HWP 2

Met afgrijzen denk ik terug aan die middag in Oost-Souburg. Ik had net een remiseaanbod gekregen, dat ik aanvankelijk direct wilde afslaan. We hadden tenslotte pas een zet of twintig gedaan, en mijn tegenstander had maar drie minuten meer, en ik vijftig. Het stond gelijk, maar tijd speelt ook een rol. Maar als teamleider moet je het belang van de ploeg in het oog houden. Dat heb ik veertig minuten gedaan, tot we met 1,5-0,5 voorstonden. Toen vond ik het welletjes, ook omdat verder spelen op dat moment zinloos leek. Snijders had net groot voordeel bereikt, Harry had een gewonnen eindspel vergooid, maar kon nooit meer verliezen, Nele hield remise en Johan ging winnen. Het werd minimaal 4,5-3,5 voor ons. Ik ging even naar buiten om te kijken of ik berichtjes op mijn telefoon had ontvangen. Ja, een heleboel. Terug binnen werd ik geconfronteerd met gruwel. The horror, the horror.

Het tweede is erin geslaagd een van de betere ploegen uit Klasse 3F eronder te houden. Op papier waren de teams redelijk aan elkaar gewaagd, en dat bleek ook wel tijdens de wedstrijd, die uitermate lang duurde. Dit was voornamelijk te wijten aan Remco van de Braak, die zich met wit niet neer wilde leggen bij een remise tegen Johan de Zwart. Op zich niet onbegrijpelijk, want hij stond een kwaliteit voor, maar in de voorafgegane uren was gebleken dat de zwarte veste werkelijk van beton was. De heren zaten al enige tijd op increment te spelen, toen Remco, waarschijnlijk zowel aangemoedigd als getergd door het ogenschijnlijk onzekere spel van zijn opponent, besloot een stuk te offeren voor een schaakje. Tegen zeven uur moest hij gefrustreerd opgeven. Inmiddels was de wedstrijd natuurlijk al beslist, zij het pas een klein uurtje. Sven Stange en ondergetekende deden er ook zo’n vijf uur over om tot een beslissing te komen, na een lang en zwaar eindspel dat Sven ergens remise had kunnen houden en ik veel eerder had kunnen winnen. Nadat Sven de vlag had gestreken, stond het 4,5-2,5.
Ook Harry Provoost en Rinus Burgerhoff streden lang en hard. Hier werd het na kansen over en weer remise. Hetzelfde gold voor de partij tussen Jim van de Vreede en Louis Nieuwenhuijse, en in iets mindere mate voor het gevecht aan bord 2, waar Gunter Deleyn geen risico nam tegen Joey Grochal.
Onze voorzitter was toen al lang klaar aan bord 8. Een onvoorzichtige manoeuvre van Joey van de Braak gaf Marnix de kans om de vijandelijke koningsstelling te vernietigen, en dat deed hij met Snijderiaanse overtuiging. Het eerste punt aan onze zijde werd zaterdagmiddag gescoord door Herman van de Wijnkele, die Maxim le Clerq vrij kansloos liet.
De enige nederlaag van ons team kwam op naam van Natan Pirard. Getooid in zijn inmiddels karakteristieke korte broek maakte hij zijn debuut voor HWP 2 aan het eerste bord, en gaf daar lange tijd prima partij aan Jos van der Kaap, totdat jeugdige overmoed werd afgestraft.
Over drie weken worden we verwacht in Souburg voor een nieuwe confrontatie met een Zeeuwse topploeg.

Leuk was het niet, maar onontkoombaar wel – de broedertwist. En dan kwam het tweede team ook nog eens heel sterk aan de start. Met dat in het achterhoofd heeft het derde het nog helemaal niet zo slecht gedaan.
De strijd aan het achtste bord was al eerste beslecht, in het voordeel van Herman van de Wynkele. Hij kwam wat beter uit de opening, en toen Jim niet zag dat hij eenvoudig gelijk kon maken, was het snel klaar. Kort daarop volgde een nul voor Rudy Pauwels tegen schrijver dezes. Een foutje in de opening bleek fataal. Intussen hadden Harry Provoost en Etienne van Leeuwen alles geruild en het punt gedeeld. Hetzelfde resultaat – wel na een hard gevecht – bereikten Johan de Zwart en Johan Goormachtigh tegen respectievelijk Eric van de Wynkele en Chris Ghijsels, die vast niet voor het eerst tegen deze opponent aantrad.
Er waren dus nog twee partijen aan de gang. Nele had zich vergaloppeerd in de opening en stond een kwaliteit achter tegen Samuel Verbruggen. Op een gegeven moment had Samuel door kunnen drukken, maar koos voor een afwikkeling naar een eindspel dat hij als voordelig voor hem inschatte. Niets was minder waar…
En Gunter was onder de indruk van het spel van onze jonge nieuwkomer Natan Pirard ("Hij maakt helemaal geen fouten!") en vond het kennelijk nodig om de kortgebroekte Natan een punt cadeau te doen door een blunder in het vijfde uur.

Zo kunnen beide teams zich aangorden voor de strijd tegen twee andere Zeeuwse teams, Goes en Middelburg, in de volgende ronde op 3 november. Weer in Sas van Gent.

We begonnen in Rotterdam, samen met HWP I tegen twee teams van Charlois. Verheugend was dat het eerste erin slaagde te winnen, om daarmee meteen een goede stap te zetten in de Meesterklasse. Wij, HWP II, troffen een team van Charlois dat op papier een stuk minder was, en dat bleek ook wel. Halverwege meende ik dat zelfs een overwinning met 0-8 niet uitgesloten was. Zover kwam het niet. Herman van de Wynkele redde het niet tegen de sterkste speler van de ploeg, oudgediende Peter Kemner, en Johan de Zwart liet zich afbluffen door de vijandelijke teamleidster, zodat het daar remise bleef. Dat Nele een gewonnen eindspel niet won, maakte alleen uit voor haar eergevoel. Alle andere HWP-spelers wonnen wel.
Harry Provoost was als eerste klaar, nadat hij met wit de aanval had overgenomen in een Koningsindiër. Ik volgde kort daarop. Tegenstander André van der Graaf probeerde het Koningsgambiet, en daar had hij na een uurtje al heel erg veel spijt van. Nog een uurtje later was het pleit beslecht. Gunter speelde een eindspelletje tegen een man met zeer lange zilveren lokken, die zich kranig weerde. De uitkomst stond evenwel nooit op losse schroeven. Hetzelfde gold voor Frans Snijders, die met een in hogere zin gewonnen stand het middenspel uitkwam. Dat hij daarna talloze snelle winsten onbenut liet, kon alleen zijn ingegeven door sadisme. De opgetrokken bovenlip van onze zevendebordspeler verried veel. En tenslotte hadden we Jim, die van lange, lange eindspelletjes houdt. Tot kort voor het einde stond het gewoon nog remise, maar de arme Philip borst had zoveel tijd gespendeerd om alle lastige probleempjes op te lossen, dat hij seconden te kort kwam en de fout in ging.