HWP 1

De wedstrijd tegen mededegradatiekandidaat SMB betekende voor HWP de laatste kans om directe degradatie te ontlopen. Koen had in een vooruitgespeelde partij het goede voorbeeld gegeven.
Al snel kwam er op een paar borden duidelijkheid. Ivo had een pion gewonnen met behoud van een goede stelling en Thibaut leek weinig tegenwerking van zijn tegenstander te krijgen. Er vielen ook wat minpuntjes te noteren. Bij Steven leek het snel mis te gaan en ook Helmut was in een griezelige stelling terechtgekomen (weliswaar met een pion meer). aan de overige borden hadden we geen problemen.
Thibaut won als eerste: 2-0. Daarna viel de beslissing bij Paul, die een modelpartij afleverde: 3-0.
Een tegenvaller was de nederlaag van Tom. Hij leek op een fraaie overwinning af te stevenen, maar in tijdnood ging het mis: 3-1.
Held van de dag was Helmut. Een hele middag tegen een verloren stelling aankijken, maar blijven vechten. Wat een mentaliteit! Gelukkig kreeg hij daarvoor een passende beloning. Toen de dreigingen verdwenen waren, bleek hij een berg materiaal voor te staan: 4-1.
Tieme sloeg een remise-aanbod af, snoepte een pionnetje mee en won overtuigend: 5-1. Daarmee was de wedstrijd beslist, want het was duidelijk dat de resterende borden ook nog het een en ander gingen opleveren.
We besloten de zekerheid van een gemakkelijk halfje te negeren en aan de bordpunten te gaan werken.
Eerst volgde er echter nog een nederlaag. Steven had lange tijd dezelfde ervaring als Helmut, maar bij hem bleef de beloning uit: 5-2.
Lisa toonde ook weer eens aan uit het juiste hout gesneden te zijn. Hoewel de remise voor het oprapen was, bleef ze lange tijd knokken om er meer van te maken. Het bleek er niet in te zitten. De 7-3 eindstand werd bereikt door een overwinning van Johan, die vanuit een lastige stelling goed counterde en vervolgens met uitstekende techniek de winst pakte. Bij Ivo ging er in de technische fase iets mis. Ook hij probeerde lang zijn voordeel te verzilveren, maar slaagde niet.
Door de resultaten van vandaag staan Braceland ESGOO (1 wedstrijd meer gespeeld), HMC Calder, HWP en SMB allen op 2 punten. We zijn nog lang niet veilig, maar doen nog wel mee.

In de vierde ronde van de Meesterklasse heeft HWP 1 opnieuw een grote nederlaag geleden. Het werd in Sluiskil tegen Utrecht 1 2½-7½, een uitslag waar wel iets (zie later in dit verslag), maar niet veel op af te dingen is. Hier en daar had er iets meer in gezeten, maar nooit voldoende voor een matchpunt.
Via twee vooruitgespeelde partijen had Utrecht al een voorsprong genomen. Ivo Timmermans verloor van Robin Swinkels en Gunter Deleyn had aan een naar eigen zeggen erg slechte partij tegen Jelmer Jens een halfje overgehouden.
Helmut Cardon stond al snel moeilijk tegen Christov Kleijn en kwam dit nadeel niet meer te boven. Voor het eerst dit seizoen konden we beschikken over Tom Piceu. Wat hebben we zijn oogstrelende spel gemist in de vorige wedstrijden. Met kleine middelen bereikte hij een gewonnen eindspel tegen Benjamin Bok. Helaas werd het niet verzilverd. Een plusremise derhalve.
In de partij tussen Hans Groffen en Jeroen Willemze misten beide spelers een paar keer de beste voortzetting. Toen Jeroen een opgelegde winstkans onbenut liet werd het nog onduidelijk, maar tenslotte kwam het punt toch bij de Utrecht-speler. Zijn jongere broer Thomas ontdeed zich van Johan Goormachtigh, waardoor de stand op 1-5 kwam.
Eindelijk konden we iets terug doen via een uitstekende overwinning van Koen Leenhouts op Menno Okkes, maar toen Wouter Gryson het niet kon bolwerken tegen Dharma Tjiam, gingen de matchpunten naar Utrecht.
Aan bord drie had Thibaut Maenhout de hele partij voordeel tegen Martijn Dambacher en hij haalde in het eindspel het punt binnen, waardoor de stand op 3-6 kwam. Lisa Schut had de remise lange tijd binnen bereik, maar verspeelde het verdiende halfje in het verre eindspel tegen Joost Michielsen.

U begrijpt het al: ik zie nu pas dat het niet 2½-7½, maar 3-7 geworden is. Een aangename verrassing.

Minder prettig was het vernemen van de uitslag HSG – SMB 4½-5½. Maar elk nadeel hep z’n voordeel: alles blijkt dus mogelijk. Daar houden we ons aan vast.

Leek er lange tijd voor LSG geen vuiltje aan de lucht, in de tijdnoodfase was HWP heer en meester. Minimaal één punt zou er mee terug gaan, misschien zelfs twee. Het mocht niet zo zijn. Tieme verloor tenslotte een duivels eindspel tegen Martin Roobol, waardoor LSG er alnog met de punten vandoor ging en de barman in het Leids Denksportencentrum de grote winnaar werd.
Zoals gezegd was het begin van de wedstrijd voor de Leidenaren. Remises van Ivo (pion minder maar compensatie tegen Rudy van Wessel) en Paul (onbeduidend beetje beter tegen Edwin van Haastert) op het scorebord, maar stellingen die varieerden van duidelijk minder (Hans tegen Eelke Wiersma, Steven tegen Chiel van Oosterom) tot zeer treurig (Koen tegen Mark van der Werf). Ook debutant Wouter Gryson leek in de problemen tegen Raoul van Ketel.
De enige die zich echt aan de misère onttrok was Thibaut die een overweldigende stelling had tegen Ivo Wantola.
Voordat de tijdnoodfase aanbrak staakte Koen de strijd en noteerde Helmut een remise. Hij stond steeds een tikje beter tegen Michiel Bosman, maar het was te weinig om er iets mee te doen.
In het vierde uur veranderde de situatie aanmerkelijk. Johan Goormachtigh stond plotseling een toren voor en had slechts een overtuigende reconstructie nodig om aan te tonen dat hij de 40 zetten gehaald had. Dat bleek het geval: punt binnen. Wouter had zich heel handig naar een stelling gespeeld, waarin hij de remise binnen bereik had. Tieme had volop kansen tegen Martin Roobol en ondanks zijn vreselijke tijdnood raakte niet Hans, maar zijn tegenstander het spoor bijster.
Steven moest helaas capituleren, maar Wouter en Hans haalden de remises binnen. Daarna restte de partij van Tieme. Hij vocht als een leeuw, maar het succes bleef uit.
Mochten we degraderen dan zullen we nog wel eens aan deze middag in Leiden terugdenken.

Na vele jaren keerden de teams van HWP weer eens terug naar Sas van Gent. De Speije, het decor van de eerste ECI toernooien, zorgde voor gevoelens van nostalgie. Helaas zijn die nu voorgoed verdwenen. De Speije staat voortaan voor De Slachting Op Halloween. Apeldoorn bezorgde HWP één van de grootste nederlagen uit de geschiedenis: 2-8.
Zonder Tom Piceu, Thibaut Maenhout (coach en speler op het wk jeugd in Argentinië) en Lisa Schut (nog niet terug van het EK landen), maar met Paul Motwani en de oudgedienden Kees Nieuwelink en Gunter Deleyn trad HWP aan in een volgens de Apeldoorners cruciale wedstrijd in de strijd om degradatie. Als zij gelijk hebben, is ons lot bezegeld. We hebben gelukkig nog zeven ronden om daar iets aan te veranderen of om aan het idee te wennen.
Zoals zo vaak zag het er in het begin niet slecht uit. Apeldoorn-speler Ilja Zaragatski zat vast in het verkeer tussen Duitsland en Zeeuws-Vlaanderen. Na ongeveer drie kwartier werd zijn plaats ingenomen door Mr. Apeldoorn Karel van Delft. Dat leek een zeker punt voor HWP. Echter, binnen de kortste keren was de voorsprong op de klok verdwenen en had Tieme Verlinde’s kwaliteitsoffer niet het juiste effect gesorteerd: hij stond totaal verloren. Het was dan ook een wonder dat Tieme tenslotte toch voor ons enige winstpunt zorgde.
Twee solide remises, van Johan en Gunter, vormden de rest van de oogst.
In de categorie "net niet" vinden we Kees Nieuwelink, die zich weer een weg naar de vijandelijke koning offerde, maar de vermoedelijk wel aanwezige bekroning niet kon vinden en met een doosje stukken minder de strijd moest staken.
Hans Groffen kon heel kort genieten van een in ieder geval ogenschijnlijk prachtige stelling. Vijf zetten later was deze veranderd in een ruïne.
De beste kans op remise was er voor Steven Geirnaert. Hij had daarvoor het aanbod van zijn
tegenstander moeten accepteren. Maar Steven toonde zijn moed en die wordt vaak niet beloond. Het gaf de toeschouwers wel de gelegenheid te genieten van het eindspel koning, loper en paard tegen koning. Merijn van Delft toonde zich goed op de hoogte en voerde het vrijwel a tempo en onberispelijk tot winst.
Bij Ivo Timmermans en Helmut Cardon leek het lange tijd goed te gaan, maar wellicht was dat schijn. Koen Leenhouts had met zwart een moeilijke middag en leek nooit onder de druk uit te kunnen komen.
Aan het eerste bord moest Paul Motwani zich uren verdedigen tegen Slava Ikonnikov. Toen laatstgenoemde de directe winst in de tijdnoodfase miste, resteerde een lastig dame-eindspel dat Paul tenslotte niet kon houden.

Verder was het een gezellige middag daar in Sas: vrolijk rinkelende gsm’s, een enigszins opstandig oud-bestuurslid en een onberispelijke arbiter.