HWP 2

We hadden De Zwart aan bord 7. We weten dat De Zwart er vaak weinig van bakt, maar ook dat hij vreselijk uit zijn slof kan schieten. Zaterdag was weer zo’n dag, dat was duidelijk. In de loop van het middenspel was De Zwart er via een serie ragfijne zetjes in geslaagd om af te wikkelen naar een eindspelletje waarvan je weet dat hij, alleen hij, dat op het bord kan krijgen, en dat hij, en alleen hij, dat met uiterst fijnzinnig spel tot een goed einde brengt. Uren later was de vis eindelijk op het droge, toen we al met 5-1 voor stonden. Wat? Een voorsprong van 5-1 tegen DD? Jazeker. De aanblik van het subtiele gepriegel van buurman De Zwart bracht in mij het beest boven en na een zet of twintig woedend aanvallen kon het eerste punt voor HWP 2 worden opgetekend. Niet lang daarna boekte Renzo Ducarmon met zwart een fraaie overwinning op Edgar Blokhuis, en hield Simon Provoost op het eerste bord heldhaftig stand tegen GM Van der Wiel. De HWP-ers speelden de pannen van het dak. Glen de Schampheleire liet zijn eerste zege voor ons team aantekenen door good-old Gerrit Prakken kansloos te laten en Wouter wurgde Vistisen. Op dat moment wist Harry Provoost dat remise genoeg was, zodat de 5-1 stand op het bord verscheen. Nele zou remise gaan maken tegen Werksma en we zouden een historische overwinning boeken. Het werd uiteindelijk 6-2 omdat Nele zich toch ergens vergiste, maar dat maakte natuurlijk helemaal niet meer uit. Wat een dag!

We hadden Snijders aan bord 8. We weten dat Snijders er vaak weinig van bakt, maar ook dat hij vreselijk uit zijn slof kan schieten. Zaterdag was weer zo’n dag, dat was duidelijk. In de loop van het middenspel had Snijders na een investering van slechts een pionnetje het type verwoestende aanval in handen waarvan je weet dat hij, alleen hij, die op het bord kan krijgen, en dat hij, en alleen hij, die met een zware klap tot een goed einde brengt. Je zag dat de arme Gert de Rooij zou gaan opgeven na het vernietigende kwaliteitsoffer dat de crux van de hele aanval was: …Txg2 met algehele destructie. Tot ieders verbijstering deed Snijders op dat moment een zet die hij achteraf als fijnzinnig had willen bestempelen, ware het niet dat hij daarmee al het voordeel weggaf. Snijders moet geen ragfijne zetjes willen doen, hij moet breken en houwen, dat weet hij zelf ook. Maar hij deed het niet en de aanval verpieterde naar remise. En we verloren met het kleinst mogelijke verschil.

Renzo had een offday, Simon ook, Arno hield voortreffelijk stand, Wouter zou gaan winnen maar kwam een tempo te kort, Nele leek te gaan winnen maar dat was niet zo en Harry speelde gewoon remise. Alleen ik won – een troosteloze overwinning.

Het is in deze competitie nog niet gebeurd dat wij als HWP 2 een tegenstander moesten bekampen die op papier aanmerkelijk lager stond aangeschreven. Dat was op zaterdag 19 maart in Axel wel het geval. Kennelijk werkte het verlammend. In plaats van een ruime overwinning voor ons stond er aan het eind van de middag een gelijkspel op het bord. Nu is op zich dat helemaal niet erg, want wij willen graag dat Landau zich handhaaft, maar als ons eigen tweedeklasserschap op het spel staat, wordt het een andere zaak. De middag begon overigens zeer voorspoedig. Landau had de speler met de hoogste rating aan het laatste bord geposteerd, doch die trof daar een onverwachte en dus onaangename opponent. In het verleden was al gebleken dat Christophe niet echt raad weet met mijn interpretatie van de Leningrader, en dat bleek in het heden nog steeds het geval. Na 21 zetten waren we klaar en stonden wij op voorsprong. In de tussentijd was Harry Provoost na een moeilijke opening helemaal losgekomen en er leek zelfs winst in het verschiet te liggen. Renzo stond glad gewonnen, Marc ook en op de rest van de borden was er geen reden tot ongerustheid, behalve bij Nele. Maar Nele had tactische kansen en zij is zeer inventief, dus dat zou wel goedkomen. Het kwam dus niet goed. Renzo dacht dat alles won, en dat was ook zo, maar je kunt je maar een gelimiteerd aantal slechte zetten veroorloven in gewonnen stelling. Harry ging de mist in, en Nele redde het toch niet tegen Dennis van Vliet. Gelukkig had Ashote een initiatief op de koningsvleugel opgebouwd, waarna mat volgde, en vloerde Marc zijn tegenstrever in het eindspel. In de tussentijd waren de partijen aan de bovenste borden in remise geëindigd, en dus werd het gelijk en moeten we in de komende wedstrijden echt nog wel een matchpuntje pakken, liefst twee.