HWP 1

We zijn weer begonnen. Voor HWP 1 betekende dat een uitwedstrijd tegen RSR Ivoren Toren, een ploeg waar we de laatste jaren meestal van winnen. Zo ook deze keer en dat zonder Thibaut M. en Steven G. Het zag er al snel veelbelovend uit. Aan de borden 3 en 5 hadden de Rotterdammers invallers gezet en Thibaut V. en Tom wisten daar wel raad mee: 0-2. Onze invallers kweten zich beter van hun taak. Wouter Gryson won in een trage partij een paar pionnetjes en dat bleek uiteraard voldoende. Debutant Renzo Ducarmon won met zwart in een knappe partij van de ervaren Nathanael Spaan en kon daarna zijn tijd verdelen tussen vette hiphop en minder vet huiswerk. Het vijfde punt kwam op naam van mijn buurman Johan Goormachtigh die zijn tegenstander plotseling mat zette. Ik was blij dat hij klaar was en vooral dat zijn bord verliet. Mijn tegenstander was in flinke tijdnood en had slechts een kleine 4 minuten voor een zet of zeventien (de increment niet meegerekend). Daarvan had hij maar liefst 3 minuten gekregen van Johan, die voortdurend de verkeerde klok indrukte. Met zo’n teamgenoot heb je geen tegenstander nodig. Toen Johan weg was, moest mijn tegenstander het op eigen kracht zien te redden. Zijn toreneindspel met pluspion veranderde in een toreneindspel met pion minder, maar remise werd het toch: ½-5½. Adrian Roos had zijn grote voordeel zien verwateren, maar hij herpakte zich op tijd en won alsnog. Wat er bij Koen precies misging is op het moment dat ik dit schrijf nog niet duidelijk. De omstanders zochten naar een mat in 3 of 4, maar tegenstander Richard Ammerlaan greep zijn kansen wel: een verrassende nederlaag dus voor Koen. Helmut klaagde dat hij in de opening had geblunderd. Zijn stelling zag er inderdaad niet fris uit, maar die van zijn tegenstander ook niet. Laat in de middag ging de partij voor Helmut verloren. Op dat moment waren Paul Motwani en Oscar van Veen nog niet halverwege. Paul had er zin in en besloot het pionnenloze eindspel met 2 torens tegen toren en loper nog een tijdje door te spelen. Buiten was het al bijna donker, toen Oscar met behulp van de 50 zetten regel zijn verdiende halfje incasseerde. Sommigen onder ons verlangden terug naar de tijd zonder increments, zodat je zeker wist dat je om 19 uur op huis aan kon.

Sinds ik lid ben van HWP ontwikkelt zich langzaam een nieuwe traditie. De voorlaatste ronde wordt in een uitwedstrijd van een Rotterdams team gewonnen en ik ontkom diezelfde ronde niet aan het schrijven van het wedstrijdverslag. Vorig jaar was het te doen in de buitenwijken van de havenstad, met als tegenstander Charlois Europoort. Dit jaar stond een tripje naar het hart van Rotterdam op het programma, alwaar RSR Ivoren Toren zou proberen om onze delegatie punten afhandig te maken.

RSR Ivoren Toren, op rating één van de zwakkere teams in klasse 1B, draait een relatief goed seizoen en bungelt ergens aan de onderkant van de middenmoot. Rechter rijtje dus, maar veilig voor het degradatiespook. Voorafgaand aan de wedstrijd hebben we zelf nog een theoretische kans op promotie, zij het dat de uit de kluiten gewassen schaakmeesters van LSG dan een zeperd moeten oplopen tegen het, met alle respect, beduidend minder sterke Vianen DVP. Onze wedstrijd is dus als een examen dat er naar alle waarschijnlijkheid niet meer toe doet. Een examen waarvoor de HWP’ers met een 8.5 slagen, want 8.5-1.5 wordt de einduitslag op deze zonnige zaterdag. Nee, erg spannend werd het niet.

Gemiddeld hadden we 151 ratingpunten meer achter de stukken zitten en dit vertaalde zich in zes klinkende overwinningen op naam van Paul, Steven, Thibaut, Tieme, mijzelf en Helmut. Het meest opvallende in deze partijen was dat Steven zijn klasse moest laten bovendrijven alvorens hij een materieel voordeel in het eindspel kon omzetten in een punt. Voor de mannen van de Ivoren Toren waren er twee halfjes tegen de solide spelende Tom en Johan, en nog een halfje tegen de met zijn gezondheid kwakkelende Hans. Zat er echt niet meer in voor de Rotterdammers?

Vermoedelijk dachten zij zelf van wel, namelijk op het eerste bord. Daar speelde onze kapitein een partij tegen Leo Kranenburg waarin de evaluatie als een achtbaan op en neer leek te gaan, maar zich tot het slot van de partij nooit in Koen zijn voordeel bewoog. Zoals een kapitein betaamt gaat hij dit seizoen echter enkel ten onder wanneer zijn schip hetzelfde doet. Met een tussenstand van 7.5-1.5 maakte de bemanning van ons vlaggenschip zich dus geen zorgen. Terecht zo bleek. De partij duurde en duurde, de paardvorkjes vlogen de kopman van RSR om de oren, en even voor zeven was de strijd beslecht.

LSG won zoals verwacht van Vianen DVP en kan zich over twee weken tot kampioen kronen door Wageningen te verslaan. Eenzelfde scenario als vorig jaar, want opnieuw bezet Wageningen de tweede plek en wij de derde. Vorig jaar voorspelde ik een nederlaag van Wageningen, hetgeen ons de tweede plek had moeten opleveren. Wageningen haalde vervolgens alles uit de kast en bleef ons toch nog voor. Van mijn kant dus geen prognoses meer. De laatste ronde spelen we tegen het Haagse DD dat de vierde plaats bezet. Geen enkel team in de top van klasse 1B is zeker van zijn plaats, het zal dus spannend worden!

Tegen Caissa hebben we onze beste wedstrijd van het seizoen gespeeld. De ploeg uit Amsterdam is voor ons altijd een lastige ploeg die op papier ongeveer gelijkwaardig of misschien net iets minder is. De rentree van Paul leek de andere spelers vleugels te geven en al snel hadden we op veel borden mooie stellingen bijeen gespeeld.

Zelf gaf ik het goede voorbeeld door Piet van der Weide in een miniatuurtje te verslaan. Van der Weide rokeerde te vroeg, waardoor mijn koningsaanval snel aan kracht won, tot ik het met een mooie combinatie kon uitmaken. Steven won ook snel van Rob Witt. Vanuit een ogenschijnlijk onschuldige opening kreeg Steven opeens een verwoestende aanval die leidde tot een makkelijk gewonnen eindspel. De 3-0 kwam op het scorebord toen Thibaut V. in een Pirc sneller zijn plan kon uitvoeren dan zijn tegenstander. Met deze mooie start leken we goed op weg naar een overwinning, ook omdat de overige borden er ook goed voor stonden.

De kopmannen van het vlaggenschip aan het werk: v.l.n.r. Helmut Cardon, Thibaut Maenhout, Paul Motwani en Thibaut Vandenbussche. Op de achtergrond staat Johan Goormachtigh. Tegenstander van Thibaut Maenhout was grootmeester Paul van der Sterren. Fotograaf: René Olthof

Thibaut M. stelde vervolgens remise voor in een gelijke stelling tegen Paul van der Sterren. Een keurige prestatie als we terugdenken aan al die mooie partijen die Van der Sterren gespeeld heeft. Neem het Nederlands Kampioenschap van 1993, het was het eerste grote toernooi waar ik als prille jeugdschaker eens ging kijken. Hoe Van der Sterren daar huishield was toch wel heel indrukwekkend. En zijn winstpartij uit de vorige ronde tegen Timman was toch ook nog steeds heel sterk.

Hans speelde de opening niet goed en stond minder. Eerst leek het verloren te zijn, maar de analyse bracht, geloof ik, niet een duidelijke winstweg. Het halfje dat hij pakte was een meevaller en het bracht ons ondertussen op 4-1. De garantie van in ieder geval 1 matchpunt gaf Helmut ons die met zwart van Arno Bezemer won. Helmut smeet eventjes 20 zetten theorie op het bord om na afloop te vertellen dat hij 1 minuut had voorbereid. Zo kennen we hem weer. Bezemer – toch een speler met een goed openinsrepertoire – leek niet helemaal goed te reageren en onze routinier haalde een mooi punt binnen. Dat Paul er weer bij was, was natuurlijk geweldig nieuws. Dat hij een punt binnenhaalde, was nog mooier. Tegen onze oude teammaat Ivo offerde Paul ergens een kwaliteit en dat leek heel gevaarlijk. Ivo kon, onder tijdsdruk, in ieder geval niet het juiste antwoord vinden.

Wouter kwam er niet echt aan te pas. In een Engelse opening verloor hij snel een randpion en dat is vaak niet zo heel erg, maar hier wel. Tegenstander Van Hengel speelde volgens mij een prima partij, dat moet gezegd. Simon leek ook op weg naar een prima partij met zwart, maar blunderde vreselijk op het einde. Een pijnlijke 0, helaas. Johan speelde een vrij correcte remise tegen Albert Riemens. Het evenwicht is daar nooit echt verbroken geweest.

Goed, 6,5-3,5 en een podiumplek komt weer dichterbij.

In een ronde waarin HWP de teams slechts met de grootst mogelijke moeite gevuld wist te krijgen, heeft het vlaggenschip een lelijke steek laten vallen. Een moeizame wedstrijd tegen Amersfoort eindigde in 5-5 en daar mochten we niet eens over klagen. De wedstrijd en de uitslag waren tegelijkertijd van ondergeschikt belang. Begin deze week kregen we een bericht van onze kopman Paul Motwani dat hij plots ernstig ziek was geworden en dat zijn leven aan een zijden draadje had gehangen. Uit het feit dat hij zich verexcuseerde voor zijn afwezigheid, konden we opmaken dat hij inmiddels wat aan de beterende hand was, maar geschrokken waren we. Ook vanaf deze plek wensen we hem een voorspoedig herstel toe.
De wedstrijd zelf liet al snel een zorgelijk beeld zien. Steven Geirnaert mocht het opnemen tegen grootmeester Matthew Sadler en die bleek nog beter te kunnen schaken dan onze nieuwbakken IM. Wouter Gryson, op het laatste moment opgeroepen om de zieke Johan Goormachtig te vervangen, was een pion kwijtgeraakt en moest later nog een kwaliteit inboeten. De tegenstander van Thibaut Vandenbussche was op remise uit en ruilde al na vier zetten de dames. Tom Piceu had optisch het betere spel, maar veel was het niet en hetzelfde gold voor Gunter. Koen had zich voorbereid op de Fajarowicz van Bram van den Berg, maar wist zich gaandeweg steeds minder raad met de activiteit van de zwarte stukken en ging roemloos ten onder in het eindspel. Hans Groffen offerde in zijn geliefde Frans een stuk voor twee pionnen, maar zijn tegenstander vond de enige verdediging. Onze man dacht na de geforceerde dameruil nog enige kansen te krijgen, maar liet zich vervolgens mat zetten. En Helmut zag zich geconfronteerd met een Budapester gambiet waarin zijn tegenstander vrijwel al zijn stukken op de onderste rij terug moest trekken, maar daar bleken ze verbluffend goed te staan. Thibaut Maenhout daarentegen kon wellicht zijn extra pion ondanks zijn wat gedrongen stelling te gelde brengen.
De kentering in de wedstrijd leek te worden ingeluid door mijn overwinning op FM Dimitri van Leent, die zich lelijk vergaloppeerde in een complexe stelling en een stuk kwijtraakte. Kort daarna bleek Wouter als een ware duivelskunstenaar een vol punt te hebben weggekaapt en had ook Tom plots gewonnen. Thibaut V. overklaste zijn opponent in het eindspel en daarmee leken we toch aan het langste eind te trekken. Maar we kwamen bedrogen uit. Thibaut Maenhout verloor ondanks het feit dat hij het idee had dat hij best goede zetten had gedaan en Gunter werd op een indrukwekkende manier te grazen genomen in het verre eindspel. Daarmee moesten we hopen op Helmut en gelukkig voerde hij zijn partij uiteindelijk bekwaam naar winst.
Op 9 maart mag HWP I zijn ware kracht weer eens tonen in de kraker tegen Caissa uit Amsterdam, de ploeg van de Pief.