HWP 1

Het eerste heeft een kleine, maar belangrijke overwinning geboekt op Paul Keres in Utrecht. We stonden al snel op een ruime voorsprong, maar het werd nog erg spannend.

Het begin was dus veelbelovend, behalve dat Simon door allerlei perikelen met het openbaar vervoer een half uur te laat was. Hans remiseerde rap en kon de resterende tijd benutten om bij te praten met oude bekenden, uit de tijd dat de helft van het team nog niet geboren was. De tegenstander Helmut gaf een stuk cadeau, na een toch al niet zo goed verlopen opening. Koen won op het eerste bord overtuigend na een paar onnauwkeurigheidjes van de tegenstander. Steven vervolmaakte het feestje van de eerste uren door in een Nimzo Mark Smits lelijk beet te nemen.

Daarna raakte de boel nogal in het slop. Simon kwam de tijd die hij in het begin verloor, misschien wel tekort. Bij Paul zag het er ook niet best uit, maar onze grootmeester kon net ontsnappen met remise. Johan had echter weinig kans, zodat we nog maar een puntje voor stonden.

4-3 voor met nog drie partijen te spelen. Thibaut kwam er echter niet echt aan te pas in een partij waarin zijn tegenstander een fraaie prestatie leverde. Gelukkig haalde Tieme ons vijfde punt binnen in een ingewikkelde partij. Tom had de hele partij wat druk, maar besloot geen risico’s te nemen om zodoende de matchwinst veilig te stellen. Chapeau.

Een winst van 5,5-4,5. Onze komende tegenstanders kunnen hun borst nat maken.

Na de vorige ronde in barre omstandigheden gespeeld te hebben, konden we voor deze ronde terecht in het mooie gebouw van de KGSRL in Gent. De tegenstanders van het tweede en derde waren er blijkbaar minder blij mee, maar dat verbaast me nogal. Een klassiek gebouw in het centrum van Gent, een sfeervolle bar, vriendelijke mensen: een prachtige entourage. Natuurlijk kraakt er wel eens een deur, en zeer ruim was het inderdaad niet, maar laten we niet te kinderachtig zijn. Anders spelen we straks enkel nog in sporthallen.

Michel de Wit had een tactische opstelling uit zijn hoge hoed getoverd. Charlois zette in op de witborden. Een mooi concept, maar wij sloegen direct toe op onze witborden. Wouter had zijn scherpste mes bovengehaald om mee door de boter te gaan. Hans had een talentvolle tegenstander, maar talenten moeten natuurlijk geen Boedapester gambiet spelen. Ik heb al heel wat openingen gespeeld, en veel slechte ook, maar het Boedapester gambiet ging me toch nog te ver. Hans pakte het beheerst aan en won soepel.

Toen begon Michels plan te werken. Dgebuadze pakte Thibaut V. stevig aan en in. Die Philidor-verdediging is een mooi systeem voor zwart, maar als wit op e5 pakt en de dames ruilt, is het voor zwart geen pretje. Ook daar kan ik over meepraten. Enfin, Dgebuadze won overtuigend. Johan speelt goed dit jaar, ook gisteren. Tegen de jeugdkampioen, Julian van Overdam, leek hij fier overeind te blijven, maar misschien leek dit maar zo. Een tijdje later moest onze man nog heel veel zetten in heel weinig tijd doen en dat loopt meestal slecht af. 2-2, maar de vooruitzichten waren zonnig.

Michel had dan wel een ingenieuze opstelling, zijn partij was minder ingenieus. Eigenlijk had Simon vanuit de opening al een mooie stelling die steeds maar beter werd. Mooie winst. Ikzelf won voor de eerste keer dit seizoen, in een goede partij nog wel. Roger Meng kwam ik een moeilijk variantje terecht dat ik een jaar of tien geleden tegen Ikonnikov al eens had gehad. Mijn paarden sprongen naar mooie velden en ik maakte het – eerlijk is eerlijk – mooi af: 4-2. Dat was een tussenstand die wel wat beloofde. Zeker omdat de resterende partijen minstens twee punten leken op te leveren.

Paul won ook, maar het was ‘not so clear’. Ok, maar een punt is een punt. En Gunter, terug uit Peru, haalde het beslissende halfje binnen. Het was een gekke partij. Gunter leek me slecht te staan, maar even later had Dardha geen dame meer. Hij had wel wat andere stukken in de plaats, maar Gunter haalde soepel het halfje op het droge. Zo, 5,5-2,5. De buit is binnen. Thibaut M. wist Valery Maes, taai als altijd, uiteindelijk in het eindspel te verschalken. Helmut leek lange tijd uitzicht te hebben op een halfje, maar in tijdnood ging het mis.

6,5-3,5, we doen nog mee.

We openden het seizoen tegen Wageningen, een tegenstander die we ondertussen goed kennen. In het wat verdere verleden wonnen we vaak met ruime cijfers, maar die tijden liggen ondertussen achter ons. Het harde pak op de broek van vorig jaar waren we nog lang niet vergeten. De aanloop naar de wedstrijd verliep niet vlekkeloos. Onze sterke mannen Thibaut, Thibaut en Steven waren uitgenodigd voor Inventi in Antwerpen en tot overmaat van ramp werd Simon de dag voor de wedstrijd ziek.

Het begin was uiterst beroerd. Helmut bereikte niets uit de opening en moest al snel in zetherhaling berusten. Dat ging nog wel, maar wat volgde was erger. De teamleider bereikte een prachtige stelling met een pion meer. Oeps! Truc overzien en opeens stond ik mat. Pijnlijk. Pijnlijk was ook de nederlaag van Tieme die eigenlijk geen schijn van kans had tegen Afek. Tieme kon nooit echt zijn ontwikkeling voltooien en daar wist Afek wel raad mee. Dat waren twee vervelende nederlagen en het probleem was dat het op de andere borden er ook niet erg spetterend uitzag. Goed, Tom had mooi voordeel en van Paul verwachtten we ook een punt, maar de stellingen van Maarten, Wouter en Johan baarden zorgen.

Johan kon het niet bolwerken tegen Timman, maar eenrichtingsverkeer was het zeker niet. Timman speelde een zware Nimzo op een manier die past bij zijn klasse, maar in het middenspel tastte hij ergens toch een beetje mis. Johan kwam terug in de partij, maar ondertussen begon de klok ook een woordje mee te spelen. In tijdnood ging onze man ten onder. Tot zover het slechte nieuws.

Wouter behandelde de opening matig tegen de Wageningse teamleider. Even spookte het woord ´hopeloos´ door mijn hoofd, maar Wouter is (in de beste Brugse traditie) een goede rommelaar. Rommel, rommel, rommel en opeens was daar toch een punt. Oef! Tom won mooi, echt waar. Het was waarschijnlijk de beste partij van de dag. In een Najdorf leek hij heel goed te weten hoe hij de zaken moest aanpakken, terwijl Van Eijk enkele mindere zetten speelde. Het omzetten van het voordeel verliep vlekkeloos. Toen won ook Hans nog. Aanvankelijk leek het een makkelijke overwinning te worden, maar tegenstander Franssen verdedigde meerdere keren nauwkeurig. Dat leidde ertoe dat zwart in het eindspel kon kiezen tussen zetherhaling of nog gaan voor de winst. Het eerste was het verstandigste, het tweede kon wel, maar niet zoals in de partij. Hans counterde bekwaam en won.

Toen de slotfase, met nog drie partijen onderweg. Paul ging winnen, dat kwam wel goed. Marnix leek op remise af te stevenen, maar zijn stelling was minder fraai dan voorheen. Maarten knokte al urenlang in een verloren stelling. Die stelling was ook nog steeds verloren, maar het was duidelijk dat de Wageninger grote moeite had met het afmaken. De slotfase was krankzinnig. Paul won en Maarten haalde miraculeus remise en toen was Marnix nog over. Ach, Marnix. Hij speelde het eindspel zo goed, maar de klok tikte. En tikte. Marnix won een toren en de pionnen van tegenstander. Er ontstond een eindspel van toren, loper en pion voor Marnix tegen alleen een toren voor Jonker. Maar die tijd, allebei nog twintig seconden. Natuurlijk had Marnix kunnen claimen of remise aanbieden, maar hij vergat het of hij blokkeerde of hij kende de reglementen niet goed. In ieder geval kwam er geen remiseclaim of remiseaanbod en de vlag viel wel. Gelukje voor de tegenstander, maar hem viel niets te verwijten.

Een overwinning hadden we niet verdiend, maar deze afloop was hartverscheurend. Nu, een gelijkspel lijkt een rechtvaardige uitslag, waar we niet over moeten klagen. Voor de volgende ronde tegen LSG moeten enkele spelers in trainingskamp, dat bleek wel uit de match van vandaag.

Heel veel stond er niet meer op het spel. We hadden nog een kans op de tweede plaats, RSR kon theoretisch nog degraderen, maar de echte prijzen waren al uitgedeeld. Natuurlijk zou de tweede plaats nog een mooie afsluiting zijn na een mager seizoen. Pas in de laatste ronden kregen we weer iets van onze vroegere glans terug, na de eerste zes ronden compleet achter de feiten aan te lopen.

Op papier waren we vandaag duidelijk de te kloppen ploeg: gemiddeld ongeveer 150 punten per bord meer. Groot lichtpunt was dat we weer kunnen beschikken over Paul. Die maakte rap duidelijk het schaken nog niet verleerd te zijn: een geruisloze overwinning. Even geruisloos leek de partij van Thibaut V. Pionnetje pakken, afwikkelen, winst en over de ratinggrens van 2400. Wat mij betreft volkomen terecht, overigens. Mijn eigen tegenstander, Oscar van Veen, moest winnen om een meesternorm te scoren. Dat zat er nooit in. Ik kwam comfortabel uit de opening en na nog wat onnauwkeurigheden van mijn tegenstander was het punt snel geteld.

Tot zover het goede nieuws. Tegen de tijdnoodfase zag het er even griezelig uit. Thibaut M. sloot een goed seizoen beroerd af met een non-partij. Simon tastte mis in een ogenschijnlijk onschuldige stelling en daar wist de ervaren Sparreboom wel raad mee. Hans speede een correcte remise, maar de stellingen van Steven, Wouter en Johan boden weinig reden tot juichen. En dan vooral die van onze nieuwbakken IM. Van de partij begreep ik weinig, maar het eindspel leek me toch zeer eenvoudig te winnen voor Van der Kaap. Steven sputterde met veel lawaai nog iets tegen over ‘enige zetten’ en ‘Dvoretsky’s Endgame Manual’, maar de inhoud van zijn argumenten maakte minder indruk dan de presentatie ervan. Dat het remise werd, is een wonder. Wouter speelde een Wouterpartij. Complete chaos. Die chaos moet objectief gezien zeer goed zijn geweest voor Van Buitenen, maar die voelde zich minder op zijn gemak dan onze man. Wouter overwon en sloot daarmee een sterk seizoen even sterk af. Ook dat viel mee. Johan haalde een remise binnen en inmmiddels was de overwinning wel zeker.

Als laatste was Tom bezig. Steeds voordeel, maar het verzilveren duurde tot ver in het laatste speeluur. Zo werd het 6,5 – 3,5. Genoeg voor plaats twee was dat niet, want Wageningen verraste tegen kampioen Kennemer Combinatie. Een derde plaats is niet slecht, maar volgend jaar moet het weer wat beter.