HWP 4

Op 9 april 2011 vertrok HWP 4 naar Middelburg om Middelburg 2 te bestrijden in de ZSB Hoofdklasse.
Door allerlei omstandigheden konden slechts 3 basisspelers worden opgesteld. Gelukkig konden de 5 overgebleven plaatsen ingenomen worden door spelers van het vijfde. Deze spelers waren direct na de start ingeburgerd, zodat het binnen de kortste keren een echte wedstrijd werd.
Routinier Cor Provoost bezette bord 5 en deed zijn uiterste best in de opening een paar pionnen te offeren. Tegenstander de Bock nam genoegen met 1 pion, die hij later weer verloor, doch Cor had geen interesse in deze pion en bleef maar aanvallen. Fataal, want de Bock sloeg de aanval af, zodat we met een nul begonnen. Niemand was onder de indruk van de slechte start. Henk de Ridder kreeg een remise-aanbod in een iets mindere stelling, hetgeen hij op grond van de onstane stellingen op de andere borden aannam. Vlak daarna gaf de tegenstander van Adri den Hamer op in een hopeloze stelling. De stand was weer gelijk. Cem Ensari speelde alsof hij altijd in dit team speelde, maakte er een heksenketel van, maar nam het remise-aanbod te snel aan. Vlak daarna zag hij dat hij gewonnen stond. Er bleven 4 veelbelovende stellingen over. Toch ging er eerst nog een schok door het team omdat Gilbert Ongena zichzelf de das omdeed door het ontstane eindspel zelf om zeep te helpen. Toen de tegenstander van Emile Boucquet eindelijk opgaf waren alle ogen gericht op Jelle en Rudi. Jelle, de man die er aan komt bewees nu ook onduidelijke toreneindspelen in winst te kunnen omzetten. De geslepen Rudi Pauwels had intussen zijn stelling dusdanig ontworpen dat hij remise kon pakken om de overwinning veilig te stellen. Tegenstander Jos de Jager zag niets in een alles of niks spelletje en nam het aanbod aan. De combinatie team 4 en 5 draaide als een geoliede machine.

In de Zeeuwse hoofdklasse stond op 12 maart 2011 HWP 4- Middelburg 1 op het programma. Middelburg 1 arriveerde op volle oorlogssterkte, bij HWP 4 lukte dat net niet. HWP 4 speelde met 2 invallers, maar die waren niet de oorzaak van de nederlaag. De start was hoopgevend. Steven Rademakers speelde fris van de lever en dat resulteerde al gauw in een vol punt tegen de op papier sterkere Kees de Wolf. Henk de Ridder echter liet de stelling dichtslippen tegen Wout van Wijnen.
Toch een snelle voorsprong van 1,5-0,5. Nu begon de strijd. Het was op alle borden buigen of barsten. Adri den Hamer scoorde een verdienstelijke remise tegen good-old Cor Jansen. 2-1 dus. Nick Wegman kon het echter niet bolwerken tegen het Middelburgse topbord Sven Stange. De debuterende jonge Emile Boucquet ging langzaam maar zeker de stijd aan tegen Maarten Westerweele, zag in het middenspel een belangrijke wending over het hoofd, verloor te veel materiaal en moest opgeven. Emile is jong en veelbelovend, zodat we later nog veel van dit talent gaan horen. John Gommers besloot dan maar alles of niets te spelen in een stelling die hij zeker niet hoefde te verliezen. Johan de Wolf verdedigde zich echter met uiterste preciesie en gaf het geofferde materiaal niet meer terug, ondanks het feit dat er slechts een paar seconden resteerden voor de laaste 5 zetten. Nu kwam de man van de dag in beeld. Dat was Jelle Vanhijfte. Jelle komt er aan. Jelle is aan zijn tweede seizoen bij HWP bezig en begint zachtjesaan te bewijzen dat hij in de ZSB competitie van iedereen kan winnen. Slachtoffer van de dag was Meijer, die eerst in de opening werd gepakt, daarna in het middenspel en tot slot in het eindspel. Vrijwel tegelijkertijd streek Rudi Pauwels de vlag door een toreneindspel met een pion minder niet te kunnen houden. Middelburg 1 zal waarschijnlijk kampioen worden, doch met dit team normaal gesproken na een jaar weer terugkeren in de ZSB.

Een vlotte reis naar Kruiningen op 12 februari 2011 werd gevolgd door vlotte partijen. Weliswaar is de kans op het kampioenschap in de Zeeuwse Hoofdklasse vrijwel nihil, doch als dit team op stoom is kan het heel veel clubs angst inboezemen. Philippe Bekaert is bepaald geen voorstander om op het monsterlijk tijdstip van 12 uur te beginnen, doch het was niet aan zijn spel te merken, zodat hij de score opende. Nick Wegman volgde met een plusremise tegen Willy Meulblok waarna de puntenmachine op gang kwam. Sadik Bajraktari doorbrak plotseling zijn gelijke stelling en leek op avontuur te gaan, maar schijn bedriegt en het volle punt volgde. Snel hierna overklasten Adri den Hamer en Emile Cardon hun tegenstanders zodat de winstmarge op papier stond. Nu waren Henk, John en Tom nog bezig. Ze probeerden er een monsterscore van te maken, maar faalden alle 3. Henk de Ridder had zijn tegenstander na een fantastische opening een pion afhandig gemaakt, maar onderschatte de kracht van Eric Clarisse in het toreneindspel. John Gommers had uiteindelijk ook 2 pionnen buitgemaakt maar ook hij liet het eindspel remise lopen. Tom Lammens kwam weer eens in tijdnood. Toch deed hij in deze fase geen slechte zetten. De vraag of hij zijn veertigste zet had gehaald werd in een reconstuctie bevestigend beantwoord, maar beide spelers vonden dat de spanning er af was en besloten tot remise.
4 winstpartijen en 4 remises is prima. Het kampioenschap wacht volgend seizoen op ons.

Op 8 januari 2011 ontving HWP 4 het eveneens goed geplaatste Souburg 2 in de zeeuwse hoofdklasse. De tegenstanders die aan de borden kwamen zitten waren niet de minsten en zouden weleens ons team op 4-4 kunnen houden. Al vrij snel kwamen we er achter dat zelfs dit teveel gevraagd was. De meesten van ons kwamen niet goed uit de opening. De scherpe partij van Steven Rademakers eindigde in eeuwig schaak en Max Toetenel dwong Henk de Ridder de lichte stukken te ruilen waarna er voor Henk geen doorkomen aan was. Heel lang bleef het 1-1. Toen kwamen de klappen. Tom Lammens moest teveel tijd gebruiken om veel te moeten repareren na een mindere opening. Manuel Colsen verloor een pion bij het ingaan van het eindspel na een goed middenspel en kon het niet houden. Rudi Pauwels blunderde in een soort koffiehuisschaak stelling. Zo was het tamelijk snel 1-4. Teamleider Henk de Ridder zag de bui al hangen maar liet de overblijvende borden in de waan dat we er een gelijkspel aan het uitslepen waren. De enige die deze middag in de pas liep was good old Adri den Hamer. Zonder ook maar 1 mindere zet te doen hakte hij zijn tegenstander in de pan. Alle ogen waren nu gericht op Gilbert en Philippe. Het ontstane eindspel bij Gilbert Ongena leek gewonnen, maar zijn jonge tegenstander sleepte er remise uit. Philippe Bekaert had intussen ook een remisevoorstel gekregen en kon het nu aannemen want het matchpunt was door Souburg al gescoord. Het verblijf in de hoofdklasse lijkt weer met een jaar verlengd.