HWP 1

(door Glen de Schampheleire)

Wat ik me al regelmatig heb afgevraagd: een bestaan als schaakprof, zou dat iets voor mij zijn? Toen ik 14 was, las ik met grote belangstelling ‘Het Smalle Pad’ van Jan Timman. In dat boek schrijft Timman over zijn belevenissen (schaakpolitiek, wilde drankfestijnen, enerverende wedstrijden…) tot en met de tweekamp tegen Artur Yusupov in de halve finale van het kandidatentoernooi in 1984, het toenmalige  hoogtepunt uit zijn carrière. Een vol en rijk leven helemaal in het teken van het spel waar je verslaafd aan bent. Ik zag het al zo voor me. Slechts één probleem: ik kon en kan nog steeds helemaal niet zo goed schaken als Jan Timman dat kan.

Wedstrijden zoals de interclubwedstrijd in Purmerend brengen me alvast terug tot de realiteit. Ik ben niet geschikt voor een leven als professioneel schaker. Toen ik om 7u30 ’s ochtends een warm bed, vriendin en hond moest achterlaten om drie van onze spelers op te gaan halen in Gent, had ik al het gevoel dat dit niet mijn dagje ging worden. Bij Warre was het wellicht net zo. Zijn goede humeur verdween als sneeuw voor de zon toen hij belaagd werd door Rex, de massieve Deense dog van de Ruszhansky’s. Warre kwam er gelukkig met de schrik – en niet bijvoorbeeld met een gescheurde broek – vanaf.

Vanaf Sas van Gent nam ervaren gids Koen ons, Vlaamse naïevelingen, mee voor een trip langs de mooiste plekjes van Nederland. Van het zacht glooiende rurale Zeeland (‘Daar, een camperpark! Dat kennen jullie vast niet’) tot de metropool Amsterdam (‘In deze chique buurt heeft Helmut nog gewerkt’). Na een rit van bijna drieënhalf uur kwamen we aan in het woonzorgcentrum in Purmerend. De schaakpartijen worden daar afgewerkt in een aangenaam en behaaglijk warm zaaltje. De werkelijke temperatuur viel evenwel in het niet in vergelijking met de koorts bij de toeschouwers halfweg de wedstrijd. Beide teams waren immers zeer aan elkaar gewaagd.  

William had een leuke rommelpartij waar zijn initiatief en actievere stukken uiteindelijk de doorslag gaven. Ik had de indruk dat zijn tegenstander in de analyse niet veel van Williams va-banque-spel geloofde, maar het eerste punt was voor ons.

Ik besloot de spankracht in de wedstrijd te verhogen. De focus was bij mij helaas helemaal afwezig deze zaterdagnamiddag. Barry Brink had maar weinig moeite om de scherven op te vegen. Wit hoefde enkel maar de stukken naar het centrum te brengen en daarna de stelling te openen met de breekzet …e4 en niet veel later kon ik de vlag al strijken. Een miniatuurnederlaag die nog een tijdje bij mij is blijven nazinderen. Misschien wel de reden waarom u dit verslag met een paar weken vertraging leest.

Helmut bracht ons gelukkig opnieuw op voorsprong. Hij maakte optimaal gebruik van de vele zwakke velden in de Stonewall-opstelling van zijn tegenstander en won voor het eerst in anderhalf jaar (!) nog eens een partij! Moge er dit seizoen nog vele punten volgen! (nvdr; Helmut heeft zijn ‘winning streak’ niet kunnen verderzetten)

Voor beslissingen in de andere partijen was het nagelbijtend afwachten. Enrico en Warre stonden overwegend, bij Tamer was het onduidelijk en Koen, Elias en Benjamin hadden een zware pijp te roken.  Paul bracht het eerstvolgende resultaat: een solide remise tegen supertalent Hing Ting Lai. Vóór de start van de wedstrijd zouden we zeker getekend hebben voor een half punt tegen hun sterkste speler.  

Bij Warre ging het mis in tijdnood. Een gewonnen stelling werd naar eeuwig schaak verkwanseld. Ik zag onze teamcaptain Helmut alsmaar nerveuzer door de zaal ijsberen, want ook op de andere borden begonnen de kansen nu te kantelen. Enrico had een tactische tegenkans toegelaten vlak voor de 40^ste zet en plots was zijn voordeel niet meer zo duidelijk. Bij Benjamin ging het ondertussen van kwaad naar erger: de zwarte stukken waren veroordeeld tot totale passiviteit. De vraag was hier niet ‘hoe?’ maar ‘wanneer?’ de witte stukken de zwarte positie zouden overrompelen. Een relatief lichtpuntje was dat Koen een deprimerend eindspel had omgeturnd naar een toreneindspel met een extra pion.

De derde helft van de wedstrijd ging weer onze kant op. De remise van Tamer was een eerste relatieve opsteker. Tamer had de partij solide opgezet, stond op een bepaald moment ook een pak beter, maar in tijdnood was er even een gevaarlijke fase. Na de 40^ste zet verdween er meer en meer materiaal van het bord. Pieter Hopman probeerde het nog even met een extra pion, maar Tamer trok vrij moeiteloos de vis op het droge.

Niet veel later voegde Enrico een puik punt toe aan ons scoreboek. Hij had het tricky eindspel toch goed ingeschat en bouwde zijn voordeel na de tijdnoodfase vakkundig uit. Benjamin verweerde zich op zijn beurt urenlang zeer moedig in een praktische patstelling, maar moest uiteindelijk toch het hoofd buigen. Zijn enthousiaste Duitse tegenstander probeerde Benjamin nog tot een post-mortem analyse te verleiden, maar de nuchtere Benjamin wimpelde hem beleefd af. Vijf uur op de folterbank is meer dan genoeg!   

Ondertussen was het voor de toeschouwers wel duidelijk dat Elias de sleutel tot de matchzege in handen zou hebben. Elias is wellicht het grootste Belgische talent op dit moment. Er zijn nog enkele ruwe kanten aan zijn spel, maar op 12-jarige leeftijd is zijn inzet en concentratie achter het bord al heel indrukwekkend. De twee spreekwoordelijke kemphanen verruilden een intense openingsfase voor een even enerverend middenspel. Wit had meer materiaal, maar zwarts twee verbonden vrijpionnen denderden in volle vaart naar het promotieveld. Mijn eerste indruk was dat Elias volledig verloren stond, maar onze youngster bleef zetten vinden die hem op de been hielden. Ik weet niet waar het precies mis ging voor Michael Coenen, maar plots waren de vrijpionnen gestopt en marcheerden de witte pionnen naar de zege. Boeken toe!

Koen legde de eindstand vast. Hij probeerde het nog lang, zeer lang in het toreneindspel,  maar Roger Labruyère hield onze Zeeuwse grootmeester goed in bedwang.

4-6 is een uitstekend resultaat tegen een gevaarlijke concurrent. Laten we hopen dat we dit ritme kunnen volhouden!

(door Tom Piceu)

Het is niet mogelijk om niet te communiceren.
Ik geef voor de Vlaamse Schaakfederatie de kadercursussen voor trainers en het is een belangrijk principe dat aan bod komt in de cursus.

Ik was er de vorige ronde niet bij en ik had het genoegen om geen verslag te lezen van ploeg 1. De stelregel hierboven in gedachten, ga ik ervan uit dat het ofwel een afgrijselijke dag was ofwel dat de kapitein-van-wacht er de pest in had. Het was nochtans een nette ploegoverwinning. Het ontbrekende verslag is dus geen vergetelheid, het is gewoon briljante communicatie.

Over communicatie gesproken.
Laat ik eerst even Elias voorstellen. Elias is 12 jaar en een van de grootste talenten in België. Hij keerde zonet terug van het jeugd-WK waar hij als een van de ratingfavorieten bij U12 zomaar eventjes 200 elo verloor. Pijnlijk voor velen, maar Elias zet door en laat zich niet afleiden door de bijzaak die die elo’s vormen. Voorbeeldig. Hij was vandaag dan ook verlekkerd op een hoog bord en een pak elo’s om terug te winnen. Pech gehad, de tegenstander was ziek en Elias mocht onverrichter zake huiswaarts keren.
We kunnen het de tegenstanders niet verwijten dat ze niet vooraf verwittigd hebben, het is gewoon hoe het gaat in Nederland.
In België loopt dat anders. Als je de tegenstander de avond voordien verwittigt dan is er enkel een forfait te betreuren en is er geen tegenstander die onverrichter zake moest uitrukken. Doe je dat niet, dan heb je als team een boete aan je been. Ik vind het Belgische systeem beter.

Wij misten wat spelers en Nils en Arne mochten invallen op borden 9 en 10.
Er viel niet veel te beleven daar. De tegenstander van Nils, toch met een hogere rating dan Nils, ging met wit al snel op een zetherhaling in. En bij Arne viel er na 12 zetten in de Petrov al niets te beleven, waarna ze nog 20 zetten samen niets beleefden.

Die forfait op het tweede bord heeft ons eigenlijk recht gehouden in de match. Want op een bepaald moment zag het er niet zo rooskleurig uit. Koen had zich vanuit slechtere stelling teruggeknokt en had een stuk gewonnen maar naast veel gelijke stellingen verschenen er donkere wolken boven de borden van Helmut, Warre en Benjamin. Dit ging geen gemakkelijke namiddag worden.

De dominosteentjes vielen in het derde uur wel de goede kant op. Mijn tegenstander verbruikte nogal veel tijd en greep mis in een scherpe stelling met weinig tijd op de klok. Bij Paul speelde zich iets gelijkaardigs af: een licht betere stelling werd een winnende stelling toen de seconden aan het aftellen waren bij zijn jonge tegenstander. Twee welgekomen overwinningen in het mandje.

Zoals verwacht deden ze iets terug. Warre moest als eerste de vlag strijken na wat mij een beetje een non-partij leek. Eentje om snel te vergeten.
En Helmut deed een correct pionoffer maar vergat die op een of andere manier terug te winnen. Waarna het steeds lastiger werd tot het niet meer te houden was.

Glen speelde eigenlijk een remisevariant. Een pion geven voor het loperpaar waardoor hij steeds net genoeg compensatie had. Maar ook niet meer dan dat. Het duurde lang, maar hij bracht de teamoverwinning binnen.
Toen Benjamins tegenstander hoorde dat het voor het ploegresultaat geen zin meer had, stelde hij remise voor. Waarmee Benjamin niet kon klagen en wij eigenlijk meer kregen dan we verdienden.

Dan nog over de helden van deze middag.
Luc, die belangeloos twee spelers van ons team wou brengen, maar pech op de weg had.
Marc, de vader van Arne, die onze twee gestrande kornuiten dan maar ging oppikken en tot in Sas bracht.
Marnix, die zijn eigen impressie van liveborden gaf (“ze kunnen hier live komen kijken”) en de openingsspeech dermate lang rekte dat Arne en Glen eigenlijk nauwelijks tijd op de klok hebben verloren.

Een nieuw seizoen, een nieuwe start. Met twee gedegradeerde teams is de blik naar boven gericht. We willen terug naar de Meesterklasse en snel ook.

Eerst en vooral: we hebben een nieuwe coach. Of beter gezegd: we hebben een nieuw coach-team. Hans is al tig jaren een vaste pion in het eerste team en al heel lang teamleider maar hij besloot dit jaar een stapje terug te zetten. (Commentaar van de arbiter van het huis: “Logisch, de ploeg is gezakt.”). Mijn dank voor de vele jaren van orde brengen in de chaos die het eerste team vaak is, Hans! We zullen je absoluut missen.
Om de pijn wat te verzachten werd Hans met de nieuwe tafelopstelling in De Speye links van mij geplaatst, een positie die hij de afgelopen jaren wel vaker innam. Enkel speelde hij nu in team 2. Treurnis. Die ook een beetje doorschemerde op het bord van Hans. We hopen op een invalbeurt nu en dan van ons icoon.

Het zijn grote schoenen om te vullen. We hebben maar liefst 4 mannen nodig om het over te nemen van Hans. Marnix heeft het overzicht over alle teams en doet al het administratieve werk. Helmut en ik zullen het hoge woord voeren op de speeldagen. En Koen geeft regelmatig zijn vijf cent.

Nieuwe en oude nieuwe gezichten op de eerste speeldag. HWP stelt zowaar drie grootmeesters op. Slava gaat al een tijdje mee. Dat Koen ook het grootmeestergilde vervoegd heeft, dat wisten we al. Maar dat Paul Motwani terug meespeelt, dat zal niet iedereen verwacht hebben. Paul heeft plannen en aangezien hij speelritme wil opdoen zullen we hem dit jaar nog wel zien in De Speye. Welkom terug!
Nieuw bij ons in het team, als invallers, zijn de broers Dreelinck. Je weet wel, de nummers 1 en 2 van het Open van Gent dit jaar. Jeugdig volk dat nog gaat groeien bij ons. Ook welkom!

Ons sterke team was een maatje te groot voor de hoofdstedelingen. Ik had het heimelijk verwacht: ze zijn het niet gewoon om ver te reizen voor hun zaterdagpartij en ze stelden maar liefst vijf invallers op.
Onze voorzitter en T1 Marnix vond de 8,5-1,5 dan ook maar magertjes. Met 200 elo verschil gemiddeld was dat wel een minimum.
Als dienstdoend captain was ik het er niet helemaal mee eens maar ik ben er niet te hard op doorgegaan. Naast zijn rol als T1 is Marnix ook in opleiding als livebord-beheerder en hij had er al wat uren opzitten voor wij op onze 9 liveborden van start konden. Het is hem vergeven dat hij 2 borden thuis vergat waardoor de prachtige overwinning van Benjamin niet te zien was voor de rest van de wereld.
Marnix wordt zo ook een echte manuel-van-alles. (No pun intended. We zien wat jullie doen. Petje af!)

Ons eerste bord wandelde deze middag het lokaal binnen met een opzichtige gele pet op het hoofd. Nu ja, opzichtig. Als ik die zou dragen zou het niet zo opvallen. Ik kom namelijk niet boven het maaiveld uit. Maar als onze ex-SCIM dit draagt, valt het wel op.
Ik: “Waarom een gele pet, Koen?”
Koen: “Tegen de zon, Tom.”
Duh. Wat een antwoord. Als ik hem zou vragen “Waarom draag je een Ajax-shirt, Koen?” dan gaat hij niet antwoorden “Het zou nogal lullig zijn om geen shirt aan te hebben, Tom.”, dan is er meer aan de hand.  Petje af, dus.
Met de zwartjes had hij geen gemakkelijke partij. Zijn tegenstander speelde gewoon degelijk en ondanks wat voordeel was er geen doorkomen aan. Remise.

Slava deed Slava-dingen. Na 2 uur spelen en 13 zetten zie je zo al dat de partij niet tegen 17u klaar zal zijn. Klein beetje beter en wat druk zetten. Beetje beter en gefocust blijven. Grote tijdnood vermijden, intussen stevig voordeel. Eindspel in met net winnend voordeel, afgemaakt. A job well done.

Uit vroeger tijden kennen we de gloeiende tijdnood van Paul. Niet zo deze keer. Een erg vlotte aanvalspartij met zwart, het inspelen zit al in een vergevorderd stadium.

Glen had al snel iets vreemds op het bord. Met allebei een ongerokeerde koning werden de pionnen op de koningsvleugel woest vooruit gegooid. Het deed me denken aan een wedstrijdje “wie durft het verst voorover leunen over de afgrond”. Glen moest een pion inleveren maar die vijandelijke pion hield zijn koning veilig. In de tijdnoodfase bleek Glen het handigst en zwart gaf op net voor hij mat ging gaan.

Adriaan had de op papier sterkste tegenstander tegen en hij had bovendien zwart. Een oerklassiek damegambiet verscheen op het bord. En vervolgens overspeelde Adriaan Wunnink. Dat het aan zet 40 niet meer te winnen was, zal wel ferm balen geweest zijn voor Adriaan, want hij had zijn tegenstander van het kastje naar de muur gespeeld de eerste 30 zetten.

Broer Jacob bereikte met wit niet veel tegen oude bekende Albert Riemens. Een remiseaanbod werd geweigerd – na keurig overleg met de teamleider – en hij ploegde verder in een stelling die niet veel leek te bieden. Kijk, Albert kan wel een beetje schaken. Dat is zo met die oudere mannen: veel begrip, het rekenen gaat wat minder. Jacob had gewoon niet de juiste stelling gekozen.
De tijd deed haar werk. Helemaal aan het einde, in het pionneneindspel, bleek het plots niet meer te houden voor Albert. 10 op 10 voor werkkracht voor Jacob. Petje af.

Enrico kreeg een nogal platte variant tegen. Hoeveel elo heeft mijn tegenstander? Geen idee, iets boven de 2000 misschien? Een ingehouden zucht en terug aan het werk. De fout kwam eigenlijk nog vrij snel. Samen met Paul was hij het snelste klaar.

Mijn eigen partij was niet super. Of eigenlijk speelde mijn tegenstander gewoon degelijk.  Dan maar een klein beetje druk houden en wachten tot de tijdnood haar werk doet. Wat ook lukte. Een pion werd veroverd en de rest ging snel.

Een zelfde verhaal bij Helmut, al had hij het extra probleem dat hij zwart had. De tegenstander pakte het gewoon degelijk aan en Helmut geraakte er niet door. Soms moet je je er gewoon bij neerleggen. Op naar de volgende partij.

Benjamin amuseerde zich wel achter zijn bord. Zijn tegenstander nam een opstelling die prima werkt tegen het Catalaans. Alleen was er geen sprake van een Catalaanse opening. Onze man ging gemakkelijk naar groot voordeel en het leek me dat ook de afwerking foutloos was.

Zo, 1A. Hier zijn we. We komen even dag zeggen en zijn dan (hopelijk) weer weg.

Auteur: Tom Piceu

De laatste wedstrijd van het seizoen, de uitwedstrijd tegen Groninger Combinatie, werd gespeeld tijdens de gemeenschappelijke laatste ronde in korengebouw De Samenklank in Bunschoten-Spakenburg. Het bood de kans om de concurrentie te volgen, al wisten we dat er van echte concurrentie nog nauwelijks sprake was. We hadden onszelf in een vrijwel kansloze positie gebracht na de nederlaag tegen Amstelveen in de vorige ronde. Zelf moesten we winnen van de Groningers en dan hopen dat De Stukkenjagers en Amstelveen beiden zouden verliezen. Na afmeldingen van Thibaut, Glen, Parcival, Rein, Slava en Warre was er weinig vertrouwen in een goede afloop. Koen, onze kersverse grootmeester, kwam tegen zijn Groningse collega niet in gevaar, had zelfs kleine kansjes op meer, maar de remise leek een terechte uitslag. Helmut ging na een goede partij ten onder tegen een sterke tegenstander. Gelukkig voor hem is dit nare seizoen nu voorbij. Ook bij Adrian ging het mis, in de tijdnoodfase, nadat hij een prachtige stelling om zeep geholpen had. Gelukkig hadden we Tom nog. Vanaf het begin was duidelijk dat het bij hem wel goed ging komen. Beheerst vergrootte hij zijn voordeel en haalde hij het punt binnen. Ik kon het van dichtbij zien, naast hem zittend met de sores van mijn eigen partij. In het middenspel ging het bij mij mis en daarna was het proberen zo lang mogelijk te overleven, maar het einde was onontkoombaar. Het scenario bij Benjamin was bijna identiek. De vele afzeggingen hadden tot gevolg dat we met het jongste HWP 1 team aller tijden speelden. Dat ik daar nog eens deel van uit zou mogen maken. Nils haalde een ogenschijnlijk soepele remise en hetzelfde leek bij Arne te gebeuren. Helaas redde hij het niet. Elias maakte zijn debuut in het eerste en deed dat overtuigend. In een ingewikkelde partij bleef hij overeind tegen een op papier sterkere tegenstander. Toen deze dacht met een remise toreneindspel de veilige haven bereikt te hebben, had hij buiten Elias gerekend. Die ging nog een tijdje door, tot ook de laatste pionnen van het bord verdwenen waren. De laatste partij was die van Enrico. Moeiteloos overbrugde hij het ratingverschil van ruim 400 punten met zijn tegenstander. Toen hij in het eindspel een plusje had, liet hij niet meer los. Een prachtige overwinning als bekroning van een ijzersterk seizoen. Daarmee kwam de eindstand op 6½-3½ voor de Groningers. Volgend seizoen dus 1^e klasse, maar met de doorbraak van de jeugdspelers rekenen we op een directe terugkeer in de Meesterklasse volgend jaar. Felicitaties aan onze vrienden uit Apeldoorn, die de landstitel prolongeerden.