HWP 3

Op zaterdag 16 maart de 7e ronde in KNSB 3F: een thuiswedstrijd van HWP 3 tegen Overschie. We misten weer enkele vaste krachten, maar de invallers (Frederick en Jim) leverden prima werk. We hadden gemiddeld zo’n 40 Elo minder, en onze tegenstanders waren dus licht favoriet. Dat bleek toen Rudi Pauwels verloor, gevolgd door Samuel Verbruggen (toen ik keek had hij een stuk minder zonder voldoende compensatie). Gelukkig deed Andre Galle wat terug, gevolgd door Frederick die de sterkste speler van Overschie – Eric Brandenburg – met zwart op remise hield. Dat was dus 1.5 – 2.5. Daarna won Jim een toren eindspel en speelde Rudy van de Wynkele remise. Na afloop dacht Rudy toch een goede kans gemist te hebben. 3 – 3 dus. Ik had zelf de opening verknoeid en stond als gevolg daarvan de hele partij slecht tot verloren. Maar mijn tegenstander Feelders deed het iets te rustig en hoewel het me veel tijd gekost had genoot ik van de voordelen van het Fischer-tempo: spelen op increment. Tenslotte kreeg ik zelfs de kans de dame te winnen tegen toren plus paard, maar in die betere stand besloot ik het remise aanbod te accepteren. Bleef over Etienne. Als zijn tegenstander Looijmans in het pionnen eindspel de juiste zet gespeeld zou hebben had Etienne meteen opgegeven. Maar er volgde een overgang naar een dame eindspel met allebei nog een pion. Toen onze man zijn pion verloor vreesden we nog even, maar gelukkig kon zwart niet profiteren en zo was de 4 – 4 een feit. We zijn nu (bijna) veilig.

Op zaterdag 16 maart de 7e ronde in KNSB 3F: een thuiswedstrijd van HWP 3 tegen Overschie. We misten weer enkele vaste krachten, maar de invallers (Frederick en Jim) leverden prima werk. We hadden gemiddeld zo’n 40 Elo minder, en onze tegenstanders waren dus licht favoriet. Dat bleek toen Rudi Pauwels verloor, gevolgd door Samuel Verbruggen (toen ik keek had hij een stuk minder zonder voldoende compensatie). Gelukkig deed Andre Galle wat terug, gevolgd door Frederick die de sterkste speler van Overschie – Eric Brandenburg – met zwart op remise hield. Dat was dus 1.5 – 2.5. Daarna won Jim een toren eindspel en speelde Rudy van de Wynkele remise. Na afloop dacht Rudy toch een goede kans gemist te hebben. 3 – 3 dus. Ik had zelf de opening verknoeid en stond als gevolg daarvan de hele partij slecht tot verloren. Maar mijn tegenstander Feelders deed het iets te rustig en hoewel het me veel tijd gekost had genoot ik van de voordelen van het Fischer-tempo: spelen op increment. Tenslotte kreeg ik zelfs de kans de dame te winnen tegen toren plus paard, maar in die betere stand besloot ik het remise aanbod te accepteren. Bleef over Etienne. Als zijn tegenstander Looijmans in het pionnen eindspel de juiste zet gespeeld zou hebben had Etienne meteen opgegeven. Maar er volgde een overgang naar een dame eindspel met allebei nog een pion. Toen onze man zijn pion verloor vreesden we nog even, maar gelukkig kon zwart niet profiteren en zo was de 4 – 4 een feit. We zijn nu (bijna) veilig.

We speelden tegen de koploper na 4 ronden, maar de taak: winnen leek niet onmogelijk. Dat blijkt ook uit de gemiddelde rating van beide teams: 1976 voor HWP tegen 1966 voor Sliedrecht. Maar de start van de wedstrijd liep niet naar wens. Eerst verloor Rudi Pauwels, daarna Samuel Verbruggen die door een onderste rij tactisch grapje minimaal een stuk kwijtraakte. Andre bracht een halfje binnen waarna Marc Lacrosse wat terugdeed namens HWP. Zo stond het 1.5 – 2.5
Etienne van Leeuwen bleek tegen de topscorer van Sliedrecht te spelen. Ik weet niet waar het misging maar het begon er slecht uit te zien. "Maar ik sta gewonnen hoor" vertelde Erik van de Wynkele en inderdaad, dat punt kwam binnen. Rudy van de Wynkele speelde tegen de auteur van het openingenboek "De Leeuw". Rudy speelde echter met zwart, maar omdat er ook een versie "De Witte Leeuw" bestaat zou het op bord gekomen kunnen zijn. Helaas had ik het zo druk met mijn eigen partij dat ik het verloop bij Rudy niet ken, wel de uitslag, een punt voor HWP. Ik had in de opening ongeveer gelijk spel, moest daarna uitkijken voor een aanval maar dat lukte ten koste van wat minuten achterstand op de klok. Maar het eindspel lonkte, zwart had een geisoleerde pion op d5 en ik een reus van een blokkade paard op d4 tegen een armetierige loper. De zwarte pionnen vielen als rijpe appelen, dit tot enthousiasme van de toekijkende Nieuwelink en Van der Zalm. Immers, na de winst staat HWP 2 weer aan kop in 3F. En zelf hebben we met HWP 3 opnieuw een stap gezet weg van de degradatie streep.

De middag begon rustig met een goede remise van Chris Ghysels. Daarna volgde Andre Galle dat voorbeeld. Na nog een remise van Rudi Pauwels kwam ons eerste winstpunt: Rudy van de Wynkele won van teamleider en invaller Hans Welten. 1 1/2 – 2 1/2 voor dus. Daarna won Samuel Verbruggen met wit tegen Jos van der Kaap, die blijkbaar in de opening iets niet goed had gedaan. Gezien het forse Rating verschil was dit een opsteker. Marc Lacrosse, die de hoogste ratinghouder van Goes te bestrijden kreeg (Grochal zat voor het eerst aan bord 1!) speelde heel lang gelijk op, maar tenslotte bleek pionverlies fataal. Ik was zelf de opening goed doorgekomen, stond eerst iets beter en daarna iets minder maar het leek op remise uit te draaien. Na de eerste tijdcontrole maakte mijn tegenstander Rinus Burgerhoff echter een fout die een vol stuk kostte, en daarmee ook de partij. Tenslotte verloor Eric van de Wynkele in moeilijke stelling, nadat hij eerder een paar keer remise afgeslagen had.
Maar de 2 matchpunten waren binnen, en dat is belangrijk in deze klasse waar (bijna) iedereen van iedereen lijkt te kunnen winnen.