HWP 2

De teamleider heeft me gevraagd een verslag te schrijven, want hij zou dinsdag pas tijd hebben. Normaal gesproken zou ik hem gezegd hebben zich te vermannen en er even voor te gaan zitten; zelf heb ik nauwelijks iets van de partijen meegekregen. Maar deze keer ligt dat anders en dat zit zo. Hij had op vrijdagavond staan koken voor 30 man – collega’s van het werk die al dat voer op zaterdag zouden nuttigen tijdens hun jaarlijkse feestelijke samenzijn. Onze man moest dat feestje ten tweede male missen vanwege een wedstrijd van HWP. Hij zij geprezen vanwege die keuze, velen kunnen daaraan een voorbeeld nemen. Dat geldt niet voor zijn vrouw Yvon, onze fee achter de bar. Haar goedheid lijkt onbegrensd. Om te beginnen had ze de moeite genomen om bij een vriendin om een auto te bedelen, zodat Kees en zij apart van elkaar vanuit Alphen aan de Rijn naar Sas konden reizen en zijzelf halverwege de middag weer derwaarts kon keren om zich bij dat feest te voegen (ze kennen elkaar van het werk in de olie). Kees kreeg de tomtom mee en Yvon volgde de borden, waardoor zij niet in Sas maar op de Maasvlakte belandde. Gewone lui zouden daarop gedesillusioneerd zijn omgekeerd en zich jammerend geëxcuseerd hebben. Zo niet Yvon. Zij belde haar vent, vroeg om begrip dat ze wat later zou zijn en arriveerde na een helletocht van drie uur alsnog in de Speye.
Iets minder heroïsch maar toch bijzonder en zeer gewaardeerd waren de inspanningen die de vrouw en dochters van onze nieuwbakken penningmeester Ranco zich deze zaterdag hebben getroost om de malheur van Yvon op te vangen en de bar op te starten en op te ruimen en de stukken en borden te helpen opzetten. En achter diezelfde bar mochten we ook Karien voor het eerst verwelkomen, de eega van Johan de Zwart. Dank, dank, dank.
Om maar met Johan te beginnen als het over de wedstrijd gaat: hij moet er nog even inkomen nadat hij een zware operatie heeft ondergaan, maar in februari zal hij weer zijn gevreesde zelf zijn. Het koken was onze voorman blijkbaar niet in de koude kleren gaan zitten, want ook hij bleek redelijk tandeloos deze keer tegen een aanzienlijk lager gerate opponent. Ten behoeve van het verslag had de man mij opgedragen gewag te maken van een waarlijk schitterende aanvalsoverwinning van Natan Pirard tegen de sterkste Amstelvener en dat doe ik natuurlijk graag. Iets minder vloeiend was de winst van Herman, die zijn openingsproblemen met zwart keurig oploste en naar verluidt straal gewonnen kwam te staan, vervolgens eeuwig schaak toeliet, daar niet van wilde weten en daarom maar iets van mat of dameverlies toeliet en toen zijn jonge tegenstander daar op zijn beurt weer niet aan wilde toch het volle punt binnen hengelde. De wonderen zijn de wereld nog steeds niet uit. Het derde volle punt kwam op mijn conto na een partij waar ik best tevreden over was maar waarvan de computer me duidelijk maakte dat hij veel te moeilijk voor me was geweest. Genoegdoening moet ik maar halen uit het feit dat de winnende voortzetting die ik koos, nog aanmerkelijk sterker was dan de afwikkeling die de teamleider had gezien (+6 om +3).
Degelijke zwartremises werden behaald door Gunter en Jim en ook Enrico scoorde een halfje in een partij waar ik te weinig van gezien heb om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Wat ik wel kan zeggen is dat het spel van onze youngster een opmerkelijke balans tussen agressieve openingen en solide keuzes laat zien. Hij gaat het nog ver schoppen.
We hebben de wedstrijd die we absoluut moesten winnen dus tot een goed einde gebracht, hoewel het had ook anders kunnen aflopen. Met ‘4 uit 4’ hebben we alle kans om ons te handhaven, maar het moet gezegd dat we een relatief licht programma hebben gehad. De volgende match in en tegen Rijswijk zou wel eens beslissend kunnen zijn voor een eventueel behoud.

Helaas moesten we de wedstrijd met 7 tegen 8 spelen. Jim was niet op tijd hersteld van de griep en moest verstek laten gaan. Niettemin ging het er in de loop van de wedstrijd steeds beter uitzien voor ons, in weerwil van het feit dat Herman van de Wynkele al na een zet of 6 verloren stond nadat zijn tegenstander succes had gehad met een uitgesteld herdersmat. Ondanks een lange tocht vol bussen, treinen en metro’s, speelde Gunter met wit een dijk van een partij tegen Jos ten Hacken, die gewoon geen kans kreeg. Het feit dat Gunter als laatste bezig was, had uitsluitend te maken met het feit dat zijn tegenstander maar geen afscheid kon nemen van een hopeloos verloren eindspel. Ik was zelf de eerste die tegenscoorde na een strategische topprestatie. Hetzelfde kon worden gezegd over Marnix, die een uitermate sterk kwaliteitsoffer op het bord bracht. Zijn tegenstander accepteerde niet, maar dat bracht geen soelaas. Kordaat werd hij naar de slechtbank geleid door onze praeses.
Jammer genoeg vielen er niet meer heldendaden te noteren voor HWP die middag in de koude aula van het Cygnus Gymnasium in Amsterdam. Het diepst teleurgesteld was waarschijnlijk Enrico Follesa, die een eindspel met ongelijke lopers op het bord had, dat waarschijnlijk in remise ging eindigen. In de veronderstelling dat hij 40 zetten had gedaan, ging hij er nog eens goed voor zitten, om tot de ontluisterende conclusie te komen dat er slechts 39 zetten waren gespeeld. Wat een drama. Harry Provoost had tot twee zetten voor het einde remise in handen en was ontroostbaar toen hem dat werd getoond. Zijn naamgenoot aan bord 1 had geen denderende middag en ging ten onder na een poging om van niets iets te maken. Doodzonde.

Het eerste nieuws dat we konden optekenen in de wedstrijd tegen het sterke AAS uit Aalsmeer was goed nieuws: Manuel scoorde een remise. De Caro-Kann en een goed getimed remiseaanbod volstonden voor een half punt. En, in alle eerlijkheid, dat hadden we niet verwacht. We verwachtten wel, wederom in alle eerlijkheid, dat we de wedstrijd zouden gaan verliezen, ondanks de remise van Manuel. Wij waren niet bepaald in de sterkste opstelling opgekomen, en AAS is een kandidaat voor het kampioenschap. Het werd uiteindelijk een ruime nederlaag die een half puntje kleiner had moeten zijn, als Harry zijn compleet gewonnen eindspel niet remise had laten lopen.
Vermeldenswaard is nog de remise van Natan, die een 2300-speler op de rand van de nederlaag bracht. Tegen de verliespartijen bij de onzen viel weinig in te brengen, en hetzelfde was het geval bij de verliespartij die AAS moest incasseren. Marc Trimp verslikte zich in de opening, ik maakte een pionnetje buit, en daarna was het eigenlijk eenrichtingsverkeer.

Het begon allemaal niet erg voorspoedig op een regenachtige zaterdagmiddag in De Lier – midden in het Westland. Herman van de Wynkele had autopech en hoewel we lange tijd hoop hadden dat hij alsnog zou komen opdagen, bleek die hoop ijdel. Dat betekende dat we met 1-0 achterstonden. Die achterstand werd goedgemaakt door ondergetekende, die van ex-HWP’er Manfred Kindt, op Paul Motwani na waarschijnlijk de sympathiekste schaker ooit, een pionnetje cadeau kreeg in de opening en daarna geen kansen meer weggaf. Niettemin zag het er slecht uit: Johan, Marnix en Frans zouden niet verder komen dan remise, onze nieuwste aanwinst Enrico zat te keepen op de achterste drie rijen – en keepen kunnen de meeste jeugdspelers nog niet zo goed – en Harry en Jim stonden slecht. Tel uit je verlies… Toch liep het anders. De verwachte remises kwamen wel op het bord, maar tot ieders verbazing hield Enrico stand tegen Marnix Hofman, de hoogst gerateerde speler van de Westlanders. Niet alleen hield Enrico stand, hij slaagde er zelfs in verwoestend te counteren en de volle winst te pakken. Een onverwachte meevaller. Zo stonden we met 3,5-2,5 voor, met nog twee partijen aan de gang. Helaas stonden Harry en Jim nog steeds heel slecht – zo goed als verloren. Maar Timon van Dijk, de tegenstander van Harry, die kampte met een nare hoest, was in de eerste zitting in tijdnood gekomen en ook in de tweede zitting zat hij al snel weer op increment te spelen, terwijl Harry nog zeeën van tijd had. De aanhoudende tijdnood eiste zijn tol. Van Dijk vergiste zich en er kwam een eindspel van toren en paard tegen toren op het bord. Het zou dus remise worden. Maar daar nam de Westlander geen genoegen mee. Hij bleef zoeken naar winsten, vergat de tijd en plots was het einde daar: Harry had gewonnen. Hoeveel mazzel kun je hebben? Eigenlijk had Jim daarna ook nog remise moeten houden om het feest compleet te maken. Dat lukte net niet, maar de blijdschap was er niet minder om.