HWP A

HWP A kende een bliksemstart dit seizoen. Naast de eerder beschreven overwinningen tegen Souburg B en Landau A, wisten we Terneuzen A in de uitgestelde wedstrijd uit ronde 1 met 4-0 op te peuzelen. Hoewel het op papier een thuiswedstrijd betrof, speelde deze strijd zich af op de clubavond van Terneuzen. Het voornaamste wapenfeit in deze wedstrijd kwam van Manuel, die zichzelf en zijn tijdverbruik in de hand hield en een keurige overwinning boekte op de lepe Willem Frouws. Voor het overige deed het ratingoverwicht zijn werk.

Hoe anders verging het ons in de wedstrijd tegen het veel sterkere Goes A. “Bij HWP weet je nooit wie er achter de borden zullen verschijnen”, en dat geldt zelfs de teamleider. Het grootste deel van de min of meer vaste kern was niet beschikbaar voor deze uitwedstrijd in de vrieskist en te elfder ure bleek ook Johan zelf niet fit om mee te doen. Gelukkig wist Manuel zich in een bocht te wringen, en dat bood toch hoop gezien zijn overwinning tegen Terneuzen. Helaas, hij kwam met de zwarte stukken weliswaar goed uit de opening (de loper keurig naar f5 toen wit in een damepionspel geen c4 deed) maar begon daarna weer rustig na te denken en dat is niet raadzaam bij een tempo van 1 uur KO. Het blijft dus wachten tot er zich een tijdig gevoel voor urgentie in het brein van onze steun en toeverlaat nestelt.

Het goede nieuws van de dag was wel dat we Renzo en Xavier voor een eerste keer dit seizoen mochten verwelkomen. Renzo zal zich zijn terugkeer anders voorgesteld hebben, want hij leed een nare nederlaag tegen Goesenaar Grochal, verreweg de sterkste speler van de avond. Onze young financial zette de partij ambitieus op in een soort Londen-aanval met Lg5 en ik keek uit naar een onderhoudend gevecht. Toen ik een volgende keer ging kijken was er echter een ramp gebeurd, want Renzo’s pionnen op de damevleugel waren versplinterd, zijn witte loper was begraven op a2 door de phalanx a6-b5-c4-d5 en van aanvallen zou nooit meer iets terecht komen, zoveel was duidelijk. De bisschop kon alleen bevrijd worden door een verloren eindspel in te gaan en zo geschiedde. (Het gaat Renzo overigens goed.) Heel anders moet de partij van Xavier geëindigd zijn, maar dat heb ik niet gezien. Ik heb Xavier er graag bij: een aimabele vent, veel inzet voor de club en hij speelt een heerlijk ondernemend schaak. Dit resulteert nog niet altijd in het gewenste resultaat, maar dat komt vast goed. Deze keer ontstonden er voor mij onbegrijpelijke toestanden in een krankzinnig soort Siciliaan, waarin aanvankelijk heel weinig pionzetten werden gedaan maar er wel een witte verkenner op e6 belandde. Daaromheen dansten twee witte paarden. Het leek me dat Xavier lang niet slecht stond, maar zijn tegenstander Louis Nieuwenhuijse vond desgevraagd dat hijzelf dat ook niet had gestaan. “Kon alle kanten op vallen” was zijn commentaar.

Zelf mocht ik voor de tweede keer in een half jaar tijd aantreden tegen jongeman Renzo Landman, een rijzende ster in het Goese. Hij maakte op mij in het HZ-toernooi al een goede indruk en had Tiggelman op remise gehouden in de wedstrijd tegen Souburg A, dus ik was gewaarschuwd. Toch kreeg ik ook nu weer de overhand in de afruilvariant van het damegambiet, zeker toen hij mij toestond om de materiaalverhouding te wijzigen, waarbij ik de kleine kwaliteit vergaarde in ruil voor twee pionnen. Vanwege een dreigende aanval gaf de jongeling heel slim een pion terug om de dames te kunnen ruilen en daarna stond ik – hoewel heel goed – niet gewonnen, in tegenstelling tot wat ik dacht. Daarna heb ik het nog lang geprobeerd, maar mijn tegenstander bleef prima verdedigen (op één enkele, door mij niet opgemerkte, bok in de slotfase na) en wist ook alle paardvorken te ontwijken. Al met al was ik niet geheel ontevreden over mijn prestatie, want ik had mijn tijd goed gemanaged en het was een behoorlijke partij (vond ook Fritz). En een tactic missen bij dit tempo, kan gebeuren. Maar toch.

Een hopeloze wedstrijd dus en exit (het toch al niet waarschijnlijke) kampioenschap, dacht ik. Maar Souburg A heeft verloren van regerend kampioen Denk en Zet, waardoor die twee ploegen, Goes A en wijzelf allemaal twee verliespunten hebben. Dat kan dus nog heel interessant worden. Eerst maar eens zien wie we op 17 januari tegen Denk en Zet kunnen optrommelen.

(door Kurt van Coppenolle)

Voor de wedstrijd tegen de buren uit Axel waren we vooraf licht favoriet. Aan het begin bleek echter dat de beste spelers van Axel er niet bij waren, terwijl wij na meer dan een jaar nog eens op Elias konden rekenen, pas FM geworden. We konden dan ook met een stevig elo-overwicht aan de wedstrijd beginnen, al moeten die wedstrijden natuurlijk ook nog aan het bord gewonnen worden. 

Het derde bord, waar er “maar” iets meer dan 100 elo verschil was, kantelde als eerste in ons voordeel. Johan had zijn stelling behoorlijk agressief opgezet met een h6-g5 manoeuvre waarop wit het antwoord schuldig had moeten blijven. De tegenstander deed vervolgens ook nog een stuk in de aanbieding. Hij zou nog lang doorspelen, slaagde erin heel veel pionnen te ruilen, maar Johan zijn overwinning kwam eigenlijk nooit meer in de problemen.

Op het vierde bord een beetje nostalgie, ik weet niet hoe vaak Lander en Aaron in de Zeeuwse jeugdcriterium tornooien en kampioenschappen tegen elkaar zijn uitgekomen. Het zal wel een behoorlijk aantal keer zijn, maar na zijn verhuis van de Zeeuwse basisschool naar de Belgische middelbare school in Eeklo zijn die Zeeuwse jeugdwedstrijden toch al weer een jaar of vier verleden tijd. De tijd vliegt. Lander bracht al snel een leuk pionoffer waardoor er een structuur kwam van 4 tegen 3 pionnen op de koningsvleugel en 2 tegen 2 op de damevleugel, waarbij de compensatie erin bestond dat de pluspion op e6 de zwarte loper op c8 lelijk in de weg stond en de witte dame op d4 ervoor zorgde dat de zwarte loper op f8 zich maar moeilijk kon ontwikkelen. De zwarte stelling was daardoor wat verlamd, maar had zwart dameruil aangeboden met Pd5-f6, of zelfs Pe7, in ruil voor verlies van de rokade, dan was het nog een hele klus geworden. In plaats daarvan werd de pion teruggegeven met Le7 om na Dxg7 gelijk Lf6 te doen, dat was een actief idee, alleen bleef na Dh6 de koning op e8 nogal onveilig achter. De witte activiteit werd daarna voor zwart heel snel te zwaar om dragen.

Ook mijn stelling was van in het begin rooskleurig. In een Pirc besloot zwart te wachten met de korte rokade en h5 te doen om de opgespeelde pion op g4 tot een bekentenis te dwingen. Het nadeel daarvan was dat na g5 het zwarte paard terug op stal moest. Zwart koos voor Ph7 omdat Pg8 toch wel heel naar was, maar ik heb dat paard niet meer teruggezien, temeer daar er geen f6 volgde. Het is begrijpelijk dat een Pirc speler de koningsvleugel liever niet opengooit maar het was in deze partij toch echt nodig om er nog iets van te maken. Ik probeerde vervolgens de zaak wat uit te klaren in het centrum met dxe5 om mijn betere stukken te laten beslissen. Zwart van zijn kant probeerde wat later toch op zijn minst een open d-lijn te vermijden met d6-d5 maar overzag bij de daaropvolgende complicaties een dubbele aanval.   

Elias speelde een mooie positionele partij, een beetje zoals velen onder ons al van een meester hebben mogen ondervinden. Het ging vanuit een volledig gelijke stelling naar een vlotte overwinning, schijnbaar uit het niets tot stand gebracht met kleine zetjes. De tegenstander was met wit niet voor de scherpste variant gegaan, had zich daarbij wat passief opgesteld maar eigenlijk kon je helemaal niet zeggen dat hij veel verkeerd had gedaan, behalve dan dat zwart had kunnen equalisen. Het centrum was volledig open, Elias had met zwart een 3-2 meerderheid op de koningsvleugel en wit had 3-2 op de damevleugel alleen was die niet goed vooruit te spelen, de pionnen stonden op c3, b2 en a2 en werden netjes in bedwang gehouden door pion a4 en de dame op de c-lijn. Daarbij waren de open d- en e-lijn ook eerder voor zwart met torens op e8 en d8. Wit speelde dan het lelijke a3, ik weet niet of het echt nodig was wegens een latente dreiging a4-a3, maar eigenlijk is zoiets precies wat je niet wil doen als je ooit nog van je pionnenmeerderheid wil gebruik gaan maken. Zoals je vaak ziet werd de partij vervolgens aan de andere kant beslist, er werd een verzwakking bijgemaakt tegen de witte koningsstelling, hier gebeurde dat door het opspelen van de h-pion, waarna een foutje de witte koning fataal werd.      

Eindresultaat was een logische 4-0, dit was een goede voorbereiding voor de eerste topper, over twee weken tegen Goes.

Afgelopen zaterdag speelden we met HWP 2 tegen Souburg, in Oost-Souburg. Donderdag was de match Souburg B – HWP A voor de Zeeuwse competitie, in Oost-Souburg. Op 23 november speelt HWP 3 tegen Souburg 1, in Oost-Souburg. De wedstrijd van HWP A tegen Souburg A vindt plaats op 13 februari in Oost-Souburg. Je verzint het niet.

Souburg is een mooie, bloeiende schaakvereniging. Sterk eerste team, 2 ploegen in  de KNSB – en ZSB-competitie, een jeugdafdeling, een redelijk bezochte clubavond en men organiseert er de nodige toernooitjes. Aardige lui ook. En ze hebben een eigen gebouw. Dat laatste is in Nederland niet heel erg gebruikelijk. Het is er niet groot: beneden een speelzaal inclusief bar, en twee toiletten; boven een bergzolder waar ook geschaakt kan worden. De speelzaal is een knusse ruimte, waar de spelers dicht op elkaar zitten. Ik vind het ook een beetje een sinister gebouw, en het kan er goed koud zijn (gelukkig niet zo erg als dat schooltje in Goes), maar de horecaprijzen zijn hartverwarmend laag. Dat kan, met zo’n eigen gebouw.

De Zeeuwse competitie is de afgelopen jaren regelmatig gewonnen door het A-team van de Souburgers. Vorig seizoen was Denk en Zet echter de verrassende kampioen en het jaar daarvoor hebben wij dat kampioenschap zowaar binnen gesleept. Voor de komende tien jaar hoeft niemand zich echter illusies te maken, nu FM Ricardo Klepke en onze Hans het team hebben versterkt. Ze gaan daar in Souburg een indrukwekkende hoeveelheid schaakklokken met inscriptie verdienen.

De wedstrijd tegen Souburg B was voor ons de eerste van het seizoen, maar wel al de tweede ronde. Het treffen met Terneuzen is wegens ziekte uitgesteld tot 25 oktober. Ik was deze keer op tijd, maar de wagen met de rest van het team liet nog even op zich wachten. Zo rond 20.10 uur stapten Kurt, André en Manuel dan toch binnen en konden de vriendelijke vijandigheden een aanvang nemen. Ik mocht voor de tweede keer binnen een jaar aantreden tegen Roel Schroevers en wederom met zwart. Roel speelde de Leningrader nu beter tegen dan de vorige keer, maar dat was geen reden om de positionele fouten te produceren zoals ik nu uit frivoliteit deed. Gelukkig vond mijn tegenstander niet de juiste weg en gaf hij in plaats daarvan een kleine kwaliteit. Daarna was het nog niet zo eenvoudig, maar een hele foute damezet maakte een abrupt einde aan de partij:

Wit speelde hier 29 Dc4?, waarmee hij de dame afsneed van de verdediging van zijn koning. Na 29 … Ld4 30 e3 Lxe3! 31 Dd3 Dxg3+ was het klaar.

Vlak daarvoor had André de vis al op het droge gehaald in de afruilvariant van het Damegambiet, waarin zwart zich f5 permitteerde, met onherstelbare schade aan enkele witte velden tot gevolg. André ging er dwars doorheen. Hoopgevend was ook het spel van Manuel, die lange tijd een klein maar duidelijk positioneel voordeel had én zijn tijdgebruik onder controle had gehouden. Met een tempo van 1 uur KO + 30 seconden increment is dat wel zo verstandig, maar onze remedial teacher is op dit vlak soms hardleers geweest. Dat was dus grote winst en belooft veel goeds voor de toekomst. Ik heb niet gezien hoe hij uiteindelijk toch het onderspit heeft gedolven, maar dat was van minder belang. Temeer daar Kurt in een ingewikkelde Franse partij in opkomende tijdnood Henrik Westerweele mooi tactisch had gevloerd, waardoor de matchpunten al binnen waren.

Een voortvarende start dus voor het A-team, in een seizoen waarin we acht wedstrijden zullen spelen bij negen deelnemers en in de zevende ronde (in maart) vrijaf hebben.