Schaakvereniging Het Witte Paard Sas van Gent

Dankzij de Colsens (Manuel en Jelte) en Gert konden we toch nog met een volledig team afreizen naar Rotterdam. Veel illusies maakten we ons niet op voorhand (en in de nahand al helemaal niet zoals u uit de titel al had afgeleid). Op de borden viel het in het begin nog wel mee. Marnix speelde a tempo naar een zeer prettige stelling toe, Xavier leek iets theoretisch op het bord te hebben, Gert zette, zoals gebruikelijk de stelling gedegen op, Johan keek tegen een gelijke stelling aan, beide Colsens experimenteerden met het London systeem en dan duurt het nogal lang voor er tekening in de strijd komt, Jim had ook iets vertrouwds op het bord, net als ik.

Langzamerhand liet de gemiddeld 200 punten hogere ELO zich echter wel gelden. Het eerst ging het mis bij Xavier die langzaam wel heel erg naar de onderste rijen werd teruggedrukt. waarbij met name het pionnetje op d7 er steeds beteuterder begon uit te zien. Toen het uiteindelijk in de doos verdween ging er ook nog een kwaliteit mee en hield Xavier het voor gezien. Jim is aan een ongelukkig seizoen bezig en ook deze zaterdag bracht daar geen verandering in. Ikzelf leverde de derde 0. In een stelling waarin er niet al teveel aan de hand was maar waarin het initiatief niet bij mij lag, wilde ik dat toch hebben en maakte het mijn tegenstander daarmee erg makkelijk. Vervolgens moest ook Jelte zijn tegenstander de hand schudden. Ondanks goed spel ging er uiteindelijk toch materiaal aan zijn kant van het bord af. 4-0 dus als tussenstand. Op dat moment kwam ook het eerste halve punt onze kant op door een knappe remise van Manuel, en waren er nog drie partijen bezig. Marnix had inmiddels een tweesnijdende stelling op het bord met loper tegen paard en ieder 4 pionnen. Nadat zijn tegenstander remise uit de weg was gegaan liet Marnix de kracht van loper tegen paard zien: zeer fraai! Gert had wel wat initiatief opgebouwd en leek ook de beste kansen te hebben. Vrij miraculeus (voor mij althans) bleek zwart opeens over een levensgevaarlijke a-pion te beschikken, die Gert notabene vlak daarvoor nog had kunnen veroveren. Knap gezien -of was het geluk?- en opnieuw een punt voor de Rotterdammers. Toen was Johan nog bezig in een verdomd lastig toreneindspel en een tegenstander die tot het gaatje ging. Johan haalde er alles uit maar dat was toch niet meer dan een 0.

Met nog een wedstrijd te gaan kunnen we in ieder geval niet meer degraderen maar nog wel in de bovenste helft eindigen. Maar dan moer er wel van De Baronie worden gewonnen of geremiseerd,

Ons vlaggenschip heeft de kraker tegen medekoploper Amsterdam Berserkers glansrijk weten te winnen. Ondanks dat IM Glen de Schampheleire (familieomstandigheden) en GM Slava Ikonnikov (ongeval) in de laatste week moesten afhaken, werd een flinke overwinning geboekt in de Hollandse hoofdstad. Het tekent eens te meer de kracht van de groep, waarvan de jongelingen nog een stuk sterker zullen worden. Op 11 april sluiten we het seizoen af tegen de nummer 3 DSC Delft, in ‘t Meulengat te Sluiskil. En hoewel we dan aan 2 bordpunten genoeg hebben, zal er het team alles aan gelegen zijn om het seizoen in stijl af te sluiten, als opmaat naar de gedroomde terugkeer naar de Meesterklasse.

Onderstaand wedstrijdverslag is gecomponeerd door Jacob, Adriaan, Elias en Kobe, op de terugweg uit Amsterdam:

“D-Day

Er stond vandaag een cruciale match op het programma, een die wel eens zou kunnen bepalen welke ploeg volgend jaar in Meesterklasse zou kunnen aantreden. Vol goede moed vetrokken we naar Amsterdam, de stad van de fietsen, de grachten en volgens sommigen ook die van de plaskrullen (maar die hebben we niet gezien). We werden ontvangen door de strijdlustige Amsterdam Berserkers, die klaar waren voor een spannende namiddag schaken. We traden jammer genoeg op zonder Glen en Slava, die we zeker niet wilden ontgoochelen. Veel beterschap voor zowel Slava als Lars. Met Kobe en Enrico hadden we gelukkig twee waardige vervangers mee.

Amir was als eerste klaar. Zijn tegenstander, Arthur van de Oudeweetering, koos voor een riskante variant tegen Amirs Schots gambiet (9…Pxe5) en dit werd genadeloos afgestraft. Knap werk. Dan was Jacob aan de beurt. In de Spassky-variant tegen de Réti bouwde hij zijn voordeel tegen Wim Laurens Gravemaker rustig op. Een pion ging verloren, daarna een paard en de klus was geklaard. Ook Kobe wist het volle punt te scoren. In een onduidelijk middenspel zonder dames wist Kobe dankzij beter stellingsbegrip Armen Hachijans stelling te ontmantelen. Dat is al 3-0, een mooie start!

De volgende aan de beurt was Nils. Tegen zijn sympathieke en sterke tegenstander Ilias Van der Lende wist onze jonge knaap met de zwarte stukken vrij vlot de remise te behalen. Puik werk! Op bord 4 kreeg Benjamin de sterkste speler van de Berserkers voorgeschoteld: Miguoel Admiraal. Wits aanval in de Jobava London leverde de thuisspeler mooi voordeel op. Benjamins eerste verlies van dit seizoen viel jammer genoeg niet meer te vermijden.

Koens partij was indrukwekkend. Een rechtlijnige overwinning in het Catalaans/Bogo-Indisch tegen Bas Haver dankzij dominantie op de c-lijn waar leken zoals wij niets op kunnen aanmerken. Met 4.5 punten aan onze zijde begonnen we de overwinning te ruiken… En dan was Helmut aan de beurt. Na een moeizame opening (zijn tegenstander speelde 5.b4!? in een omgekeerde Benoni) slaagde hij er toch in om Peter Ypma te overspelen. Maar wanneer hij remise aangeboden kreeg, toonde Helmut dat hij één ding belangrijker acht dan zijn overwinning, namelijk de overwinning van het team. Door het remiseaanbod van Ypma aan te nemen waren we zo goed als zeker van de overwinning, aangezien Elias zijn toreneindspel niet meer kon verliezen. Elias speelde een mooie partij waarin hij nooit in gevaar kwam. Een winst vinden was lastig, en door de goede verdediging van Mesman kwam hij niet verder dan remise. Dit betekende wel dat de winst binnen was, en dat was waarvoor we naar Amsterdam kwamen!

Over de overige twee partijen valt er wel nog wat te zeggen. Enrico won snel een stuk tegen enkele pionnen, maar de afwerking bleek nogal lastig te zijn, zeker toen de klok uitviel in de tijdnoodfase. Enrico koos ervoor om aan het bord te blijven zitten in deze kritieke stelling, maar dat viel niet in goede aarde bij enkele thuisspelers. Hij had echter het volledige recht om dit te doen, maar wanneer hij onder druk werd gezet gaf hij om conflict te vermijden toe en verliet de zaal met zijn tegenstander. Toen hij terug boven in de speelzaal kwam, werd zijn klok al aangezet nog voor hij de kans had zich aan het bord te zetten. Geen wonder dat hij zijn focus even verloor en Vincent Blom kon ontsnappen met remise. (Eén en ander laat onverlet dat de tegenstander volgens Helmut verder best sympathiek was – MvdZ.)

Adriaans partij duurde het langste. Deels te wijten aan enkele onnauwkeurigheden, maar evenzeer aan de ontoegeeflijkheid van zijn opponent Bart Von Meijenfeldt. Adriaan kreeg vrij snel een optisch onaangename stelling die hij echter mooi in balans wist te houden. Door de scherpe tactische visie van zijn tegenstander verloor hij in het eindspel een pion, waardoor hij weer wat harder moest zwoegen voor de remise. Een illegale zet, enkele remiseaanboden en een paar uur later slaagde hij hier uiteindelijk toch in, mooi verdedigd!

Dit betekent dat de match eindigde met 6.5-3.5, een mooie overwinning tegen een sterke ploeg.  Het was die (meer dan) 5 uur in de auto zeker waard! Als we in de laatste ronde op hetzelfde elan blijven verdergaan, zou de promotie niet meer in gevaar mogen komen.”