Waar het tweede Sasse team naast ons in de zaal een knappe overwinning boekte, deden wij van het derde dat niet. Niet dat we dat niet wilden, zeker niet, maar willen en kunnen zijn niet altijd hetzelfde. De voorbereidingen waren lastig geweest maar er stond wel een volledig team waarin echter wel Johan en Marnix ontbraken, evenals de gebroeders Van de Wynkele. Nu naar de wedstrijd:

Na het gebruikelijk erg rustige eerste uur viel al snel een beslissing aan bord 8. Henry moest opgeven tegen een van de vele (zeer) jonge Eindhovense talenten. Deze won redelijk gepointeerd een pionnetje op c6, even later nog een op a7 terwijl Henry’s stelling ook nog eens een keer open lag voor een volledige invasie. Die wachtte hij niet af. Niet al teveel later zag ik Sander een hand uitsteken naar zijn tegenstander: remise. Meer zat er ook niet meer in terwijl Sander wel een behoorlijk initiatief leek te hebben voorafgaand aan de afwikkeling naar remise. Daarna kwamen ook Samuel en Sara remise overeen met hun tegestanders. De laatste na zich eindelijk onder de druk van zwart uitgespeeld te hebben maar met erg weinig resterende tijd op de klok. Met een stand van 2,5 – 1,5 in ons nadeel op het scorebord waren toen nog 4 partijen bezig. Daar was nog van alles mogelijk en vooral Gert had kansen. Dat gold ook voor Simon in zijn eerste partij voor HWP. Er leek iets van een vernietigende aanval in te zitten en toen ik ‘m Df6? zag spelen, meende ik dat het punt binnen was, Simon ook. Dat bleek niet het geval, hij bleek de partij nog net binnen de remise grenzen te kunnen houden.

Nog drie partijen aan de gang en 3-2 achter. Xavier verviel op dat moment in een oude gewoonte die hij in Nederland heeft ontwikkeld, een misser in goede stelling. Daarmee was ook meteen duidelijk dat het nu wel heel moeilijk zou worden om nog iets aan punten mee naar huis te kunnen nemen. Jim had intussen wel een (vrij)pionnetje gewonnen tegen oudgediende Bosscher. Daar weet Jim normaal gesproken wel raad mee. Maar zijn tegenstander zat niet bepaald te slapen en won het ding gepointeerd terug: remise en definitief 0 punten. Dat Gert daarna zijn goede stelling verspeelde en ook nog verloor (ook weer zo’n jong talent!) deed er niet meer toe. Ik dacht tijdens de wedstijd herhaaldelijk met weemoed terug aan het senioren toernooi in Brugge waar ik aan meedeed en waarin geen plaats was voor 55=minners, en dus ook niet voor jongelingen die het nodig vinden hun talenten te etaleren voor ons ouderen. Overigens een genot om te zien hoe ze met zoveel gemak goede zetten doen.

Over twee weken gaan we het opnieuw proberen, en dan met succes!