HWP 1

Het vlaggeschip van HWP is er net niet in geslaagd om het kampioenschap in de eerste klasse van de landelijke competitie binnen te halen. Een prachtige 7,5-2,5 overwinning op het toch niet kinderachtige LSG II bleek niet voldoende. Concurrent De Stukkenjagers won in een huzarenstukje met dezelfde cijfers van Paul Keres, waardoor beide ploegen op exact hetzelfde aantal match- en bordpunten eindigden. Ook de onderlinge wedstrijd was in een gelijkspel geëindigd. Het reglement bepaalt dan dat uit die onderlinge wedstrijd het onderste bord niet meetelt voor de uitslag. Op dat bord had Tieme Verlinden voor HWP gewonnen, waardoor Stukkenjagers deze wedstrijd met 5-4 heeft gewonnen en het kampioenschap mag opeisen. Een bizar einde van een bewogen seizoen, waarin de Sassenaren hun favorietenrol pas in de laatste twee ronden waar konden maken. Hoewel de domper groot was, bleek de spirit ongebroken en overheerste de overtuiging dat komend seizoen alsnog de promotie naar de Meesterklasse zal worden bereikt. En de sympathieke Tilburgers werd de titel van harte gegund.
De door de kersverse teamcaptain Koen Leenhouts uitgedokterde opstelling, pakte goed uit. Het eerste wapenfeit was een plusremise van Helmut Cardon tegen Stefan van Blitterswijk, de onbetwiste kopman van de Leidenaren. Daarna kwam Wouter Gryson melden dat hij ging winnen, maar die bleek zich vreselijk verrekend te hebben en stond eerder slecht tot verloren. "Het is wel Wouter, hè." zei een van de andere Bruggelingen echter en dat bleek. Hij kromde de rug en wist na lang werken alsnog een punt te scoren. Daarna rondde Thibaut Vandenbussche een meesterlijke partij met veel machtsvertoon af, waarmee hij de herinnering aan zijn moeizame seizoensstart definitief uitwiste. Steven Geirnaert kwam goed uit de opening, deed toen iets niet goed en stond slecht, maar wist vervolgens het kwaliteitsverschil toch makkelijk om te zetten in een vol punt. Op het eerste bord tikte Thibaut Maenhout de krasse knar Leon Konings vakkundig van het bord. Hetzelfde deed Paul Motwani tegen mastodont Henk van Putten, die onze Schotse grootmeester tevergeefs van zijn stuk trachtte te brengen met een paardoffer. Gunter Deleijn wist uit een iets mindere stelling een verwoestende aanval op te zetten en werd geholpen door een flinke tactische fout van zijn tegenstander. Zuur was de nederlaag van topscorer Hans Groffen tegen invaller Termeulen. Na een goed verlopen opening raakte Hans het spoor bijster en werd kundig opgebracht. Nog dramatischer verging het Tieme Verlinden, die zich de hele partij evenwaardig toonde aan zijn sterke opponent, maar in tijdnood zijn mooie stelling jammerlijk vergooide. Koen Leenhouts was als laatste klaar. De nieuwbakken docent Nederlands aan het Reynaert college in Hulst, kwam matig uit de opening. Daarna wist hij de passiviteit van zijn tegenstander echter goed af te straffen en een moeilijk toreneindspel alsnog tot een goed einde te brengen. Zijn inspanningen waren tevergeefs, want nog tijdens zijn partij wist de spion uit Tilburg de uitslag aldaar te melden.

Na de laatste mail van Marnix was er nog slechts één vraag onbeantwoord. Wie was nu toch de ploegkapitein tegen Wageningen? In de auto naar het slagveld ontspon zich zo een eerste gevecht; een machtsstrijd voor het leiderschap waarin het recht van de sterkste zegevierde. Niemand minder dan STEVEN GEIRNAERT werd verkozen tot de grote leider; voor deze cruciale match voor promotie was de keuze voor een geboren leider, boven een oproerkraaier die de wedstrijdformulieren reeds had trachten te verdonkeremanen, inderdaad aangewezen. Voor aanvang veroorzaakte de grote leider reeds enige verwarring door de namen van borden 7 en 8 op het formulier om te draaien, maar met het koelbloedig aanbrengen van twee pijltjes wist hij dit euvel stijlvol en met klasse te verhelpen. In de wandelgangen werd gefluisterd dat dit niet slechts een eerste manoeuvre was om de concurrentie een rad voor de ogen te draaien, maar veeleer een nieuwe manier betrof om het wedstrijdformulier op te dirken.
De match zelf leverde de leider al na amper een uur het recht op 2 pinten van Koen. De éérste pint omdat Koen zonder toestemming van The One remise had genomen. Een tweede pint omdat Koen niet wist wie The One was. Een snelle remise tegen Timman… we verwachten meer van onze SCIM!
Het eerste eendje rolde uit de band van Helmut. De manier waarop hij zijn centrum liet rollen deed denken aan het pletten van een vlieg. Impressive stuff!
Niet lang hierna vulden Hans en onze gniffelende gnoerijdende gnoom de eendenvijver verder aan. Afek schoot een bok, het verkeerde dier, tegen onze gnoom, terwijl Hans gewoon weer zijn bezem had bovengehaald. Prompt won Tieme een tijdnoodsduel waarin hij weer verloren had gestaan, maar zich desalniettemin nooit veel besognes gemaakt had. Ook Wouter zette de puntjes op de i door er met de dame van David vandoor te gaan, na een hele partij druk uitgeoefend te hebben. Wageningen wist vervolgens zijn score wat op te kalefateren toen Johan het onderspit moest delven na een complexe strijd. Onder luid tromgeroffel van Koen vochten de overige strijders ondertussen een steeds bitterder wordende oorlog uit. Thibaut, die gevraagd had iets hoger te zitten dan de ronde ervoor en prompt van bord 9 naar bord 2 gekatapulteerd werd, had in een sterke partij enkele kansen laten liggen om een remise-eindspel te laten eindigen in remise. De kapitein heeft echter geen vraag gehoord? Terwijl Thibaut nochtans aanwezig was geweest bij de voorafgaande machtsstrijd die had uitgemaakt dat niemand minder dan STEVEN GEIRNAERT de ploegkapitein zou zijn? Dos cervesas por favor!
The One mocht na een episch duel tegen een tegenstander die op voorbaat al gedoemd was te moeten vechten tegen de Bierkaai de score aandikken. De laatste gladiator onzer strijdkrachten moest de score helaas weer wat aanlengen, na een spannende partij met wisselende kansen.
Na deze verpulvering staan we terug waar we horen te staan: numero uno, number one, numéro un, Nummer Eins…
Volgende ronde dit verpulveringsproces verderzetten, de eendenvijver uitbreiden zeg maar, met ijzeren determinatie en one big fist; onder luid tromgeroffel, dat is het enige wat ons nog scheidt van meesterklasse. En met zo’n schitterende kapitein kan dat moeilijk nog mislopen.
Tot volgende keer, en zet de flessen maar gereed!

de lakei van STEVEN GEIRNAERT

Kreunend, zuchtend en steunend heeft het vlaggeschip van HWP gewonnen van de krasse knarren van DD. Als eerste waren Paul Motwani en John van der Wiel klaar. De grootmeesters wilden elkaar geen kwaad doen, na een toch zeer interessante openingsfase. Daarna bracht Steven Geirnaert – die een fantastisch seizoen doormaakt – het eerste volle punt binnen. Hij maakte gehakt van good old Jan Joost Lindner. Tom Piceu moest tegen d’aloude van Egmond in remise berusten, ondanks een origineel uitstapje van zijn witvelderige loper. Ook Fabian Hulpia liet een remise aantekenen tegen de oude bekende Dickhoff, na een partij waarin het evenwicht nooit verbroken werd. Dat gebeurde wel bij Helmut Cardon, die een zeldzame nederlaag leed tegen Gerrit Prakken. In het verleden won Helmut meermalen van deze tegenstander, nu had hij een off day. Thibaut Vandenbussche wist voor het eerst te winnen voor HWP, in een fraaie partij tegen invaller Koelmans. Wouter Gryson moest hard werken voor een half puntje tegen de legendarische Henk Happel. Wouter zal ergens verloren hebben gestaan, maar liet zich niet kennen. Aan het achtste bord leek Johan Goormachtigh vanuit overwegende stelling het gevecht met de klok te verliezen, tot hij plots remise aangeboden kreeg. Achteraf bleek de slotstelling voor hem gewonnen te zijn. Bij een 4,5-3,5 stand waren Koen Leenhouts en Gunter Deleijn nog bezig om hun betere respectievelijk gewonnen stelling te verzilveren. Gunter verloor uiteindelijk net niet en was heel boos op zichzelf, waarna Koen afwikkelde naar een remisestand om zo de matchpunten veilig te stellen.
Door de nederlaag van koploper Stukkenjagers en het gelijkspel van Wageningen, heeft HWP plots de kampioenskansen weer grotendeels in eigen hand.

Het was geen fantastische prestatie in Eindhoven, daarvoor was de match iets te spannend, maar we behouden wel een waterkans op promotie…
Voor de eerste tijdscontrole zag het er immers niet rooskleurig uit gezien het elo-overwicht. Lisa was als eerste klaar en moest zich tevreden stellen met een weinig spectaculaire remise en vlak voor 17u werd het duidelijk dat de nul bij Tieme en Johan niet lang meer op zich zou laten wachten. Zij waren er immers beide niet in geslaagd om een constructief plan te vinden in het middenspel, en kregen van dat moment aan maar weinig kansen. Gelukkig konden Gunther en Wouter twee punten voor ons bijschrijven nadat ze hun tegenstanders in de complicaties hadden overmeesterd in mijns inziens behoorlijk goede partijen. Wie al het hele jaar behoorlijk goed speelt is Helmut. Hij kon in een Wolga zijn pluspion behouden ten koste van een verzwakte koning, doch vond geen manier om te winnen waardoor een remise het gevolg was. Thibaut V is er eindelijk in geslaagd om de nul weg te werken, het halve punt zal hem echter bitterzoet smaken nadat hij met groot voordeel uit de opening kwam, maar ergens in het middenspel de pedalen kwijt raakte. 3,5-3,5 stond het dus met nog 3 partijen te gaan. Gelukkigerwijs stonden Tom, Hans en ikzelf gewonnen, de grote tot winnende voordelen vanuit het middenspel werden, met bij momenten beschamende techniek, echter pas laat op de dag in volle punten omgezet. Geen slecht resultaat gezien het matchverloop, doch ht blijft duidelijk dat enkelen onder ons niet hun beste seizoen doormaken.