HWP 2

Niet ver van Alphen a/d Rijn bevindt zich Zoetermeer. Er staan flats en de wijken hebben geen namen maar nummers. De schaakclub is gehuisvest in een modern kerkgebouw dat ooit dienst heeft gedaan als gymzaal, zo werd mij verteld. Voor de schakers wordt ook soep geschonken. De tegenstander van Nele meende ergens in het derde uur dat het tijd was voor deze lekkernij. Ik zat schuin tegenover hem en mocht meegenieten. Met elke slurp zag ik mijn stelling slechter worden. Zelden heb ik iemand zo lang soep zien lepelen uit een kop die steeds meer op mijn hoofd ging lijken naarmate hij leger werd. Gelukkig had Nele er weinig last van. Kordaat wuifde zij alle remiseaanboden weg en won het eindspel na een misrekening van de nog naboerende soepverorberaar. Ook zonder die fout zou ze zeker hebben gewonnen.
De overwinning van Nele betekende de gelijkmaker. Wij waren namelijk op een ongedachte achterstand van 2-0 gezet, omdat Fabian een leuke combinatie van zijn tegenstander had overzien en Renzo een vreselijke blunder in zo goed als gewonnen stelling had gemaakt. Daarna had Marc Lacrosse tegengescoord omdat hij veel beter is dan de rest en dankzij Nele stonden we dus weer gelijk. David putte inspiratie uit haar heldendaad en zette ons op voorsprong. Op dat moment kon het eigenlijk niet meer misgaan, al deed ik mijn uiterste best om te ver te gaan in mijn winstdrang, maar het lukte me net niet om nog te verliezen. Wouter trok het beslissende punt naar zicht toe door een pionneneindspelletje als een bedaarde veteraan uit te schuiven. Harry bepaalde de eindstand nadat hij ongetwijfeld had gedacht te zullen winnen. Maar remise was uiteraard genoeg.

Je bent teamleider en je hebt het lot van je ploeg in jouw handen. Vooral in de rechter. Je hebt een compleet gewonnen eindspel op het bord. Zwart staat vrijwel pat. Het is een heerlijk gevoel. Hij kan alleen nog Kb5 doen om de toren op a4 aan te vallen, maar dan trek je hem gewoon terug naar a2 en vervolgens speel je Kc2 en zwart moet opgeven, want hij heeft geen zetten meer. Hij speelt Kb5. Waarom gaat je rechterhand naar de koning en grijpt hem eventjes bij de kruin? Waarom? Je kent de regels. Ze zijn onverbiddelijk. Je moet met de koning zetten. Protest heeft geen enkele zin, zomin als je tegenstander erop wijzen dat hij eigenlijk de vlag al had moeten strijken. Hij zegt dat hij het erg vindt terwijl hij de toren slaat. Je gelooft hem niet. Je wil ergens anders zijn, je wil vergetelheid. Het is er niet. Je wil je de haren uit het hoofd trekken. Ze zijn er niet. Nergens is troost. Je hebt je team eigenhandig naar degradatie geloodst. Je verdient het ergste en je wenst het jezelf ook toe.

Kennelijk begint het tweede zich steeds beter thuis te voelen in De Statie. Na koploper LSG 2 in de vorige thuiswedstrijd moest deze keer ASV 2 eraan geloven, met dezelfde cijfers. Weer vier zeges en vier remises voor de onzen.
In de loop van de middag werd al duidelijk dat we in goede doen waren. Overal zagen de stellingen er gunstig uit. De eerste die het zoet mocht proeven was Maarten Rademakers. Het Hollands van zijn tegenstander werd gesloopt door een steeds sterker wordend loperpaar. Niet lang daarna liet Fabian Hulpia zijn derde opeenvolgende overwinning noteren door FM Peter Boel op schitterende wijze weg te spelen. Inmiddels was ook duidelijk dat Nele Vanhuyse ging winnen. Haar opponent beheerste het Italiaans blijkbaar niet goed genoeg om een vuist te kunnen maken. Hij kwam er in ieder geval niet aan te pas. En het vierde volle punt kwam van Marc Lacrosse. Het feit dat hij bijna een half uur te laat arriveerde, deerde hem niet. Pionwinst, losmaken, overnemen en incasseren. Zo doet Marc dat.
De remises van de overige weer kwamen via ups en downs tot stand, maar nooit zag het ernaar uit dat we werkelijk een verliespartij zouden oplopen.

Dankzij deze overwinning zijn we plots van de 10e naar de 7e plaats gestegen. In de volgende ronde mogen we tegen Santpoort, een team dat onder ons staat. Als we niet verliezen, is behoud vrijwel verzekerd.

We hadden deze wedstrijd nooit moeten verliezen. Twee gelijkwaardige teams traden aan op een zonnige zaterdagmiddag in Roosendaal. Al snel werd duidelijk dat vier van de onzen gingen winnen en dat de andere vier het moeilijk hadden. De match koerste dan ook af op een gelijkspel, waarmee wij De Pion voor zouden blijven op de ranglijst. Dit beeld werd slechts eenmaal onderbroken, en helaas in ons nadeel. Renzo Ducarmon had Ludo Tolhuizen volledige weggespeeld, maar viel op het beslissende moment ten prooi aan de gevaarlijke overtuiging dat alles wel zou winnen. Bijna alles. Alles behalve de blunder die hij op het bord bracht. Zo jammer.
We begonnen met een vooraf onverwachte nul. Maarten Rademakers was door de teamleider op het achtste bord geplaatst om hem het scoren te vergemakkelijken. Niets bleek minder waar. Onze enige echte Sassenaar zag zich geconfronteerd met een hem onbekende openingsvariant en ging kansloos ten onder. Deze nederlaag werd al snel goedgemaakt door Rein Verstraeten aan bord één, die Stefan Colijn alle hoeken van het bord liet zien. Helaas laafde David Roos zich niet aan het goede spel van zijn buurman. Na een simpele opening klonterden de zwarte stukken van David samen tot een misplaatste kluwen, die onontwarbaar bleek. Ook deze nederlaag werd gecompenseerd, en wel door Fabian Hulpia. Fabian heeft duidelijk zijn vorm hervonden en speelde zijn landgenoot Du Pont op magistrale wijze zoek. Datzelfde was Renzo dus aan het doen, maar daar ging het mis en dat kostte ons de wedstrijd. Want de nederlaag van Renzo kon niet meer worden rechtgezet. Bert Feys kon de langzame koningsaanval van Van Mechelen niet weerstaan en Harry Provoost leut zich wegdrukken door oude vos Robert Schuermans. Het feit dat ik tenslotte, na lang en moeizaam manoeuvreren in een gewonnen eindspel, een vol punt op mijn conto kon bijschrijven, deed aan de uitslag van de match niets af.
We staan nu laatste en om degradatie te voorkomen, is het noodzakelijk dat we elke wedstrijd gaan spelen zoals in de vorige ronde tegen LSG. Ik voel dat we het kunnen. Jullie ook?