HWP 3

Een boeiende wedstrijd tegen Goes 1 heeft het derde team 3,5 bordpunten opgeleverd en dat waren er ei zo na 4 geweest. Gezien het verloop van de strijd kan ik vrede hebben met de uitslag, maar daarmee blijven we wel op 0 matchpunten staan.

Ik kon me nog herinneren van ons treffen vorig jaar dat het daar in die school niet bijster warm was geweest, dus ik had voor de zekerheid een extra vestje aangetrokken. Jim had zelfs een dikke vest in de tas voor het geval, en dat was het. Mijn vestje bleek niks waard en ook de aanblik van een slechts in een T-shirt gehulde Grochal wist mij niet te verwarmen. Dat deden de zetten van William helaas ook niet, waardoor we al snel met 1-0 achter stonden. Tegelijkertijd waren zowel Eric als Jim door al te passief spel met de witte stukken in de verdrukking gekomen en was het voordeel van de voorzet bij Servaas en Rudy ook verdwenen. Hoewel Johan en ik zonder noemenswaardige problemen uit de opening waren gekomen, zag het er dus niet goed uit.

Gelukkig was daar Snijders, die zijn tegenstander naar de strot vloog op een manier die deed denken aan zijn grootste prestaties. Op dit soort dagen wil je de man niet tegenover je hebben. Het was pure bloeddorst. Meteen een pion er tegenaan smijten, er vervolgens eentje over de h-lijn laten razen, de vijandelijke koning opjagen, een penninkje hier en daar, trucs eruit halen, slachten. Snijders – Hut heeft er een broertje bij: Fuiter – Snijders.

Johan en ik tekenden al gauw de vrede, Jim ging ten onder in een ziedende koningsaanval en Eric werd onder de voet gelopen, maar bij Servaas en Rudy was het opgeklaard en beiden kregen ineens winstkansen. Rudy slaagde er inderdaad in om het punt binnen te brengen, door in een toreneindspel een stuk handiger te manoeuvreren dan d’ aloude Hans Welten. Maar het mirakel Servaas moest helaas in remise berusten, vanwege de extreme tijdnood waarin hij was komen te verkeren. Dat neemt niet weg dat de wijze waarop hij zich aan de zwarte druk had weten te ontworstelen en een pion buit had weten te maken, zeer tot de verbeelding sprak.

We hebben dus drie keer verloren, maar wel tegen de drie koplopers. Alle gelegenheid dus om ons blazoen te ontsmetten en op te poetsen in de komende ronden, om te beginnen tegen Charlois 3 in Sas op 26 november aanstaande. Komt dat zien.

Vooraf was misschien de verwachting dat er weinig eer viel te behalen tegen een Souburg op volle oorlogssterkte. Maar de 2-6 nederlaag die ons ten deel viel, is toch wel een beetje veel van het goede. Niet dat er op het wedstrijdverloop veel af te dingen viel, overigens. Het verhaal van de dag is echter het lichtpunt aan bord 7, waarover later meer.

Als gezegd kan Souburg een sterk team op de been brengen, zeker nu Jos van der Kaap de overstap heeft gemaakt van Goes. Eric was de eerste die één en ander mocht ondervinden. Vier zetten in de opening met de dame over de d-lijn, waarbij hij met de laatste zet ook nog eens een giftig pionnetje tot zich nam, waren duidelijk te veel van het goede en hij werd er door van der Kaap hard afgekegeld. Niet veel later konden we solide remises bijtekenen van Johan en Jim tegen hun hoger gerate tegenstanders. Bij Kurt zag het er al snel slecht uit na een mislukte openingsopzet met veel te veel tijdgebruik, hetgeen niet veel later in een nul resulteerde.

Een fikse blunder van Wonder volgde, die in zijn prijzenswaardige aanvalsdrift de dekking van zijn stukken enigszins had verwaarloosd. Daarna weerde hij zich nog kranig, maar het mocht niet meer baten. Toch is hem de nodige dank verschuldigd, omdat hij zijn plek in het tweede wilde opgeven nadat Frans Snijders zich zaterdagochtend ziek had gemeld – die was zo snugger geweest om vrijdag een booster-prik te halen. Lander was op bord 8 met wit slecht uit de opening gekomen en vocht voor wat hij waard was, maar ik had de indruk dat de uitkomst van zijn partij nooit echt ter discussie heeft gestaan.

Tussen deze getalenteerde jongelingen (15 en 13 jaar oud) debuteerde ultra-jongeling Servaas Dhooge. Zowaar een tweede 11-jarige in de HWP-gelederen (naast Elias Ruzhansky; en er schijnt nog een derde op komst te zijn) en wat een debuut! In een ogenschijnlijk hele zuivere partij combineerde hij voortdurend kleine positionele middelen met dito tactische dreigingen, maakte een pion buit bij superieure stelling en rondde de partij onberispelijk af. Chapeau, Servaas.

Het opmerkelijke slotakkoord kwam voor mijn rekening. Door de organisatorische perikelen in de ochtend was ik er niet helemaal bij, een euvel dat me wel vaker treft en waar ik toch eens mee af moet zien te rekenen. Het zette me aan tot licht dubieus gerommel en dat moet je tegen een solide strateeg als René Tiggelman niet doen. Die zette zijn stukken beter neer, ving alles netjes op en dwong een licht voordelig eindspel af. Toch was er misschien nog niet zoveel aan de hand geweest als ik in de tijdnoodfase geen pion had weggeblunderd en mijn gebrekkige tegenstand daarna gaf eveneens te denken.

Voor de annalen is nog wel interessant dat ik de partij beëindigde door achter elkaar twee onreglementaire zetten uit te voeren. Eerst door mijn ‘volgende’ zet te doen: ik stond schaak en bedacht dat ik na het wegzetten van mijn koning een zet later mijn toren naar de onderste rij zou brengen om nog wat schaaks der wrake te geven. Dat ik vervolgens maar meteen dat laatste deed, was merkwaardig. Evenals het vervolgens alsnog uitvoeren van die koningszet, nadat ik dus mijn toren al had aangeraakt. René wees mij er verbaasd op, maar bleef beleefd. Waarvoor dank.