Een stevig bezet tweede team heeft opnieuw de volle buit gepakt in klasse 3F. Het ratingverschil kwam uiteindelijk tot uitdrukking in een 5-3 overwinning.
Rechts HWP 2, met op de voorgrond achtereenvolgens Benjamin Decrop, Yordi de Block en Nils Vantorre. Daarachter nog een glimp van Servaas Dooghe en Simon Provoost. (foto Manuel Colsen)
HWP 2 had deze middag een debutant, te weten Benjamin Decrop. Het was natuurlijk uitermate sneu dat hij de enige speler van HWP 2 was die een nederlaag moest incasseren. Dat was jammer, want totaal onnodig. Benjamin sloeg met zwart een remiseaanbod van zijn tegenstander af, in de overtuiging dat hij niet kon verliezen. Op zich was zijn inschatting correct, maar een stuk en prise zetten was uiteraard niet ingecalculeerd.
Buurman Jordy de Block won wel (weer). De zege van Jordy had de nodige voeten in de aarde. Aanvankelijk leek hij rechtstreeks op het volle pond af te stevenen, maar zijn tegenstander vond een onverwachte ressource, waardoor de ogenschijnlijk winnende aanval van Jordy tot staan werd gebracht. Vervolgens moest onze man lang wennen (ruim een half uur, volgens mij) aan de wetenschap dat hij opnieuw moest beginnen. Dat deed hij uiteindelijk met verve na een ingewikkeld eindspel.
Nils kende weinig mededogen met tegenstander JP Franssen, die later zelf verklaarde dat hij kansloos had verloren met wit, dat hij was overklast, dus dan zal het wel zo zijn.
Wonder speelde een lange partij tegen Johan Wuijts, waarin hij met wit steeds de overhand had. Maar telkens wanneer zijn voordeel beslissend dreigde te worden, stokte het om de een of andere reden. Misschien verdedigde zijn tegenstander gewoon heel goed. Kan ook natuurlijk. Hoe dan ook, er werd afgewikkeld naar een remise-eindspel.
Servaas had een prima middag, speelde erg sterk. In het vroege middenspel won hij via een handigheidje een pion en ving vervolgens een aanvalsgolf kundig op, waarna hij het eindspel uitschoof. Dit is het soort partij waar doorgaans veteranen in uitblinken, maar Servaas kan het nu al.
Marc Lacrosse was zeer ontevreden over zijn spel. Zelf vond ik het wel meevallen. Inderdaad bereikte Marc niets met wit tegen Pim Blijlevens, maar hij trapte op tijd op de rem en hield een toreneindspel met pion minder remise. Dat vergt ook het nodig inzicht en klasse. Marc ziet de zaken soms wat te somber in.
Naast Marc speelde Simon Provoost. Hij was toevallig in de regio en ik stond met liefde mijn plaats af. Simon kwam in een soort loopgravenpartij terecht, waarin hij de enige was die een doorbraak kon forceren. Uren werd gezocht naar de juiste opstelling, tot de lang verwachte doorbraak uiteindelijk plaatsvond. Ik was er zeker van dat Simon ging winnen. Helaas bleek hij toch wat roestig, verspeelde zijn voordeel en moest genoegen zemen met remise.
Dat had onze andere Provoost inmiddels al lang gedaan. Ook hier verwachtte ik overigens een overwinning. Tijdens mijn rondgangen langs de borden meende ik een winnende voortzetting te zien voor Harry. Mijn oordeel klopte. Onze man zag het echter niet, en daarna was de muziek uit de stelling.
Het vierde team heeft voor het tweede opeenvolgende seizoen verloren van De Zwarte Dame 2 uit Kruiningen, dit keer ondanks een licht ratingoverwicht.
Op het eerste beeld speelt Gert van Rij met zwart en op bord 2 Steven Bauwens met wit.
Dank aan Gerard de Winter voor het onderstaande verslag!
Het achter het bordschaken was voor mij een tijdje buiten beeld!
Door Gerard de Winter
Wat een warm welkom mocht ik zaterdag 3 oktober ervaren in ’t Meulengat voor mijn allereerste partij als ‘uitgeleend lid’ van SC Terneuzen voor mijn nieuwe team HWP 4. Gelijk al bij binnenkomst door de mannen die ik al van vroeger ken, Kees, Frans, Gert en natuurlijk in de zaal ‘bezige bij’, Manuel.
De man uit Groede, één van de harde werkers binnen HWP, was toch degene die me bij het gezamenlijk opruimen bij het Scheldemond Schaaktoernooi vroeg om te gaan meedoen bij de club uit Sas van Gent.
En kijk aan, daar liep ik ook de oud-èsvéwézetvé-ers Koen, die had ik verwacht, maar ook Simon tegen het lijf en sprak ook met hun. Over vroeger, de Kleinmeesterkoerier, mijn route naar HWP en ja, ook over mijzelf.
Hoe gaat het nou?
Het begon 3 jaar geleden met hartritmestoornissen. In de begintijd daarvan kon ik vaak met zelfhulp het hart weer in de normale slag terug krijgen. Echter steeds vaker kreeg ik dat niet meer voor elkaar en moest ik 112 bellen. In april van dit jaar hakten we, de cardioloog, ikzelf en andere deskundige doktoren, de knoop door. Een hartoperatie in het AZ Maria Middelares in Gent. Geslaagde 2 uur durende operatie, God zij dank.
Onwel
Een maand later werd ik onwel bij mijn zus in Oostburg tijdens het scrabbelen. Je moet je huisarts bellen Gerard, we kunnen je niet meer verstaan?! Vrouwen zijn vaak dwingend, en dat is soms maar goed ook. Half uur later met sirene aan en met spoed naar AZ ZENO te Knokke Heist. 9 dagen van onderzoeken werd op ten duur slopend. De 10e dag kwam eindelijk de diagnose: ‘Myasthenia gravis’. Een chronische auto-immuunziekte die de communicatie tussen de zenuwen en spieren verstoort. Het is gelukkig goed te behandelen via juiste medicatie. Daar zijn we nog mede naar op zoek!
-Over nu naar het schaken op die warme en zonnige zaterdag in oktober: gewoon op de fiets, met ‘geen’ ondersteuning, naar Sluiskil gekomen. De speelzaal is door de polder slechts 7,8 km van Denoek, dus gaan met die banaan.
Jarne
De match tegen de reserves van De Zwarte Dame was een ‘kabbelende’ met veel partijen die in remise verzanden. Toch kwamen we rap op 1-0 door Steven Bauwens. Zijn tegenstander maakte een fikse rekenfout en gaf gelijk op. Bij Jarne Osaer vs. Leon Zweedijk kwam de piepjonge zuiderbuur op f7 in de problemen en moest zijn dame inleveren voor 2 lichte stukken.
Als een Vlaamse Leeuw met uitermate creatief spel vocht de jongeling zich terug in de partij. Voor Leon begon de tijd te dringen, ‘speel die pion niet op Jarne dacht ik nog, doe het niet, hou het ingewikkeld in zijn tijdnood’, maar helaas, hij deed het wel. Je hebt heel goed gespeeld Jarne, petje af! Jou overwiningen gaan nog komen, let op mijn woorden, je bent nog jong.
Blunderen
Bord 4, 5 en 6 werden evenwichtig remise. Ondanks het feit dat Manuel op ‘7’ ruim 300 elopunten meer heeft, kwam hij er niet doorheen bij opponent Alexander van ’t Hoff. Remise derhalve.
Op bord 8, blunderde Stefaan Temmerman, in gelijke stelling. Het deed pijn aan de ogen. Sorry Stefaan, ik kan het als reporter, niet vriendelijker benoemen. Het kostte ons jammergenoeg de wedstrijd, maar dat wist je op dat moment nog niet, een gelijkspel was heel goed mogelijk geweest.
Er staat zelfs een borstbeeld voor Harry Muskee in het Drentse Grollo!
Mijn tegenstander, DZD-er Albert Muskee, schijnt een achterneef te zijn van Harry Muskee. Zanger van de vermaarde Drenthse band ‘Cuby and the Blizzards’. Kijk, dat is toch een leuk en uit het verleden opmerkelijk feitje. “Windows of my eyes” was een tamelijk grote hit van de uit Grollo komende band.
Afgelopen zaterdag heeft HWP zijn eerste wedstrijd in de Meesterklasse in 1456 dagen gewonnen. Het spreekt voor zich dat het hele team achteraf in extase was. Ik kondigde in mijn vorige verslag al aan dat we beter wilden doen dan één matchpunt. Iedereen was dan ook gebrand op een overwinning in de Meesterklasse. U vraagt zich hoogstwaarschijnlijk af hoe we erin geslaagd zijn om na zo’n lange periode weer een match te winnen. Wel, ik zal het u proberen uit te leggen.
Stap 1: Zorg voor een geniale ploegopstelling
Op zondag 27 september kregen wij, trotse HWP’ers, een mailtje van onze teamleider Marnix in de inbox. Hierin deelde hij ons de opstelling mee. Wat mij opviel, was dat de enige verliezer van ronde 1 naar de bank was verplaatst. Reden: niet goed genoeg. Tot daar kon ik het nog begrijpen, maar dan… topscorer Benjamin werd eveneens zonder pardon op de bank geplaatst. Reden: onbekend. Hun vervangers? Een zekere IM Elias Ruzhansky en GM Vyacheslav Ikonnikov.
Tot slot was er nog één rare kronkel in het hoofd van onze teamleider. We zouden een volledig nieuwe tactiek toepassen: de onvoorspelbaarheid van de voorspelbaarheid. “Huh, wat is dat?”, hoor ik u nu denken. Wel, ik weet het ook niet zo goed. Het klonk als complete onzin, maar hoe meer ik erover nadenk, des te genialer ik het vind (omgekeerde psychologie of iets in die trant). We gingen dus voor een minimaal aantal wijzigingen ten opzichte van onze eerste match. Het aantal wijzigingen mocht dan wel minimaal zijn, het verrassingseffect was maximaal. Wie zit er nu twee keer na elkaar op hetzelfde bord? Wij.
Stap 2: Verwacht niet te veel
Zoals altijd hielden we een voorbespreking van de match. Hierin belichten we wat de tegenstanders spelen. Het is ook de laatste mogelijkheid voor ploegkapitein Helmut en Koen om ons nog op te peppen en de nodige richtlijnen mee te geven. Deze keer was het een eerder korte bespreking. Koen kwam in zijn peptalk niet verder dan dat wij zwaar de underdog zouden zijn. Onze verwachtingen waren dus zeer laag; als u van tevoren had beweerd dat wij favoriet waren, zouden we u zeker hard uitgelachen hebben.
Stap 3: Verander niet wat goed was
De wedstrijd zelf begon op een gezapig tempo. U herinnert zich hoogstwaarschijnlijk wel de remises van Amir Zouaghi en mijzelf uit de vorige ronde. Op zich waren dat geen slechte resultaten voor het team, maar onze prestaties waren afschuwelijk slecht. Dat konden we geen tweede keer laten gebeuren. Zo gezegd, zo gedaan. We speelden beide opnieuw een gezapige remise, maar er was één klein verschil: Amirs tegenstander had meer ELO, die van mij veel minder. Het moge duidelijk zijn dat dit oké was voor het team, maar voor mijzelf opnieuw geen goed resultaat. Voor Amir daarentegen was dit een mooi resultaat. Onze partijen waren overigens vrij rimpelloos: bij Amir is er nooit iets gebeurd, en bij mij evenmin.
Links de verslaggever bij aanvang van de partij. Naast hem ook Helmut Cardon in opperste concentratie.
Kort daarna was Slava klaar: ook remise. Het verhaal bij Slava is bijna identiek aan het onze en zal ik daarom niet herhalen. Opmerkelijk genoeg waren wij de enigen die zich aan de remise-strategie van de vorige ronde hielden.
Stap 4: Handel niet impulsief
Zodra we de tijdnoodfase naderden, kwamen de partijen op een tweesprong. De fouten vlogen in het rond, maar vielen globaal gezien in ons voordeel. Desalniettemin mochten wij een eerste dreun incasseren: William maakte een fout in de opening en kwam die niet meer te boven. Op één moment kon hij de partij terug in evenwicht brengen, maar hij miste deze moeilijke kans. Op dat moment zag ik het zelf niet meer zo zitten, maar zoals we leerden uit de vorige ronde: bij ons kan alles gebeuren.
Een eerste meevaller was de partij van Koen. De hele partij was in evenwicht, maar zijn tegenstander, Thibaut, besloot een cadeautje uit te delen. Eerlijk is eerlijk: het was niet makkelijk om te zien hoe je dat cadeau niet kon uitdelen, maar toch: een cadeautje blijft een cadeautje. Vrijwel iedereen vond het een goede partij van Koen, behalve één persoon: onze ploegkapitein Helmut. Helmut wist ons allemaal uit te leggen dat Koen een zeer moeizame overwinning boekte. Enige tegenspraak werd niet geduld.
Wie dacht dat de cadeautjes hiermee op waren, moet ik teleurstellen. We kregen er nog twee van onze tegenstanders. Het tweede werd geschonken door Albert aan Kobe: Kobe kreeg een gratis loper. Dat was uiteraard voldoende voor de winst. Steven moet dit gezien hebben en gedacht hebben: ”Wat jij kan, kan ik beter.” Steven besloot een toren weg te geven aan Glen. Niet veel later ging Steven door zijn vlag en gaf zo een volledig punt cadeau.
Stelling na 36 Dh3. Er volgde het prachtige Th4, waarna het nog mooiere 37 c7! er een eind aan maakte.
Mij hoort u hier niet over klagen. Meer nog: ik zou elke match wel drie bordpunten cadeau willen krijgen. Op die manier is het vrijwel onmogelijk om nog te verliezen. Daarnaast zie ik één constante in al die presentjes: ze werden veel te impulsief uitgedeeld.
Stap 5: Wees geduldig
De tijdnoodfase was voorbij en daarmee ook de tijd van de cadeautjes. Op de drie resterende borden stonden we veel beter, een beetje beter en een beetje slechter. Hoewel ik de twee matchpunten al geteld had, bleef het toch spannend. Met ons weet je immers nooit wat er kan gebeuren.
Het plan van de spelers die al klaar waren, was simpel: we wachten, wachten en wachten, in de hoop dat iemand ons het verlossende punt zou komen melden. Na anderhalf uur wachten was daar dan eindelijk het genadeschot voor Charlois. Elias etaleerde nogmaals zijn klasse en wurgde zijn tegenstander heel geduldig. Hoewel wij niet altijd even zeker waren van Elias’ plannen, bleef hij heel zelfverzekerd achter het bord zitten en liet hij het er allemaal eenvoudig uitzien. Hiermee was de matchwinst binnen!
Niet veel later was er toch nog een kleine aderlating: Enrico verloor zijn partij na meer dan 5,5 uur verdedigen. Dit was zeker niet het resultaat dat hij verdiende, maar wel een partij waar wij allemaal veel uit kunnen leren.
Tot slot wist Helmut na ellenlang drukzetten zijn tegenstander te laten instorten. De volledige partij is te complex om in een paar zinnen te bespreken, maar het is een pareltje om te bekijken. Het zit vol motieven waarvan ik het bestaan niet wist. Helmut zei er na de partij enkel over dat de stelling heel de tijd moeilijk te beoordelen was. Hij had naar eigen zeggen geen idee of hij goed, slecht of gelijk stond.
De teamcaptain: een joviale bui na een euforische middag
Na Helmuts partij was iedereen klaar en voldaan. Helmut was zelfs zo euforisch dat hij een tournée générale gaf. Dat hadden we volgens onze teamcaptain wel verdiend. En zo klonk het na 1456 dagen aan de bar niet alleen “Freed from desire”, maar vooral: HWP is on fire!
Ondertussen is door iedereen wel geweten dat HWP een andere weg is ingeslagen. Het motto van ons nieuwe pad is sinds vorig jaar: “Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst”. We zijn dus bezig met een grote verjongingskuur. Vorig jaar waren we nog niet zo optimistisch over onze kansen in 1B, maar dat bleek totaal onterecht. Dankzij hevige sneeuwval en jeugdig enthousiasme werd het een regelrechte walk in the park. We promoveerden met het grootste gemak, op één slippertje na.
De vraag die zich vervolgens stelt is: “Kan dit team zich ook handhaven in de hoogste afdeling van de Nederlandse interclub?” Iedereen binnen het team denkt dat we niet kansloos zijn. Ik hoorde onze Zeeuwse trots, Koen Leenhouts, zelfs al titelambities uitspreken. We zullen zien.
Onze eerste horde was gisteren tegen het eerste team van LSG. Een vreemd team, als je het mij vraagt. Leiden is bij ons bekend als een studentenstad, maar toen ik de opstelling bekeek, zag ik geen enkele student. Sterker nog: als we er heel even de rekenmachine bij nemen, komen we al gauw tot de vaststelling dat de gemiddelde leeftijd van onze tegenstanders 48,6 jaar is. Die van ons daarentegen is 27,1. Vergelijk het gerust met een gevecht tussen een ‘boomer-brigade’ en het Cadettencorps.
Een rustig begin
De verslaggever van dienst rechts op de voorgrond. (foto Paul Koks)
De wedstrijd begon voortvarend. Toen ik voor het eerst langs de borden wandelde, was ik zeer optimistisch gestemd over onze kansen. Niet veel later besloot Kobe Vandenhole het remisevoorstel van zijn tegenstander te aanvaarden. Dit was zeker geen slecht resultaat, aangezien hij iets minder stond in de eindstelling. Laat ons stellen dat zijn tegenstander iets vroeger dan de anderen cadeautjes uitdeelde.
Nils Vantorre speelde zoals wel vaker een heel mooie voorbereiding op het bord. Hij dacht dan ook beter tot gewonnen te staan, maar zijn tegenstander was niet de minste: hij speelde namelijk tegen Arthur Pijpers. Arthur leek de nuances en de dynamiek in de stelling beter te begrijpen maar Nils hield tegenspel. Tot hij pardoes een alleraardigste matcombinatie toeliet.
Onze Nederlandse steunpilaren, Koen Leenhouts en Helmut Cardon, speelden een keurige plusremise en hadden zeker kansen op meer. Af en toe is het geen slecht idee om de krachten te sparen voor de volgende ronde. Ik ben er zeker van dat ze beiden zullen winnen in de komende wedstrijd.
Tot zover alles correct
Ondertussen kwam de tijdscontrole eraan en het zag er maar somber uit. Het zou zomaar 8,5 – 1,5 kunnen worden. Waar boomers Gen Z’ers vaak verwijten geen doorzettingsvermogen te hebben en lui te zijn, was daar in deze wedstrijd absoluut geen sprake van. We stonden dan wel allemaal minder, maar wij zijn winnaars. Als ik aan winnaars denk, denk ik vaak aan de motiverende woorden: “Winnaars geven nooit op en opgevers winnen nooit.” Ik vermoed dat de rest van het team er net zo over dacht.
Enrico Follesa toonde ons het goede voorbeeld en wist zijn stelling vrij comfortabel op remise te houden. Zijn tegenstander was niet doortastend genoeg, terwijl Enrico erg secuur verdedigde. Met een handigheidje wist Enrico af te ruilen naar een gelijk toreneindspel. Niet veel later begroeven de heren de strijdbijlen en werd de vrede getekend.
Hollywood aan de schaakborden
Tot hier verliep alles vrij logisch, maar wat er nú gebeurde, hebben ze zelfs in Hollywood nog niet bedacht. Ik weet niet goed waar te beginnen of hoe het te beschrijven, maar ik doe toch een poging. Men zegt wel eens dat je zaken met afbeeldingen veel eenvoudiger kunt uitleggen, maar zelfs illustraties schieten hier tekort. Ik zal het u proberen uit te leggen in chronologische volgorde — of toch mijn herinnering daaraan.
Allereerst de partij van Benjamin Decrop: Benjamin wist zijn mindere positie nog helemaal om te buigen en boekte uiteindelijk een klinkende overwinning. Zijn tegenstander was duidelijk aangeslagen. Deze ommekeer was nog niet eens de grootste van de dag, maar wat mij vooral opviel, was de nauwkeurigheid waarmee Benjamin het uittikte. Vanaf het punt dat hij iets beter kwam te staan, speelde hij louter nog de beste zet. Tja, daar zit je dan als tegenstander… Tegen zo’n geweldenaar valt niet veel te beginnen.
Adriaan Dreelinck had zijn tegenstander in de opening voor moeilijke problemen gezet, wat hem een mooi tijdsvoordeel opleverde. Jammer genoeg wist Adriaan hier niets mee te doen. Hij werd vervolgens overspeeld, vocht knap terug en probeerde op het einde alsnog voor de winst te pushen. Een rollercoaster, zoveel is zeker. Helaas moest Adriaan zijn winstpogingen staken en ook hier werd de vrede getekend.
In de opening was mijn eigen tegenstander beter voorbereid dan ik. Hierdoor kreeg hij een klein voordeel — dat hij pardoes een zet later weer weggooide. Ik probeerde het initiatief over te nemen, maar reageerde op bepaalde momenten te braaf. Juist voor de tijdscontrole nam mijn tegenstander het helemaal over en het leek erop dat ik in een compleet uitzichtloze situatie belandde: een pion minder, stukken die niet samenwerkten en een onveilige koning. U denkt nu vast dat dit een gemakkelijke overwinning werd voor mijn tegenstander. Wel, dat was buiten hemzelf gerekend. Hij begon te knoeien en op het punt dat werkelijk elke zet leek te winnen, koos hij voor praktisch de enige zet die dat níét deed. “Dank u”, dacht ik bij mezelf.
Achteraf was er nog discussie tussen Amir Zouaghi en mij over wie van ons de grootste ontsnapping had bewerkstelligd. Nu ik de partijen nog eens heb doorgeklikt, blijkt dat een zinloze discussie: Amir heeft overduidelijk de hoofdprijzen gewonnen op het vlak van miraculeuze ontsnappingen. Al vroeg uit de opening keek hij aan tegen een complete ruïne. Al grappend zeggen wij wel eens tegen elkaar dat activiteit een illusie is, maar vandaag dacht Amir dat blijkbaar écht. Ik word nog steeds een beetje moedeloos als ik naar die partij terugkijk. Amirs passiviteit kostte hem een pion, en alsof dat nog niet genoeg was, gaf hij er nog een tweede bij.
Zo stond hij twee pionnen in het krijt én volkomen passief. Deze situatie was nóg uitzichtlozer dan die van mij, maar juist op dat soort momenten staat Amir op. Hij bleef stug zetten produceren om het zijn tegenstander zo moeilijk mogelijk te maken. Helaas bracht dat aanvankelijk weinig soelaas; zijn tegenstander bleef goed spelen en op een gegeven moment gaf Stockfish zelfs +14 aan! Voor de leken onder ons: dat is het schaakequivalent van “tijd om op te geven”. Desondanks bleef Amir stug doorgaan. En toen alle hoop verloren leek, kwam daar de deus ex machina: zijn tegenstander blundert! Amir behaalt alsnog remise. Dit slot was absoluut niet geschikt voor hartpatiënten.
Tot slot was Jacob Dreelinck nog bezig. In het begin overspeelde Jacob zijn tegenstander compleet, maar het voordeel verwaterde. Het werd zelfs nog erger: Jacob moest uit het niets vol in de verdediging. Dat deed hij met verve, waarna hij de rollen weer wist om te draaien. Wat volgt heb ik nog nooit meegemaakt: Jacob speelde naar mijn gevoel tot in het oneindige door, telkens op zoek naar die allerlaatste winstkans. In het begin geloofde ik er niet in, maar ineens zag ik toch weer kansen ontstaan. Zijn tegenstander verdedigde zich echter kranig. De partij heeft in totaal zo’n 6 tot 7 uur geduurd en af en toe hoorde ik onze tegenstanders klagen dat hun eten koud werd. Maar ook hier werd — na lang aandringen van Jacob — uiteindelijk de remise getekend. Ik hoop dat het koude eten na afloop alsnog gesmaakt heeft.
Beter dan toen, klaar voor meer
Zo sloten we onze eerste ronde af met een mooi gelijkspel (5-5). Mensen met een heel scherp geheugen zullen ongetwijfeld meteen doorhebben dat we hiermee nu al meer matchpunten hebben gescoord dan tijdens onze troosteloze degradatie van twee seizoenen geleden!
Achteraf vroeg ik Koen nog eens of hij na dit gelijkspel nog steeds in onze titelkansen geloofde. Waarop hij vol overtuiging antwoordde: “Ja, onze titelambities staan nog overeind!”
De volgende horde staat gepland op 3 oktober 2026 tegen Charlois Europoort. We gaan er alles aan doen om een beter resultaat neer te zetten dan twee seizoenen geleden.
We use cookies to optimize our website and our service.
Functional
Altijd actief
The technical storage or access is strictly necessary for the legitimate purpose of enabling the use of a specific service explicitly requested by the subscriber or user, or for the sole purpose of carrying out the transmission of a communication over an electronic communications network.
Preferences
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
Statistics
The technical storage or access that is used exclusively for statistical purposes.The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Marketing
The technical storage or access is required to create user profiles to send advertising, or to track the user on a website or across several websites for similar marketing purposes.
