Zaterdag 1 april 2023 boekte HWP 3 een noodzakelijke maar zeer nuttige overwinning. Ik deed zelf ook weer eens mee en vierde dat met het eerste punt van de middag. Mijn tegenstander, een invaller uit Krimpen 4, speelde een zeldzame maar ongevaarlijk variant. Het draaide uit op een pionnenstorm tegen mijn koning nadat ik kort gerokeerd had en hij lang. Vaak gaat het er dan om wie het eerste is, dat leek wit te worden maar hier kon ik zijn pogingen effectief blokkeren. Na een dameruil bleef hij met een materiaal achterstand zitten, waarna hij (vroeg maar wel terecht) op gaf.
Hierna volgde een remise van Lander van Coppenolle en een winst van vader Kurt. Stand 2.5 – 0.5 voor en ook de andere partijen waren veelbelovend.
Eric van de Wynkele verloor maar broer Rudy won zodat de familie op 50% kwam en HWP op 3.5 – 1.5.
Het beslissende punt werd binnengehaald door Jim van de Vreede, die zijn materiaal overwicht te gelde maakte. Hierna gaf Servaas D’Hooge zijn gewonnen kwaliteit terug, om daarna beslissend door te breken. En tenslotte won ook Marnix van der Zalm, eerder had hij al een kwaliteit gewonnen. Zo werd het een zeer ruime zege, belangrijk omdat in de derde klasse 3A t/m 3H van de acht nummers 8 de slechtste vier ook degraderen dit jaar. HWP 3 maakte nu een sprong van de 8e naar de 5e plaats. In de 9e ronde tegen het onderaan staande Bergen op Zoom zal een gelijkspel voldoende zijn om in de derde klasse te blijven. En misschien gezien ons gunstige aantal bordpunten is zelfs een kleine nederlaag genoeg.
Zo’n titel suggereert dat we hier van doen hebben met een koploper, en dat is ook zo. HWP III is inmiddels het best geklasseerde team van HWP in de KNSB competitie! Waarbij aangetekend mag worden dat dat gepaard gaat met een achtste plaats op de ranglijst, die nog steeds tot degradatie zou leiden.
Ik kan me niet meer herinneren wanneer we voor het laatst van Landau hebben gewonnen (N.B. Dat blijkt vorig seizoen geweest te zijn), het leek in ieder geval een eeuwigheid. Maar deze keer slaagden we daar dus wel/weer in, in een wedstrijd die lange tijd alle kanten op kon. Ook deze keer moesten er noodgedwongen een aantal spelers aan de kant blijven (waaronder teamleider Gert); we danken hen voor de bereidwilligheid.
Ik was zelf een keer als eerste klaar, op de voet gevolgd door Wonder. Na een rustige opening besloot ik een paar knuppels tussen de hoenders te gooien. Positioneel zaten daar wat nadelen aan, maar het initiatief vergoedde veel. Om dat gaande te houden, bood ik mijn tegenstander ook nog twee pionnen aan. Het aannemen van de laatste was er één te veel. Daar waar een paardvork winnend leek voor de zwarten, verloren zij hun dame, hetgeen tot opgave noopte.
Stelling na 23 fxg4
Voor Wonder waren de druiven zuur, deze middag. Al direct na de opening was duidelijk dat hij veel sterker was dan zijn tegenstander. De voortdurende druk op de witte vesting deed mij er op vertrouwen dat de kersverse vice-kampioen van België bij de jeugd het volle pond zou binnenbrengen. Wonder wikkelde kloek af naar een eindspel van loper tegen paard met een pion meer, dat glad verloren was. Zijn witte loper kon de zwarte pionnen niet verdedigen en die gingen er dan ook één voor één af. Shit happens en schaken is een wreed spel.
Dat laatste kon ook Janco Dees beamen. Die trof een woeste Snijders tegenover zich, die de laatste dagen dat hij als niet-opa op aard’ rondwaart, luister wilde bijzetten door zich als een opstandige puber op de zwarte stelling te storten. Hij offerde eerst op klassieke wijze een paard tegen twee pionnen op b5 en daarna nog een stuk om veld g5 vrij te maken voor zijn andere ros. Janco leek niet bijster onder de indruk (ook niet nadat zijn telefoon was afgegaan en hij 10 minuten tijdstraf had gekregen), totdat hij een werkelijk schitterende blunder componeerde. Mismoedig moest hij tijdens de analyse toegeven dat de stelling een stuk complexer was geweest dan hij zelf had gedacht.
In de tussentijd had Lander stilletjes een eindspel bereikt met een pion meer, dat hij geruisloos tot winst bracht. De jongste van Coppenolle begint serieus goed te worden en zijn pa naar de loef te steken. Eric had zijn dag niet, verzuimde een zwarte pion op d4 op te lossen met c3 en werd gaandeweg van het bord gedrukt door Nick Dubbeldam. Jim stond lange tijd iets minder, maar toch leek de remisemarge tot aan de 40e zet nergens te zijn overschreden. Daarna deed d’ aloude Arjo Arendse volgens onze man alleen nog maar slechte zetten, waardoor hij tot ons aller verrassing een vol punt kon binnen harken.
Zo kwamen we met 4-2 voor, terwijl Rudy al geruime tijd een gewonnen stelling aan het winnen was. De vorige ronde in gedachten, hield ik nog een slag om de arm en vertelde hem dat een halfje genoeg was. “Nee, nee, deze keer ga ik echt winnen”, grijnsde hij. En zo geschiedde, ondanks een mopperende broer aan de zijlijn. Bij Kurt wil het nog niet vlotten dit seizoen. Na een daverende start in het tweede team, leed hij al zijn vierde nederlaag in HWP III. Eerst voorkwam hij zijn eigen tegenspel door ergens g5 te spelen op de vleugel waar hij een doorbraak nodig had en daarna moest hij een kwaliteit geven om erger te voorkomen. Hij speelde echter stug door en in het verre eindspel was er voor de witten geen doorkomen meer aan. Een misrekening kostte hem echter een vitale pion en daarmee kwam de eindstand van 3-5 (zonder remises!) op het bord.
Volgende ronde wacht ons thuis in Sas van Gent een treffen met Krimpen aan den IJssel III, dat 2 matchpunten meer heeft, maar evenveel bordpunten. Als we winnen, klauteren we daar dus overheen.
HWP 3 HEEFT GEWONNEN. De CapsLock stond per ongeluk nog aan, maar ik laat het toch lekker zo staan. Want het is dit seizoen immers een unicum, een enormiteit wellicht. Tijdenlang bungelden we onderaan met nul – en nu doen we dat met twee punten. Misschien kunnen we het vege lijf zelfs nog redden, we treffen in de resterende ronden enkel directe concurrenten in de strijd om degradatie.
Na het schrikbarende spelerstekort in de vorige ronde, was er deze keer sprake van een fors overschot. Speciale dank gaat daarom uit naar diegenen die hun plek deze keer ter beschikking hebben gesteld, met teamleider Gert voorop. Hij stond en staat voor lastige afwegingen, nu het derde team in doodsnood verkeert en eigenlijk steeds in de sterkst denkbare opstelling zou moeten aantreden.
Kopman van HWP 2 William Boudry loopt langs het bord van Servaas DHooge, de benjamin van het derde team.
Laat ik beginnen met onze jeugdige staart. Servaas, die de vorige ronde nog de eer had gered, had een moeilijke middag en stond steeds minder. Hij vocht als een leeuw, was als laatste klaar, maar kon het tij niet keren. Ter linker- en ter rechterzijde van onze benjamin ging het er anders aan toe. Zowel Wonder als Lander bedienden zich van een rustige openingsopzet met de witte stukken om vervolgens vernietigend toe te slaan. Bij Wonder heb ik niet gezien hoe dat precies in zijn werk ging. Lander was ineens bezig om een zwarte koning op te jagen en verschrikkelijke dingen aan te doen. Dat moet genieten zijn geweest voor pa Kurt, die aan zijn eigen partij tamelijk weinig plezier had beleefd. In een gesloten Italiaan trok hij ten strijde tegen een goed beveiligde zwarte koning, zette daarbij naar eigen zeggen het verkeerde paard op f5 en realiseerde zich vervolgens te laat dat hij aan de noodrem had moeten trekken. Dramatische taferelen voltrokken zich aan de borden van de van de Wynkeles. Rudy stoomde onvervaard met zijn pionnen op richting de vijandelijke monarch en ik zag dat zijn tegenstander het aangevallen paard op f6 gewoon liet slaan in ruil voor een paar schamele pionnen. Onze man zette zijn aanval daarna voort en ik had het punt dan ook al geteld, maar Rudy verwaarloosde in zijn aanvalsdrift de onderste rij en moest allerlei tegenspel met zware stukken toestaan. Toen ik nog eens keek, waren de torens ineens geruild, stond wit weer gewoon een stuk voor en waren die pionnen van zijn tegenstander nog steeds schamel. De volgende keer dat ik langskwam, had de oudste van de twee geen stuk meer en wel pionnen minder, maar was hij wederom bezig in de buurt van de zwarte koning. Dat werd daar ergens remise, zeer tot ongenoegen van de jongere van de twee, die naar het scheen wat winstvarianten voor de witten tevoorschijn toverde. Eric had allicht recht van spreken. Hij was zeer tegen zijn gewoonte in vanuit een ongebruikelijke opening in ziedende tijdnood geraakt. Dat was voor zijn tegenstander het sein om een stuk te investeren in de aanval, maar Eric gaf geen krimp, nam het initiatief over en ontfutselde zijn tegenstander nog een kwaliteit, waarna het pleit was beslecht.
Heel wat rustiger ging Jim te werk. Hij ving met zwart op wat er op te vangen viel, wikkelde af naar een eindspel met toren en ongelijke lopers, snoepte hier en daar een pionnetje en walste naar de overkant. Zelf was ik redelijk tevreden over mijn partij, waarin ik al snel de openingsproblemen had opgelost en mijn tegenstander steeds vragen kon blijven stellen. Net toen die een beetje op adem leek te komen deed hij zichzelf de das om met een ontijdig f4, waarna hij een te grote positionele concessie moest doen door zijn zwartveldige loper af te ruilen tegen een centraal geposteerd paard. Een tweede foutieve bezetting van veld f4 – ditmaal met een paard – leek zijn einde te versnellen. De computer moest natuurlijk weer het één en ander verpesten, want mijn 27e en 28e bleken foutief, om redenen (28 e5) die ik tijdens de partij wel bekeken maar niet doorgrond had.
Stelling na 19 f4
Wie goed heeft meegeteld, weet nu dat de eindstand 5,5 voor ons en 2,5 voor De Baronie was. Op naar Axel om Landau in de bek te kijken.
Misschien als het samenstellen van het team n.a.v. perikelen in het tweede niet zo chaotisch was gelopen en Gert gewoon als teamleider mee had kunnen spelen;
Misschien als de voorzitter niet op het laatste moment vanwege ziekte verstek moest laten;
Misschien als wij niet zo sportief waren geweest om aan onze tegenstander te melden dat wij maar met zes man zouden opkomen en voor een tactische opstelling hadden gekozen;
Misschien als wij van de oude garde (Jim, Frans en ik) niet een collectieve off-day hadden;
Misschien als….
Was de uitslag wat gunstiger uitgevallen.
Het positieve nieuws was dat Servaas nogmaals bewees dat hij op dit niveau goed kan meekomen. Waar ik ook blij van werd was dat onze debutant Siebe het een leuke ervaring vond.
Voor wat betreft de wedstrijd zelf kan ik vrij kort zijn. Wij begonnen met een 2-0 achterstand. Voor Siebe was het zijn eerste wedstrijd op dit niveau en met een klassiek tempo. De wedstrijd was een goede oefening, voor het team helaas een 0. Manuel had een witvelderige loper die niet meedeed en een gebrek aan ruimte wat uiteindelijk toch fataal afliep.
Servaas bleek goed tegen zijn tegenstander, die 300 elo-punten meer had, opgewassen te zijn. In een ingewikkeld middenspel verrekende Henk Boot zich waarna Servaas het kalm uitmaakte.
Mijn indruk was dat ik, Frans en Jim ongeveer op dezelfde wijze verloren. Gelijk uit de opening gekomen en vervolgens langzaam maar zeker in een steeds slechtere stelling verzeilen met fatale afloop.
Op de terugweg konden wij (Manuel, Siebe en ondergetekende) in Dordrecht dankzij een sprint (word ik toch te oud voor) en een aardige conducteur net onze aansluitende intercity richting Goes halen. Het kan overigens niet anders worden gezegd dan dat de heen- en terugreis met het openbaar vervoer naar Terneuzen soepel verliepen.
De reis haalde wel herinneringen van mij op aan een wedstrijd die wij met het schoolteam speelden in 1974. Wij waren toen Zeeuws kampioen geworden. Wij moesten – als zestal – in een uitwedstrijd aantreden tegen een Limburgs team. Om op tijd in Limburg te zijn heeft een leraar van onze school ons in zijn Fiat 500 naar de boot gebracht. Vervolgens een lange treinreis naar Limburg. Van de wedstrijd zelf kan ik me niet zoveel herinneren behalve dat:
Marc Cardon op bord 1 tegen Peter Scheeren moest spelen en kansloos verloor;
Dat de rest(o.a. ik, Hans Oosterhout en Wilfried Vleeskens) zijn voorbeeld volgden en dat de wedstrijd veel korter duurde dan de treinreis (werd dus 6-0);
En vervolgens weer een lange reis terug en dat wij onderweg patat hebben gegeten.
Vond het toch een leuke beleving. Zaterdag hetzelfde gevoel … kwam waarschijnlijk door de nostalgische herinneringen aan de vele verre reizen die ik met het openbaar vervoer heb ondernomen voor wedstrijden van HWP.
Gelukkig zat ik zaterdag in de auto met Manuel wel wat ruimer dan destijds in de Fiat 500. En de patat in Philippine was ook niet te versmaden.
Als wij de laatste vier wedstrijden gewoon winnen (wat op papier zou kunnen) kunnen wij ons handhaven. Anders wordt het de vierde klasse.
We use cookies to optimize our website and our service.
Functional
Altijd actief
The technical storage or access is strictly necessary for the legitimate purpose of enabling the use of a specific service explicitly requested by the subscriber or user, or for the sole purpose of carrying out the transmission of a communication over an electronic communications network.
Preferences
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
Statistics
The technical storage or access that is used exclusively for statistical purposes.The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Marketing
The technical storage or access is required to create user profiles to send advertising, or to track the user on a website or across several websites for similar marketing purposes.
