HWP 2

Het tweede team moest vandaag de vis op het droge trekken door minimaal 2 bordpunten te scoren. Dan zou het kampioenschap in poule 3F in absolute zin aan ons toebehoren en zouden wij onze natuurlijke plek in de tweede klasse weer in kunnen nemen. Om kort te zijn: we zijn glansrijk voor deze opgave geslaagd, ja scoorden zelfs een halfje meer dan was vereist. In retrospectief is één en ander waarschijnlijk te danken aan het strategische topoverleg tussen de teamleider en de voorzitter dat plaatsvond aan het begin van de wedstrijd. Beiden hadden een zeer voortijdig remiseaanbod gekregen van hun respectievelijke tegenstanders, ingegeven door de grote ratingachterstand waarmee ze zich geconfronteerd zagen. De twee wijze mannen waren duidelijk in hun analyse: dit was niet het moment om de hoogste persoonlijke score ooit in de KNSB te behalen (8,5 uit 9 in het geval van Nieuwelink) of het geschonden ratingblazoen (Van der Zalm) op te poetsen. Nee, hier moesten verleidingen worden weerstaan en dienden het team- en clubbelang boven alles te prevaleren.
De effecten van deze wijze besluiten tekenden zich al snel af aan de horizon van de zaterdagmiddag in de bedompte, van ieder daglicht gespeende foyer van de Speye, waar deze middag geen gewone sterveling zonder hoofdpijn uit kon vertrekken. Het belangrijkste effect was dat Johan de Zwart zou gaan winnen. Hij was met groot voordeel uit de opening gekomen, zou er gezien zijn reputatie nog wel even over doen, maar zou zijn tegenstander ook geheel kansloos laten. En zo geschiedde. Het was hem van harte gegund na zijn Ajax-achtige ondergang in de vorige ronde.
Daarmee ontstond er ruimte voor eerst Adri, daarna Herman en tenslotte Harry om hun prima stellingen in één zet weg te geven. Tussendoor had ook Etienne de vlag gestreken na een matige opening, heldhaftig verweer met een kwaliteit minder en aansluitend toch een besluit waarmee er snel een einde aan werd gemaakt. Johan Goormachtigh was als laatste klaar. Hij was ook slecht uit de opening gekomen, maar maakte moeiteloos gelijk om daarna een uitgebreide poging te doen in het verre eindspel alsnog een vol punt te scoren. Zijn tegenstander gaf echter geen krimp.

Zo eindigde een wisselvallig maar succesvol seizoen voor het tweede team op gepaste wijze. En met het behoud (en een prachtige slotoverwinning) van het eerste in het Walhalla van de Meesterklasse en van het derde (dat vandaag helaas sterk verzwakt tegen een grote nederlaag aanliep en daardoor niet op het podium eindigde) en niettegenstaande de degradatie van de vierde ploeg, mag HWP alweer terugkijken op een fantastische sportieve prestatie. Hartelijk dank aan allen die hieraan in het seizoen 2018-2019 een bijdrage hebben geleverd. We zien elkaar weer in september.

Na een wat magere generale repetitie in de zevende ronde, waarin Middelburg niet met de verwachte grote cijfers was verslagen (waarvan op deze plaats geen gewag is gemaakt), gingen de mannen en vrouw van het tweede in de wedstrijd tegen medekoploper Sliedrecht vol voor de winst en haalden deze ook overtuigend binnen, mede dankzij een vernuftige opstelling, uitgebroed door het meesterbrein van de teamleider. Harry Provoost deed aan het eerste bord van zich spreken door Robert van Rekom kansloos te laten en was naderhand begrijpelijkerwijs verbolgen over het feit dat de wedstrijdleider de naam van Simon Provoost had ingevoerd op de KNSB-site. We weten dat Simon veel kan, maar zichzelf in tweeën splitsen behoort niet tot zijn arsenaal. Uiteraard komt het punt op naam van Harry. Op het moment dat Harry de felicitaties van zijn tegenstander in ontvangst nam, stonden we al met 3-0 voor. Herman speelde een prachtpartij, die als standaard zou kunnen gelden voor de manier waarop je zwart kunt afstraffen als hij met de dame een giftig pionnetje op b2 neemt in het Frans. Zelf speelde ik een aardige laveerpartij tegen de Magnus Carlsen van Sliedrecht, waarin lange tijd niets aan de hand was, totdat mijn lopers de kans kregen zich te roeren. Dan kan het snel gaan. En Chris Ghijsels won met een lange aaneenschakeling van piepkleine zetjes een Engelse partij, waar ik niets van begreep. Te subtiel. En kort na Harry deed Gunter zijn tegenstander in het zand bijten na fraai tactisch vuurwerk. Dat was 5-0 voor ons. Dat de beide laatkomers Marnix en Johan nog verloren en Nele remise speelde, maakte slechts voor de statistieken en de personen zelf iets uit. Het feit dat Johan een nul achter zijn naam zag verschijnen, was overigens wel opmerkelijk, aangezien hij na de eerste tijdcontrole gewonnen stond. Maar vermoeid, zeer vermoeid.
In de laatste ronde hebben we aan 2 bordpunten genoeg voor het kampioenschap. Moet lukken.

Het was natuurlijk mijn schuld. Als teamleider verlaat je je ploeggenoten niet voordat de wedstrijd afgelopen is. Maar ik deed het wel en het liep niet goed af. Gunter en ik waren snel klaar, en toen Harry remise had gespeeld en de zege ons niet meer kon ontgaan, verlieten wij de arena, zodat ik Gunter nog naar Gent kon voeren. Dat ik daarbij volledig voorbij ging aan mij belofte om Johan de Zwart ergens Zeeuws-Vlaanderen af te zetten, heeft ons lelijk opgebroken. Johan was kennelijk dermate ontzet over mijn onbehoorlijk gedrag dat hij nog verloor. Hetzelfde moet Marnix zijn overkomen. En Samuel moet het nog erger hebben aangegrepen. Hij stond gewonnen toen wij de zaal verlieten en ik las later dat hij had verloren. De enige die onverstoorbaar zijn gang ging, was Herman. Chris stond de hele tijd al gelijk.
Ik kan niets anders doen dan mijn excuses aanbieden.

Het tweede staat weer aan de leiding, met dank aan onze broederploeg, die koploper Sliedrecht versloeg. Zelf maakten we redelijk korte metten met D4 uit Oosterhout, waar Jim van de Vreede in het verleden clubkampioen placht te worden. Jim deed nu bij ons mee, en ontmoette aan bord 8 één van de op papier sterkste Oosterhouters. Met wit probeerde Jim het met kleine middelen, die na 5 uur spelen in een groot resultaat uitmondden. Chapeau! Marnix van der Zalm liet aan bord 5 zien dat hij helemaal terug is. Ragfijn positiespel leidde tot groot overwicht tegen Maykel Smits, en een mataanval zette de kroon op het werk. Ver daarvoor hadden we al drie punten binnengehaald. Herman maakte met wit gehakt van een geagiteerde opponent, en Gunter en ikzelf vonden aan de hoogste borden lagere ratings aan de andere kant van het bord. Eenrichtingsverkeer resulteerde in volle punten.
Niemand speelde remise, al zag het er heel lang naar uit dat er aan het bord van debutant Arno van den Bosch zo’n uitslag uit de bus zou komen. Helaas voor ons bleek Pierre Jaspers net iets te handig in het eindspel. Nele heeft een dipje – zelfs in haar favoriete Siciliaan wist ze niets te bereiken en moest ze uiteindelijk zelfs de vlag strijken. En Frans Snijders, tenslotte, speelde een interessante Open Spanjaard, waarbij het kwartje na een woeste eindfase naar de kant van zijn tegenstander viel.