HWP 1

Tussen HWP en Stukkenjagers worden altijd epische duels gestreden. Dat is altijd zo geweest en afgelopen zaterdag vormde hierop geen uitzondering. Teneinde enige hoop op promotie te kunnen blijven koesteren, was het voor onze ploeg een must om de volle 2 matchpunten in de wacht te slepen. We moesten het voor deze belangrijke match stellen zonder Paul en Tom, maar gelukkig waren Tieme en Renzo bereid gevonden in te springen.
Het werd een spannende en dramatische zaterdagnamiddag. Ze begon nochtans vredig: Hans wikkelde met wit tegen Bianca Muhren snel af naar een veilig eindspel, waarin de remise snel werd overeengekomen. Johan was als 2de klaar. Tegen Bram van den Berg had hij in de opening het loperpaar tegen een toren gewonnen, wat hij probleemloos omzette in een punt. Een knappe en vlotte zwartoverwinning. Op bord 10 was het dan weer snel klaar in ons nadeel. Renzo had met zwart tegen Marc Clijsen nochtans een goede opening neergezet, met een sterke aanval tot gevolg. Helaas, kreeg hij plots een mindere fase waarbij hij een reeks fouten produceerde die hem het punt kostten.
Op dit moment begon het er somberder en somberder uit te zien voor ons. Tieme had het met zwart niet onder de markt tegen jeugdtalent Nick Bijlsma. Hij dacht lang na, hij steunde en zwoegde, maar ging toch tenonder. Helmut was even later klaar. Na een korte scherpe opening was hij tegen Stefan Beukema beland in een dubbel toreneindspel. Zijn pionstructuur was iets beter, maar Stefan had een gevaarlijke vrijpion. Ik weet niet of Helmut te lang op winst heeft zitten spelen of dat het toch verraderlijker was dan het eruitzag, maar Stefan wist de stelling uiteindelijk knap naar winst te brengen. Thibaut Vdb tekende iets later de remise tegen Mart Nabuurs. In de opening leek het dat hij een gevaarlijke aanval had, maar na een afwikkeling kwam hij in een eindspel waarin zijn voordeel te klein bleek. Na uren zoeken en proberen moest hij toch in de remise berusten. Tot overmaat van ramp wist Koen zijn riante positie tegen Marc Haast niet te verzilveren. Een prettige drukstelling transformeerde met wat afwikkelingen in een pionneneindspel dat er nog steeds heel leuk uitzag, maar uiteindelijk uitmondde in een D+pi vs D-eindspel dat makkelijk te keepen was.
Op dit moment stonden we dus 4,5-2,5 achter, maar er was licht aan het einde van de tunnel. Thibaut M was met zwart tegen Herman Grooten kort na de opening het slachtoffer geworden van een mooie combinatie. In het verloren eindspel wist hij Herman te beschwindelen. Doordat deze laatste hierna kost wat kost remise uit de weg ging, lachte een gelukkig -en belangrijk- punt hem alsnog toe. Adrian wist in de late uurtjes de felbevochten gelijkmaker in de wacht te slepen. Na winnend voordeel te hebben opgebouwd bleef zijn techniek wat haperen. Zijn harde werk en vasthoudendheid werden uiteindelijk toch beloond met de volle buit.
Ikzelf bleef als laatste over. Met wit tegen Anne Haast schommelde mijn stelling nogal op en neer. In het middenspel reed ik me vast in de verdediging, nam ik vervolgens teveel risico om in tijdsnood het roer volledig kwijt te geraken. Als bij wonder kantelde de stelling volledig de laatste zetten voor de tijdscontrole en werd mijn straalverloren middenspel plots een voordelig eindspel. Het eindspel 2T+pi vs T+L+2pi en iets later na torenruil T+pi vs L+2pi was niet zo remise als op het eerste zicht het geval leek. Na vijf uur en een kwartier spel vond ik de juiste zugzwang en wat later was het punt een feit.
Zo werd de benodigde zege, waar bij momenten niemand nog op gerekend had, alsnog een feit. Een episch duel waarin eigenlijk de beide teams matchpunten verdienden. Leuk om zo te winnen, maar hopelijk gaan onze volgende matchen toch weer wat vlotter…

Hoewel we het tegen Paul Keres vaak lastig hebben, winnen we bijna altijd. Vandaag ging het vlotjes. Al snel stond een duidelijke voorsprong op het scorebord en die marge bleef bestaan tot het einde.

Het was goed om te zien dat Johan de score opende. Nochtans smeet zijn tegenstander snel een hoop theorie op het bord, waardoor Johan het moest doen met een hoop minder tijd. Dat deerde hem deze keer niet. Johan wikkelde af naar een voordelig eindspel waarin de vrijpionnen beslissend waren. Hans had het moeilijk met zwart tegen Bert Both. Toen Hans remise aanbood, stond hij beslist minder, maar misschien was Both nog steeds onder de indruk van de reputatie die Hans ooit had toen hij de interne competitie van Paul Keres onveilig maakte. Dat was in een periode dat de helft van ons team nog niet geboren was, overigens.

Steven speelde naar eigen zeggen een waanzinnige partij, maar het lijkt erop dat onze man elke maand sterker wordt. Op de vraag of de variant was voorbereid, antwoordde Steven dat hij eigenlijk alles had voorbereid. Ja, dat maakt het lastig voor de tegenstanders. In ieder geval leek zijn partij van de zijkant een overtuigende prestatie. Thibaut M. moest vechten in zijn geliefde Benkö, maar ook deze keer bleef hij overeind. Paul noteerde ook een remise tegen Peter Lombaers die een sterke partij speelde met zwart. Zelf heb ik niet veel van de partij gezien, maar er werd verteld dat er voor Paul niet meer in zat dan de puntendeling.

Ik mocht de 4,5-1,5 laten aantekenen. Ik kwam goed uit de opening, maar Jan Jaap Janse beet zich vast in de partij. De stelling rond de tijdnoodfase was complex, maar ik kreeg de beste kansen toen ik een kwaliteit kon offeren. Jan Jaap had met precies spel misschien in de partij kunnen blijven, maar met weinig tijd op de klok ging hij in de fout. Gezien de stand op de overige borden was de winst nu haast binnen.

Helmut ging tegen de verwachting in onderuit met zwart tegen Willem van de Fliert. Volgens Helmut speelde zijn tegenstander een sterke partij en nadat Helmut nog een remisekans miste, beet hij in het zand. Van de partij van Tom heb ik niet veel gezien. Paul Hommerson had een mooie pionnenstructuur en Tom had wat aanval. Die hielden elkaar blijkbaar in evenwicht: remise derhalve.

Adrian zorgde ervoor dat de zege definitief binnen was. Met wit belandde hij in een prettige isolani-stelling waarbij hij de druk beetje bij beetje op kon voeren. Die druk bleek uiteindelijk beslissend. Als laatste was Thibaut V. nog bezig. Tegen Jan Breukelman kwam Thibaut geweldig uit de opening, maar hij verzuimde de genadeklap uit te delen. Uiteindelijk kon Jan nog afwikkelen naar een eindspel dat niet eenvoudig te winnen was voor Thibaut, maar in de praktijk leek het makkelijk te spelen. Thibaut zette zijn voordeel om, waardoor we afgetekend wonnen met 7-3.

Zo schuiven we weer een beetje op. We moeten nog steeds hopen op een misstap van Apeldoorn, maar tot die tijd kunnen we niets anders doen dan blijven winnen. Volgende keer weer een lastige: uit naar Stukkenjagers.

Arnhem, deel 1 van 2 episodes. Dit keer was het zonovergoten ondernemingscentrum van gastclub AVS het decor. Omdat het toch een eindje rijden was, had iedereen een gezonde marge ingebouwd. Paul zelfs 24 uur. Na de gebruikelijke vragenronde over wie wat’s middags had gegeten, begonnen we er om 13u met volle moed aan. AVS moest immers verzwakt optreden en zelf waren we op oorlogssterkte, wat leidde tot een elogemiddelde van precies 200 punten meer.

Het duurde dan ook niet lang vooraleer dit zich op het bord vertaalde. Ikzelf had na 2,5 uur de score geopend. Toen mijn sympathieke tegenstander de druk probeerde te verlichten in een misspeelde isolanistelling liep hij pardoes in een verborgen combinatie. Ook Tieme had een relatief eenvoudige partij. Hij slaagde erin om op tien zetten drie witte pionnen te verdonkeremanen zonder dat zijn opponent daar compensatie voor had.
Nu kwamen de punten snel binnenrollen. Helmuts loperpaar zal Remco De Leeuw wellicht nog enkele nachten achtervolgen in zijn dromen. Vooral de zwartveldige loper terroriseerde de zwarte stelling. Sterke partij van onze man. Tom kwam snel goed te staan nadat zijn tegenstander in een kalme stelling plots de eigen koningsstelling opengooide. Stockfist zal niet 100% tevreden geweest zijn over de afwerking maar hij haalde toch de vis op het droge. Steven zijn stelling had wel een zekere ‘je ne sais quoi’. Het resulteerde in een eindspel met een pionnetje meer dat met de nodige moeilijkheden werd uitgetikt. Even later kon Hans zich tot matchwinnaar kronen. In een partij met wisselende kansen werd remise overeengekomen in een stelling waar enkel zijn tegenstander beter kon staan. We weten echter al langer dan vandaag dat Hansie Hansie een uitmuntend onderhandelaar is. 0,5-5,5.

Onderhandelen was bij Koen niet van doen. Ze zeggen wel eens dat echte schakers Spaans spelen. Met een zeker ‘je m’en foutisme’ volgde hij het bekende recept: stukjes goed zetten, zonnebrilletje aan, verzwakkinkje uitlokken, wurg, wurg, mat. Een complete partij van Daddy Cool. Dat de score niet verder opliep, kwam doordat Paul zijn overweldigende positionele voordeel omzette in een eindspel met een stuk meer dat schijnbaar gewonnen leek maar het blijkbaar niet was; doordat Adrian een pion wou winnen in plaats van mat te zetten en daardoor een stuk verloor en doordat Thibaut V. blunderde in een stelling die hij niet kon verliezen tegen een tegenstander van wie je het niemand gunt tegen te verliezen. Het geblèr van die laatste na de partij zal het verwerken van het verlies er niet gemakkelijker op hebben gemaakt.

3-7. De eerste matchpunten zijn binnen. Het is hopen op een misstap van Apeldoorn maar vooral op een spelniveau zoals dat van vandaag in de volgende rondes. Als we dan zware blunders vermijden, zullen we zeker nog een schare punten pakken. Op 7 maart trekken we naar Arnhem voor episode 2.

HWP 1 is de competitie begonnen zoals het de vorige beëindigde: met een nederlaag tegen de favoriet, dit keer Schaakstad Apeldoorn, net gedegradeerd uit de Meesterklasse. De uitslag, 4-6, was gezien het wedstrijdverloop enigszins verrassend te noemen. We begonnen vandaag met een half punt, door Koen met zwart veroverd in een vooruitgespeelde partij tegen Merijn van Delft. Ook gedurende het verdere verloop van de wedstrijd zouden beide ploegen elkaar niet veel toegeven. Na een paar uur spelen konden we tevreden constateren dat de beide Thibauts aan de goede kant van de streep zaten. Thibaut V leek zelfs al dicht bij een vol punt te zijn. Zorgen waren er wel over Tom, die met wit niets had bereikt, zelfs geen gelijke stelling.
Paul slaagde daar wel in en zijn remise-aanbod werd direct aanvaard. Vervolgens kwamen we op voorsprong. Niet Thibaut V, maar M, was de gelukkige. Bijna elke zet was raak en toen zijn tegenstander een paar mindere zetten produceerde, werd er onmiddellijk geoogst, bravo! Puntje voor dus en dat met een gewonnen stelling bij Thibaut V en een aantrekkelijk plusje bij Steven. Maar ook nog steeds zorgen over Tom en eigenlijk ook al een beetje over Adrian.
De zorgen werden serieuzer toen Thibaut V uit een boeket aan winstwegen net de manier koos die iets minder overtuigend was. Oke, wel een kwaliteit voor, maar toch ook tegenkansen voor Maarten Solleveld, die vervolgens een schwindel uit de kast haalde en afwikkelde naar een eindspel met pluspion. Gelukkig wel direct remise, maar toch een fikse tegenvaller.
De gelijkmaker voor Apeldoorn kwam op naam van Thomas Beerdsen die Tom kansloos liet: 2½-2½. Aan de resterende borden stonden Helmut en Johan op remise, Adrian iets minder en Steven iets beter. Inderdaad, dan missen we nog een bord. Onze debutant Attila Czebe speelde een moeilijke partij tegen Tim Lammens. De ene keer vonden we dat wit beter stond, het andere moment kreeg zwart de voorkeur. Feit is dat Attila op een zeker ogenblik remise kon forceren. Hij had de overige partijen echter scherp in de gaten gehouden en getaxeerd dat hij voor meer dan een halfje zou moeten zorgen. Hij probeerde het nog lang en manoeuvreerde ogenschijnlijk dicht langs de afgrond, maar tenslotte werd de vrede toch getekend.
Inmiddels had zich aan het bord van Adrian een drama voltrokken. In een duidelijk slechtere stelling kreeg hij een plotselinge prachtige kans van zijn tegenstander. Die werd helaas niet benut. Hij won weliswaar een kwaliteit (om optimaal te profiteren had hij die volgens de stuurlui aan de wal juist niet moeten nemen), maar het resterende eindspel was verloren.
Toen ging ook bij Johan het licht uit. Over het grootste deel van de partij kon hij bijzonder tevreden zijn, maar tegenstander Arthur van de Oudeweetering speelde het remise toreneindspel in de tijdnoodfase aanmerkelijk handiger en toverde er nog een vol punt uit. Dit tot opluchting van Steven die het forceren van zijn prettige stelling zo lang mogelijk had weten uit te stellen en nu akkoord mocht gaan met remise.
Het laatste halfje kwam voor rekening van Helmut. Een uur voor de wedstrijd zat hij nog vast in de Randstad en menigeen zou in zijn plaats overwogen hebben huiswaarts te keren. Zo niet bikkel Helmut. Met een flinke achterstand op de klok knokte hij zich door de partij. Het evenwicht leek evenwel nooit echt verbroken.
Daar staan we dan, op plaats 10 in 1B.