HWP 2

We hadden de kans om aan kop te komen. Een veel betere kans dan we vooraf hadden verwacht, want HMC Calder 2 verscheen zwaar verzwakt aan de start. En zie, al snel stonden we met 2-0 voor nadat eerst Harry en kort daarop Nele met wit de vijandelijke koningsvleugels hadden verwoest. Niets wees erop dat het minder dan 6-2 voor ons zou worden. Iedereen stond goed. Toch ging het mis. David begon erg enthousiast en onnodig te offeren en zijn buurman, ondergetekende, deed alles wat nodig was om remise uit de weg te gaan. Dat lukte. En zo stond het ineens 2-2 en het bleef gelijk nadat Ashote moest berusten in remise, Wouter met 5 pionnen voor een toren toch niet kon winnen en Renzo de laatste pionnen van het bord had zien verdwijnen. Zo bleef alleen Pieter over. En Pieter deed alles goed. Vanuit een gelijke stelling kreeg hij langzaam de overhand en in de uitvluggerfase wikkelde hij gedecideerd af naar een gewonnen pionneneindspel. Vervolgens zorgde hij ervoor dat elke HWP-er in de zaal de handen vertwijfeld voor het gezocht sloeg en elke HMC-er gniffelend wegliep. In plaats van alle vijandelijke pionnen te gaan opsnoepen, bouwde hij een muur rond zijn koning. Zo werd het remise en 4-4. Ach en wee.

In de derde ronde kon HWP in het Nederlandse Limburg een 4-4 scoren. Stein was een geduchte tegenstand maar er zat toch dat tikkeltje meer in voor ons. Gelukkig hebben de bezoekers in de handbal wel kunnen winnen in de sportzaal waarop we konden uitkijken (14-15, spannend seg) 😊
Simon kreeg uiteindelijk een droom van een stelling ondanks hij reeds een uur had verbruikt na zet 6 maar misspeelde zich in zijn tijdnood en verloor. De terugreis was met een wrang gevoel vrees ik. David had een goede stelling maar speelde te voorzichtig en moest en enorm salvo op zijn gecentraliseerde koning toelaten met verlies tot gevolg. Ashote ging voor een compliceerde partij maar had nog enkele uitstekende winstkansen in het eindspel. Hij had enkele winstplannen in de sMIESEN tegen Fabian maar hij koos echter voor de veilige 4-4 door een remise aan te pakken. Wouter deed dan ook deze ronde wat van hem verwacht werd, een keurige rustige winst. Nele vond haar draai niet tegen FM Jozef en moest lijdzaam toekijken hoe haar stelling traag maar zeker verslechterde tot uiteindelijk een verlies. Gelukkig hadden onze achterste borden nog wat punten in het verschiet. Renzo speelde een prima partij zonder de dames en won met de overmaat aan pionnen in het centrum. Harry had er dan weer vroeg genoeg van en ging al voor de vroege remise. Kees had weinig medelijden met de tegenstander en knalde de tegenstand op typisch barbaarse hakstijl van het bord.

Met deze 4-4 komen we tweede te staan. Volgende ronde tegen de nummer 1!

De terugkeer van HWP 2 in de tweede klasse geeft vooralsnog de impressie van een zegetocht. Opnieuw werd gewonnen van een op papier aanmerkelijk sterker team. Zelf speelde ik deze keer niet mee, dus ik moet voor mijn verslag afgaan op het summiere commentaar van waarnemend teamleider Marnix van der Zalm. Daaruit leidde ik af dat hij weinig van de partijen had meegekregen, aangezien hij kort na de opening zwaar in de fout ging en vervolgens uren kansloos aan zijn bord gekluisterd had gezeten. Uitbundige complimenten waren er voor David, die de geduchte Stefan Colijn in de het tweede gedeelte van de partij schijnt te hebben overklast, voor Harry, die zijn magere bijdrage aan het kampioenschap van vorig jaar tot een vage herinnering maakte door – in de woorden van sommige teamgenoten – een ijzersterke partij te spelen, voor Simon, die zijn eerste optreden in het tweede glans gaf door Jan van Mechelen te verslaan, en natuurlijk voor Nele, die evenals twee weken geleden in Eindhoven tot matchwinner kon worden gekroond.
De remise van Wouter schijnt weinig om het lijf te hebben gehad, terwijl de nederlaag van Ashote aan het eerste bord kennelijk aan een speling van het lot te wijten moet zijn geweest. Blijkbaar had iedereen na het zien van zijn stelling in het middenspel op een overwinning gerekend. Over Renzo heb ik niets gehoord. Natuurlijk is die Mark Smits niet voor de poes.

Over vier weken gaan we het weer proberen, diep in Zuid-Limburg.

Terug in de tweede klasse stond we in de eerste wedstrijd meteen voor een vuurproef: uit naar Eindhoven 1. Ik herinner me uit het verleden vele heroïsche wedstrijden met HWP I tegen dat team, met als hoogtepunt het treffen in Eindhoven in 1995, toen we voor het eerst naar de Meesterklasse promoveerden. De kans dat we met het tweede tegen dit Eindhoven resultaat zouden behalen, leek op voorhand niet zo groot, gezien het ratingverschil. Maar we hadden een geheim wapen meegebracht: Ashote Draftian, die op grootse wijze zijn debuut maakte voor HWP. De jeugdspeler tegenover hem begon optimistisch met een gambiet, doch liep daarna de hele partij achter de feiten aan. Hoewel het nog lang duurde, bestond er nooit twijfel over de uitslag. Op het moment dat Ashote de overgave van zijn tegenstander aanvaardde, liep Renzo al lang vrolijk rond met een vol punt op zak. Met zwart had hij het lange tijd moeilijk tegen good-old Jos Sutmuller, maar ergens in het vierde uur kreeg hij plots de overhand. Daarna was het heel snel klaar. Inmiddels waren er twee min of meer geruisloze remises gevallen en hadden we een nederlaag moeten incasseren aan het bord van Frans Snijders, die tegen een buitenlandse man zonder rating speelde. Frans offerde met wit een toren om de vijandelijke koningsveste op te blazen. Dat lukte, alleen kon de zwarte koning ongehinderd naar de andere kant van het bord vluchten. Toen was het natuurlijk klaar.
Zo stonden we 3-2 voor met nog drie partijen aan de gang. Het was eenieder duidelijk dat David het niet ging redden aan bord 1 tegen Luuk van Kooten, maar op de twee andere borden zag het er goed uit. Onze voorzitter speelde op het laatste bord een opmerkelijke partij tegen een Italiaanse wetenschapper, toevallig ook voorzitter van zijn vereniging. We zagen allemaal dat Marnix maar wat deed tegen zijn conculega, hoewel hij zelf volhield dat er een kristalheldere strategie aan zijn doelloos geschuif ten grondslag had gelegen. Vast wel. Omdat de Eindhovense praeses kennelijk ook een vage middag had, gebeurde er helemaal niets op het laatste bord, totdat Marnix plots een technisch gewonnen eindspel in de schoot geworpen kreeg. Dat voerde hij onberispelijk tot winst. Inmiddels had David inderdaad verloren en restte nog het damesbord: Vanhuyse-Sziva. Nele had niets uit de opening weten te halen met de witte stukken, maar kreeg in de loop van het middenspel niettemin langzaam de overhand, omdat ze blijkbaar beter raad wist met ongelijke lopers dan haar opponente. Ruim na zes uur viel het doek voor de ster van weleer en mochten wij onze prachtige dame feliciteren met een schitterende overwinning.
Dit begin smaakt naar meer. Over twee weken is het al zover. Dan spelen we thuis in Sas van Gent tegen De Pion uit Roosendaal.