HWP 2

In een erg leeg Meulengat speelden 5 HWP 2’ers tegen 5 HWP 3’ers. Van het begin af aan een saaie wedstrijd omdat het met een 2½-½ stand in het voordeel van HWP 2 begon. Het was dus al geen wedstrijd en zou er ook nooit een worden. Er was ook weinig in het Gat om inspiratie aan te ontlenen. Van het eerste kwam de helft gewoon te laat en op de saaie speech van de voorzitter kwam zelfs niet eens het begin van een applausje.
Op het eerste bord speelden Marc Lacrosse en Frederic Verduyn een Konings Indier. Of het allemaal klopte wat ze deden weet ik niet. Frederic deed een pionnetje in de aanbieding dat Marc even later wel weer erg makkelijk teruggaf en daarna er zelfs nog eentje bij deed maar dat zal wel allemaal gepland zijn geweest om met de dubbele torens remise te forceren. Dan slaan we drie borden over en vinden op bord 5 de voorzitter tegen Etienne van Leeuwen. Etienne liet de Parn zomaar een Pirc spelen en dat beviel hem uiteindelijk slecht. Slechts dankzij een uiterste krachtsinspanning en gebrek aan slagvaardigheid van de praeses wist Etienne er nog een remise uit te slepen. Daarnaast zaten John Gommers en Maarten Rademakers. Zoals van alle partijen begreep ik ook van deze partij weinig. Ik zag wel dat John lang bezig was om een opgesloten paard op c4 te redden van het dodelijke d2-d3 en daar uiteindelijk niet in slaagde. Weer een bord verder zaten dan Henk de Ridder en Harry Provoost te schaken. Natuurlijk een Scandinaviër want Henk speelt altijd e4 en Harry dan altijd d5. Over de partij hing lange tijd de doem van remise – hoe kan het ook anders? Dat kwam er ook uit. Op het laatste bord zat ik zelf met de witte stukken tegen Rudi Pauwels. Rudi wilde in het Frans mijn gambietpion niet hebben (verstandig!) waarna een gelijke stand ontstond maar Rudi zich al snel vergreep aan een paard (een slechte gewoonte) met nare gevolgen.

Weer vele mooie stellingen maar weinig punten. De wedstrijd tegen het tweede van Rotterdam moest worden gewonnen, doch gaf opnieuw hetzelfde beeld te zien. Op de beslissende momenten gaat het gewoon mis, waardoor we in plaats van gelijk te spelen verliezen en in plaats van te verliezen gelijkpelen. Volgend jaar spelen we samen met het derde in de derde klasse, tenzij we in de laatste ronde een mirakel verrichten tegen de koploper.

Het zit de laatste tijd niet mee. Behalve in oktober vorig jaar, had er in elke ronde meer ingezeten voor het tweede dan er uitkwam, en nu doemt degradatie op. In de cruciale wedstrijd tegen Spijkenisse kwamen we al snel op achterstand door een blunder van Wouter Gryson aan het eerste bord. Maar aangezien vrijwel alle andere borden goed stonden, was er geen reden voor paniek. Met de eerste tijdcontrole in zicht ging het echter vreselijk mis. Aan de laatste twee borden hadden Frans en Nick plotseling vanuit goede stelling verloren, het voordeel van de voorzitter op bord vijf was verdampt met een kale remisestelling als resultaat, en op het tweede bord had Maarten Rademakers een pion verspeeld. Na de tijdcontrole zetten de overige HWP-ers zetten hun voordeel om in winst, maar dat was helaas niet genoeg voor een matchpunt, omdat Maarten zijn laatste remisekans miste. Zonde, zonde, zonde.

De wedstrijd tegen het team van ons sympathieke oud-lid Manfred Kindt was er eigenlijk een die het tweede had moeten winnen. En daar zag het lange tijd ook naar uit, ondanks wanprestaties van met name Kees Nieuwelink en in iets mindere mate Frans Snijders. De schitterende partij van Maarten Rademakers aan het eerste bord deed echter vele HWP-ers opveren en Frederic Verduyn en Harry Provoost volgden zijn voorbeeld. Helaas gold dit niet voor Nick Dubbeldam aan bord 2. Nick had fantastisch gespeeld totdat hij in tijdnood – toch zijn terrein – het ineens niet meer zag en daardoor niet won, zelfs geen remise speelde, maar verloor. Gezien het feit dat onze voorzitter al snel remise had gespeeld tegen Manfred Kindt, rustte de wedstrijd nu op de schouders van Han Schut. En zie, Han bereikte een gewonnen toreneindspel. Maar zoals dat bijna altijd het geval is, bleek ook dit toreneindspel verraderlijk. Lange tijd leek Han de winst binnen bereik te hebben, maar toch werd het remise. Jammer, jammer, jammer. Als Jason Vandenberghe erbij was geweest, hadden we vast gewonnen.