af naar remise, Gert gaf een stuk weg en de partij, ikzelf gaf in tijdnood (van mijn tegenstander) mijn stelling weg en ging uiteindelijk zelf door mijn vlag, en toen was Marnix bij een 4,5 – 2,5 stand nog bezig, dacht zelfs dat hij ergens verloren had gestaan wat niet het geval was, en was remise een terechte uitslag.

(Auteur: Frans Snijders)

Afgelopen zaterdag moesten wij aantreden voor onze eerste wedstrijd in wat weleens een spannend seizoen kan worden. Dit jaar is sprake van een extra verzwaarde degradatieregeling: nummers 8, 9, 10 plus de slechtste 3 nummers 7 degraderen uit de derde klasse naar de vierde klasse. De eerste wedstrijd  tegen het gepromoveerde De Pion was gelijk een belangrijke wedstrijd. Als wij deze wedstrijd – tegen het op papier zwakste team van onze poule – niet zouden winnen zag het er gelijk somber uit.

Wij begonnen de wedstrijd zonder zowel  Gert (onze oude teamleider) als Frans (onze nieuwe teamleider), die beide als reserve waren opgesteld. Maar gelukkig zou de voorzitter als non-playing captain optreden en alles in goede banen leiden. Gedurende de wedstrijd bleek dat echter dat hij zo druk was het streamen van de live-borden dat zijn rol als captain en verslaggever in het water viel.

Voor wat betreft de wedstrijd  was de eerste meevaller dat onze tegenstanders verzwakt opkwamen met liefst vier invallers, die een rating hadden van 1700 of minder. Van de wedstrijd zelf heb ik maar fragmenten meegekregen.

De eerste keer dat ik naar de overige borden keek was mijn vluchtig oordeel dat: Kurt wellicht wat minder stond, Samuel een prettige aanvalsstelling had,  Erik een wat betere stelling had bereikt, Rudy het zoals gebruikelijk weer gelukt was een gecompliceerde stelling op bord te krijgen, bij Jim juist een sprake was van een rustige stelling, Lander prettig stond  en Servaas bezig was om de koningsstelling van zijn tegenstander omver te blazen;

De tweede keer hadden Samuel en Erik al gewonnen. Niet veel later stond het al 3 ½ – ½  doordat Servaas zoals verwacht had gewonnen en de partij van Lander in remise was verzand; Daarna werd op het bord van Jim de vrede getekend: 4-1;

Zelf was ik in een dame-eindspel beland waarin ik dacht dat ik iets beter stond maar niet zag hoe ik de winst kon forceren. Ben maar toen wat gaan laveren. Uiteindelijk bedacht ik een winstplan dat de teamleider van het tweede als oplettende toeschouwer al tien zetten eerder had gezien: een pion offeren om een doorbraak op de damevleugel te forceren. In de partij werkte het uitstekend. Dat bij het invoeren van mijn partij in de computer Stockfish constant met 0,00 kwam tot enkele zetten voor het einde was een kleine, onbelangrijke voetnoot. Tussenstand: 5-1.

Terwijl het eerste en tweede al van hun overwinning aan het nagenieten waren, waren Kurt en Rudy nog hard aan het zwoegen. Bij Kurt was het echt zwoegen in een toreneindspel waarin hij heel moeilijk stond. Het werd de enige nul van de middag. Bij Rudy vroeg ik me af of hij er zo’n lange partij van maakte omdat hij heimwee had naar de tijd waarin een KNSB wedstrijd 6 ½ uur kon duren. En onze teamcaptain snapte niet waarom hij niet gewoon met een remise de winst voor de team veilig stelde (dat wij al hadden gewonnen was hem ontgaan). Uiteindelijk kon Rudy na 5 ½ uur een verdiende overwinning noteren.
Wij hebben nu de weelde in elk geval 1 ronde boven de tweede te staan En zelfs mede bovenaan in 3F. Op naar de volgende vierpunten-wedstrijd in Rotterdam tegen Charlois. (N.B. Dat wordt wel een lastiger vierpunten-wedstrijd dan eerst in de planning stond. Door het terugtrekken van Charlois 3, moet we het nu opnemen tegen het tweede team van die club. – MvdZ).