HWP 2

Het was geen rustige zaterdag. Net toen ik in de auto wilde stappen voor de rit naar het zuidoosten kwam er een telefoontje. Rein Verstraeten had zich ziek moeten melden en het eerste team had dus een invaller nodig. Als ik mezelf of iemand anders van ons team (Harry Provoost woont ook in de buurt) had afgestaan, was het tweede met 7 man komen opdagen. Ik voelde me daar niet goed bij en er zijn ook geen vaste afspreken gemaakt over dit soort situaties. Dus ik heb voor mijn team gekozen. Pijnlijk was dat de 9 mannen van het eerste met slechts 4.5-5.5 verloren tegen het huizenhoog favoriete LSG. Aan de andere kant brachten Harry en ik twee volle punten binnen voor het tweede, dat daardoor de match won. Met dat resultaat is iedereen blij, maar uiteraard voelde ik mij ergens wel een beetje schuldig. Ik schik mij daarom in mijn rol als zondebok.
Dat wij de wedstrijd wonnen, was misschien enigszins verrassend gezien het ratingverschil en ook omdat André en Gunter als gevolg van een monsterfile op de Antwerpse ring drie kwartier te laat kwamen.
Er waren wat mij betreft drie helden bij ons: Harry, André en Nils. Nils maakte zijn debuut voor HWP II en raakte al vrij snel in een schier hopeloze stelling beland tegen Guus Bollen. Maar hij rechtte de rug en bleef steeds tegenkansjes in de stelling vlechten, waarmee hij een essentieel half punt voor de poorten van de hel wegsleepte. André speelde tegen Zeeuws-Vlaming Bas van Doren en deed dat met verve. Hij trok met wit vol ten aanval in een scherpe Grünfeld en kwam niet eens in tijdnood. Vele witte stukken dwarrelden neer op de zwarte koningsstelling om een beslissing te forceren. En Harry, tenslotte, deed wat de teamleider had gehoopt toen hij besloot hem op het eerste bord te zetten. Zijn tegenstander was good-old Gerard Welling en van hem weet je dat hij ten aanval zal trekken. En Harry kan goed verdedigen. Dat bleek. Eén ondoordachte zet van Gerard was genoeg. Een prachtig resultaat van onze man uit het Leidse.
De overige 5 HWP-ers scoorden de benodigde 2 punten. De voorzitter verloor of offerde een kwaliteit en kreeg daarvoor vorstelijke compensatie, maar niet genoeg voor het volle pond. Naast hem zat Gunter, die tot mijn onuitsprekelijke vreugde had toegestemd in een invalbeurt. Gunter kreeg een iets beter eindspel op het bord tegen Robert Klomp en, voorbarig als ik ben, had ik het punt al geteld. Zo eenvoudig was het allemaal niet en na een onnauwkeurigheid van Gunter werd het remise. Zelf speelde ik zeer ondernemend met zwart en kreeg na een pionoffer in het middenspel een toren en twee lopers tegen dame en pion. Best lastig zo’n dame die overal schaakjes kan geven. Opponent Rudy Simons, die beweerde ooit in 1987 van mij te hebben gewonnen, toonde zich op zijn taaist, maar uiteindelijk wisten mijn lopers en toren zijn koning toch in een matnet te vangen.
En Arne Nemegeer vocht tot het gaatje. Met zwart kreeg hij een vrijwel winnende aanval tegen Thomas Kools, maar in plaats van de beslissende klap uit te delen, gaf hij ineens een stuk weg. Het gebeurt. Vervolgens slaagde Arne erin om met een stuk minder een vesting in te nemen. Helaas meende hij aan het eind van het vijfde uur kansen op meer te zien, en die waren er niet.

Voorzichtig betreden we het post-coronatijdperk. Een halflege Speye vormde een enigszins troosteloos decor voor een uitstekende seizoensouverture van ons tweede team. Oude bekende Eindhoven was de tegenstander. Wij traden aan met twee debutanten, die meteen indruk maakten. Wlliam Boudry speelde met zwart en trof oudgediende Jos Sutmuller op het topbord. In een Hollandse partij maakte William eerst het witte initiatief op de damevluegel onschadelijk en ging vervolgens aan de andere kant van het bord richting koning. En dat deed hij met verve, want wit moest het hoofd buigen in deemoed. Onze twee nieuwe man, Arne Nemegeer, speelde aan bord vier met wit tegen de Eindhovenaar met veruit de moeilijkste naam. In een Schotse partij nam hij het initiatief en stond dat niet meer af. Een puike overwinning. Iedereen zal begrijpen dat ik als teamleider blij en trots ben dat ik er zomaar twee geweldenaars bij heb.
Aan de laatste twee borden zaten bij ons ook twee geweldenaars, die we al heel lang kennen. Herman mag dan ziek zijn, aanvallen kan hij nog steeds als de beste. Zijn tegenstander met de op één na moeilijkste naam in het Eindhovens team werd genadeloos van het bord gebulldozerd. En André Galle, terug van weggeweest, bracht met zwart Ludo Tolhuizen aan het wankelen in een soort Koningsindiër. Na de eerste tijdcontrole moest de koning van Ludo er uiteindelijk aan geloven. Een hele fraaie partij van André. Op de tussenliggende borden speelde Harry Provoost remise tegen een oud-schaatser en naast hem nam Marc Lacrosse het op tegen Jan Vosselman. Ik moest een traantje wegpinken bij het aanschouwen van dit duel der voormalige titanen. Ze gingen beiden vol voor de winst, maar moesten na harde strijd in remise berusten. Blijven over mijn persoon en onze derde jongeling uit Vlaanderen, Enrico. Hij speelde aan bord twee tegen de hoogst gerate Eindhovenaar, Brammetje Klapwijk. De strijd ging lang gelijk op, maar in tijdnood raakte onze man de draad kwijt en moest het onderspit delven. Tot slot moet ik het helaas ook nog even over mijn eigen partij hebben. Nadat ik wat moeilijkheden in het middenspel had overwonnen en een veelbelovend eindspel had bereikt, besloot ik, met drie kwartier extra op de klok, om het mijn tegenstander zo gemakkelijk mogelijk te maken. Dat lukte.

Er werd weinig gehoest in de zaal. Dat was maar goed ook, want hoesten is in deze tijden verdacht. Proesten helemaal. Scheidsrechter Bart de Vogelaere maakte dit heel erg duidelijk in zijn praatje voorafgaand aan de wedstrijd. Handen schudden werd afgeraden, dus dat deden we maar niet. We gingen wel schaken, vrijwel hoestloos. Zelf heb ik tijdens het frequent handen wassen op het toilet, waar het veilig was, stiekem een paar keer gehoest.
Bij onze voorzitter, dat weten wij allemaal, ligt hypochondrie altijd op de loer, en hij wilde er dus snel vanaf zijn op deze dreigende zaterdagmiddag. Hij gaf na een zet of 10 een vol stuk weg tegen Arres Oudshoorn en meed daarna ieder contact met medemensen. Dat betekende dat het voor de rest van het team uitermate zwaar zou worden om er nog iets van te maken tegen de koploper uit Leiden. Maar de ploeg rechtte de rug. Het begon met een opsteker na het verlies van Marnix: Rudi Pauwels speelde keurig remise tegen Nico Kuyf. En even later stonden we weer gelijk. Ik had mijn stukken goed neergezet na de opening en toen mijn tegenstander op pionnenroof ging, zwermden mijn stukken richting vijandelijke koning en was het pleit beslecht. Op dat moment leek het er zelfs op dat de overwinning ons niet meer kon ontgaan. Enrico stond weliswaar slecht tegen Frank Erwich, maar Gunter was bezig iets moois en groots op te zetten, de tegenstandster van Harry kon alleen nog wat heen en weer spelen op de laatste rijen, Natan stond minstens gelijk aan bord 1 en Johan de Zwart had een zeer veelbelovende stelling tegen de Leidse teamleider. Toch ging het nog verkeerd: Enrico verloor volgens verwachting kansloos, Gunter won volgens verwachting mooi en groots, maar de rest liep anders. Johan wikkelde af naar een eindspel dat zeker kansen bood, maar niet als je een stuk weggeeft. Dat was dus een onverwachte nul. Daar stond weer tegenover dat Natan over onvermoede eindspeltalenten bleek te beschikken en een fraaie overwinning boekte. Het stond nu dus 3,5-3,5 en de einduitslag hing af van de partij van Harry tegen Leonore. Als ik zeg dat het gezicht van Leonore getekend werd door verbijsterd geluk toen zij opstond uit de stoel aan de tafel waar tegenover haar een hoopje Harry zat, weet de lezer voldoende.

In een onvervalste vierpuntenwedstrijd tegen Rijswijk heeft HWP II zich van zijn beste kant laten zien. De omstandigheden waren verre van ideaal. We begonnen al om 12 uur, de speelzaal was klein en bedompt en de plaatselijke orgeldraaier had een uitermate ongunstige locatie uitgekozen om zijn apparaat evergreens over de naastgelegen markt te laten schetteren. Niets van dit alles bracht de verbeten strijdende HWP-ers echter van slag.
De wedstrijd begon rustig met een remise van Marnix, die een positioneel kwaliteitsoffer bracht dat opponent Roel Leezer niet probeerde te weerleggen, hetgeen in zetherhaling resulteerde. Kort daarop bracht ook de met vervaarlijke baard getooide Johan de Zwart een half punt binnen nadat zowel hij als zijn tegenstander vele zetten lang hadden geprobeerd helemaal niets te doen en daar uiteindelijk in waren geslaagd. Ons eerste volle punt kwam op naam van Gunter. Na een onschuldig lijkende opening construeerde hij met wit een centrale stoomwals die de zwarte stukken van Jelle Bulthuis geen goed heenkomen liet. Ik had medelijden met zwart. De volgende beslissing viel aan mijn bord. Tegenstander Stijn Gieben dacht erg lang na in de opening, en die tijd kwam hij in de eindfase te kort. Een kwaliteitsoffer leverde mij een verwoestend loperpaar op. Kort daarop liet Enrico het beslissende punt aantekenen. Hij leek lange tijd in de verdrukking te staan, maar wist zich te ontworstelen en wij weten inmiddels hoe venijnig onze jongste ploeggenoot kan counteren. Veteraan Frans Hoyinck van Papendrecht had geen verweer tegen de ontketende zwarte stukken die plots zijn stelling binnendrongen. Vervolgens hielden Harry Provoost en zijn opponent het voor gezien in een dode stand, waarna alleen en Simon de eindstand mochten bepalen. Simon haalde met wit niets uit de opening, overzag een simpele tactische wending, en kon alleen nog hopen op een half punt. Michael van Liempt speelde lange tijd onberispelijk tot hij op zijn beurt een tactische wending miste, en die was meteen dodelijk. Best sneu natuurlijk, maar wel hulde voor de taaiheid van Simon. Herman, tenslotte, verdedigde een slechte stand naar behoren. Veel meer kan er niet over worden gezegd.
We hebben nu zes punten en wat lucht, maar er komen nog 4 zeer zware wedstrijden, en het degradatiespook is nog niet verdreven.