HWP 2

Terwijl alle aanwezigenin de zaal getuige waren van de overwinning van het derde op medekoploper Rijswijk, veegden de mannen en vrouw van HWP 2 onopvallend de vloer aan met de heren van Schaakcombinatie HTV uit het Haagse. De teamleider gaf het goede voorbeeld door aan het laatste bord via een woeste koningsaanval een snel punt binnen te slepen. Dit voorbeeld werd snel gevolgd door Renzo en Nele, die hun tegenstanders geen schijn van kans gaven. In de tussentijd had invaller Herman vd Wynkele met enige tegenzin ingestemd met remise. Harry wilde ook mooi winnen en offerde twee paarden op de vijandelijke koningsveste. Hij won er één terug, maar dat was helaas niet genoeg. David had voor de afwisseling zwart gekregen en ook met die kleur kende hij geen genade. We hadden de wedstrijd dus al gewonnen met Fabian en Wouter nog achter de borden. Beide partijen werden remise, waarbij Wouter duidelijk op meer had gehoopt en door bleef spelen tot er nog slechts twee koningen op het bord stonden.
In de volgende ronde spelen we uit tegen naaste belager De Pion 2 uit Roosendaal en bij winst is het kampioenschap binnen. Maar dat wordt nog een hele klus.

In de 6e ronde stond voor HWP 2 de match tegen medekoploper Rijswijk op het programma. Bij winst kon de champagne al koud worden gezet. Zover kwam het echter niet. Het regende remises. De eerste puntendelingen kwamen op naam van Nele en Wouter. Beiden raakten verzeild in uitgedoofde stellingen. Vervolgens nam ook Fabian remise, mede omdat hij dacht dat we de wedstrijd gingen winnen. Deze evaluatie was op dat moment alleszins verklaarbaar. Maarten was na een dramatische opening tegen Peter Monté weer helemaal teruggekomen in de partij, Renzo stond gewonnen en de rest zou minstens remise gaan spelen. Het liep anders. Maarten overzag een vijandelijke promotie en Renzo besloot kennelijk dat het opspelen van twee verbonden vrijpionnen op de damevleugel te gemakkelijk zou winnen. Ook achteraf kon hij niet verklaren waarom hij koos voor een andere weg, die slechts tot een puntendeling leidde. Zo werd het nijpend voor ons. David stond een stuk tegen twee pionnen voor in een eindspel, maar het materiaal was dermate uitgedund dat winst wel heel moeilijk zou worden. Harry stond eveneens materiaal voor, een pionnetje, doch ook op zijn bord leek een overwinning ver weg. En inderdaad eindigden beide partijen in remise, als gevolg waarvan we tegen een 4-3 achterstand aankeken, die ik – als enige nog achter het bord – dus moest goedmaken. Mijn partij kende het gebruikelijke verloop: overweldigend voordeel in het vroege middenspel gevolgd door gepruts en getreuzel, waardoor ik mijn tegenstander de gelegenheid gaf de aanval over te nemen. Ik moest zwaar in de remmen en slaagde erin te consolideren tot een gelijke stelling, maar wel met kansen op aanval. De enige mogelijkheid om iets te bereiken leek een riskant uitziende breekzet, die ik na zeer lang nadenken op het bord bracht. De complicaties bleken niet te overzien voor mijn tegenstander en met een leuke slotcombinatie kon ik het punt binnenbrengen. De enige Sasse winstpartij van de middag.
Al met al hebben we, objectief gezien, wel iets te weinig gekregen met dit gelijkspel, maar in ieder geval hebben we alles in eigen hand. Drie keer winnen en we zijn vrijwel zeker kampioen. Moet kunnen.

Krimpen is een ploeg waar we al vaak tegen hebben gespeeld – in verschillende klassen. En altijd zijn ze taai. Zo ook nu. Naast vele oudgedienden hadden ze nu twee jonge talenten in de gelederen. Wij moesten het met slechts één talent doen. Helaas incasseerde ons talent de enige nederlaag. Het zit Renzo niet mee de laatste tijd. Hij creëert kundig goede stellingen, bouwt gestaag zijn voordeel uit, maar op het moment van oogsten geeft hij stukken weg. Zo ging het in de vorige ronde en zo ging het ook nu. Renzo was ontroostbaar. Het enige dat ik hem kan vertellen is dat dit niet zo blijft. Ik heb alle vertrouwen in een remonte in de komende wedstrijden.
Ver voordat Renzo zijn tegenstander de hand moest schudden, had Bert Feys zijn eerste partij van het seizoen overtuigend tot een goed einde gebracht. En Pieter Steen deed vervolgens hetzelfde aan het eerste bord, nadat hij keurig zijn teamleider op de hoogte had gebracht van een vijandelijk remiseaanbod dat hij niet mocht (en ook niet wilde) aannemen. Naast hem verrichte David een grootse daad door FM Van Dijk onverbiddelijk terug te wijzen in het Schots. Intussen had Harry Provoost, in een partij die weinig om het lijf had, remise gespeeld tegen een jong talent en had ik hetzelfde gedaan, nadat ik met overweldigend voordeel uit de opening was gekomen en dientengevolge had besloten dat de partij in feite klaar was. Dat bleek niet het geval. Na een hele serie ongeïnteresseerde en slappe zetten mijnerzijds stond het gewoon weer gelijk en ondernam ik de gebruikelijke verliespoging, die ook deze keer niet slaagde.
Zo stonden we met 4-2 voor, maar gezien de stand op de resterende borden leek de zege nog ongewis: Fabian en Wouter stonden beiden met de rug tegen de muur in het eindspel. Zij hielden echter hun rug recht en vochten allebei een half punt binnen.
Ondanks drie overwinningen staan we nog steeds niet aan de leiding in de competitie. We hebben een half bordpunt minder dan Rijswijk. Op 13 december mogen we tegen hekkensluiter D4 uit Oosterhout proberen de koppositie te pakken.