HWP 1

De eerste doelstelling van het seizoen was gehaald: bij het ingaan van de laatste ronde hadden we de kans op promotie nog in eigen hand. Er moest gewonnen worden van favoriet Charlois Europoort.
Na anderhalf uur spelen kwam er enige tekening in de strijd. Duidelijk was dat Steven en Koen een zware middag gingen krijgen, maar daar stond tegenover dat de stellingen van Thibaut V, Helmut en Adrian veelbelovend oogden.
De score werd echter geopend op een ander bord en wel door mijn tegenstander, die in een niets-aan-de-hand-stelling een enorme blunder produceerde en na mijn antwoord opgaf. Een flinke meevaller dus. Stefan Docx maakte gelijk voor Charlois. Met vaste hand voerde hij zijn gunstige stelling tegen Koen naar winst.
Johan kreeg een stukoffer over zich heen en ik zag zijn witte koning het open veld in gaan. Het zal wel eeuwig schaak geweest zijn, want de partij was plotseling in remise geeindigd: 1,5-1,5.
De verwachting was dat we snel weer op voorsprong zouden komen, want Helmut had inmiddels beslissend voordeel. Dat gebeurde niet. Eerst moest Tom de handdoek gooien. Het was lastig verdedigen tegen Erik van den Doel die zich vanuit een Maroczy een weg in Tom’s damevleugel vocht. Daarna was Helmut wel aan de beurt en stond het weer gelijk: 2,5-2,5.
De ploegen gaven elkaar weinig toe. Direct nadat Paul de teamleider van Charlois, Michel de Wit, had verslagen, moest Steven capituleren tegen Julian van Overdam. De jonge Rotterdammer had met zijn overwinning een cruciale bijdrage aan het resultaat van de wedstrijd.
Thibaut V en Adrian moesten berusten in remise. Hun tegenstanders, Mher Hovhanisian en Roger Meng, wilden van geen wijken weten en de stellingen waren er niet naar om risico’s te nemen. Zo gingen we de finale in met een stand van 4,5-4,5. Aan de ongelukkige overblijver Thibaut M de taak om het winnende punt binnen te halen. In belang van het team had hij een remise-aanbod van Dgebuadze afgeslagen en ging hij in een zeer onduidelijke stelling met een flinke voorsprong op de klok op zoek naar eeuwige roem. En zo waar, de stuurlui aan de wal zagen kansen en op een bepaald moment sprak men zelfs van een gewonnen stelling. Het mocht niet zo zijn. Dgebuadze speelde de laatste fase overtuigend en won: 4,5-5,5. Na afloop toonde hij bovendien op indrukwekkende wijze aan dat zijn stelling steeds in orde was geweest.
Felicitaties aan de Rotterdammers; ze zijn de terechte kampioenen. We wensen hen veel succes in de Meesterklasse.

Hans was als eerste klaar. Hij kende de openingstheorie beter dan zijn tegenstander, en na een blunder won hij een stuk en de partij. Zo kwamen we binnen het uur op voorsprong en was de trend gezet.
Niet veel later behaalde ook Thibaut M het punt. Met wit kwam hij al vroeg op voordeel, en toen zijn tegenstander op de verkeerde manier tegenspel zocht, rolde hij hem snel op.
Het eerste halfje voor Venlo werd afgedwongen door Joep. Paul stond beter, maar Joep verdedigde sterk, en het voordeel bleek vooral optisch. In tijdnood nam Paul dan maar het zeker voor het onzekere, en zijn remisevoorstel werd aanvaard.
Ikzelf behaalde zowel op stelling als op de klok voordeel in de opening. In het middenspel was het nog spannend maar toen Maarten dameruil forceerde belandde ik in een zeer voordelig eindspel. Een blunder onder tijdsdruk bracht een voortijdig einde aan de partij.
Thibaut V nam met zwart eerst een pion, en wat later een dame. Zijn tegenstander wou het wel nog zien en kreeg het dan ook getoond.
Koen won mooi in zijn kenmerkende stijl: de opening niet helemaal ‘volgens de boekjes’, even verloren gestaan ook, maar uiteindelijk toch een knappe aanvalsoverwinning.
Helmut meende na 10 zetten heel slecht tot verloren gestaan te hebben. Hij had ‘zin om op te geven’, maar wist zich terug te knokken en won alsnog, waardoor de score nog verder werd uitgediept.
Er werden nog 3 halfjes gescoord, waarbij de remise van Johan eigenlijk ook als een overwinning kan beschouwd worden. Venlo had namelijk tactisch zijn nummer 2 wit gegeven op het laatste bord. Johan bleef keurig rechtstaan onder de witte druk.
Adriaans remise kan dan weer een beetje als een nederlaag beschouwd worden. In de opening leek hij op heel groot voordeel te staan, maar ergens moet hij zijn tegenstander hebben laten ontglippen. Hij wist alsnog een eindspel met een pluspion te bereiken, maar een spijtige rekenfout vergooide finaal de winstkansen.
Tom was nog als laatste bezig. In een rommelpot leek hij in serieuze moeilijkheden beland te zijn, maar hij kwam er vanaf met een deugddoende eindspelmassage en een halfje.

Gezien het wedstrijdverloop was onze 2-8 monsterzege dus niet eens geflatteerd. Na de verpletterende overwinningen die we de voorbije rondes geboekt hebben, zal het deugd doen om volgende ronde eens tegen een wat sterkere ploeg uit te komen.
Een mooie opwarmer voor de meesterklasse volgend jaar.

We beginnen op stoom te raken. Tegen het Arnhemse ASV werd het weer 7-3. Het was geen gemakkelijke wedstrijd, maar geflatteerd was de uitslag zeker niet.
Terwijl de meeste partijen de openingsfase nog niet achter de rug hadden, besloten Wouter en zijn tegenstander dat het genoeg was: remise. Aan drie borden was het materiele evenwicht al snel verbroken. De spelers met een pion meer wonnen redelijk overtuigend. Gelukkig voor ons waren daar twee HWP-ers bij. Steven en ik wonnen in het eindspel, Thibaut M moest helaas het onderspit delven. Aanvankelijk had Johan ook een pion meer, maar die gaf hij wijselijk terug en won soepel: 3,5-1,5.
Koen’s tegenstander offerde een kwaliteit, kreeg die later weer terug, maar raakte vervolgens verzeild in een eindspel met een pion minder, dat door Koen vakkundig werd uitgetikt. Thibaut V maakte kennis met good old Jaap Vogel. Een remise-aanbod afslaan in mindere stelling getuigt soms van moed, maar is niet altijd verstandig en vandaag was het dat zeker niet. Een nederlaag dus.
Aan bord 1 had Paul het niet gemakkelijk tegen Bob Beeke. Pas diep in het eindspel wist Paul zijn voordeel te verzilveren. Daarmee was de match gewonnen en konden we aan de bordpunten gaan werken.
Adrian had in het middenspel een pion buit gemaakt, maar slaagde er helaas niet in het dame-eindspel met pluspion te winnen.
Helmut tenslotte had het loperpaar tegen twee paarden. Het leek een kwestie van lange adem. Toen ik na enige tijd weer eens een kijkje ging nemen, bleek een van de paarden het bord verlaten te hebben. De uitslag laat zich raden.
Een mooie 7-3 overwinning dus en een paar uur hopen dat Charlois misschien gestruikeld zou zijn over Caissa. Helaas, de Rotterdammers hebben weer gewonnen. We lopen weliswaar wat bordpunten in, maar het zet allemaal weinig zoden aan de dijk. Nog twee keer winnen dus.

De wedstrijd kende een vermoeiende voorgeschiedenis. Maar liefst drie spelers wilden hun geluk in Cappelle la Grande beproeven: Adrian, Koen en Tom. Voor Adrian was een vervanger gevonden in de persoon van Wouter Gryson, voor de andere twee lukte dat niet zo snel. Gelukkig bood De Stukkenjagers uitkomst. Anne Haast en Stefan Beukema hadden hun voorkeur qua tegenstander. Dit vanwege eventueel te behalen normen. Zo wilde Anne tegen Paul en wenste Stefan een IM. Als tegenprestatie konden Koen en Tom vooruitspelen. Vorige week woensdag kwamen zij tot 1,5 punt: Tom remise tegen Mark Haast en Koen won naar verluid vanuit verloren stelling van Bram van den Berg. Met deze prettige voorsprong op zak gingen wij naar Tilburg.
De Stukkenjagers begint zijn thuiswedstrijden om 12.00 uur, althans volgens de competitiegids. In werkelijkheid begint de Tilburgse competitieleider Cesar Becx om 12.00 uur met zijn welkomswoord. Hij heeft zich grondig voorbereid en sinds vandaag weten wij alles over de verenigingen Rokado en WLC/Triple-pion en hun clubkampioenen van 20 jaar geleden. Uiteraard kwamen ook de confrontaties tussen De Stukkenjagers en HWP uitgebreid aan bod. Tegen enen kon de wedstrijd dan eindelijk beginnen. We waren inmiddels bijna volledig.
Thibaut M had van zijn teamleider de opdracht gekregen snel te winnen. Tegenstandster Bianca Muhren kwam in een lastige stelling terecht en Thibaut wist daar wel raad mee. Bij Steven leek het allemaal wat minder duidelijk, maar vlot ging het wel. Al was hij wel veel tijd kwijt aan zijn rookpauzes. De voorsprong was dus uitgebouwd naar 0,5-3,5.
Ook Wouter ging voortvarend te werk, maar overzag iets, waardoor Mark Clijsen remise kon maken.
Bij Paul leek er aanvankelijk niet veel aan de hand tot de stelling van Anne Haast ontplofte. Overal kwamen Paul’s stukken binnen. 1-5 voor, wat een weelde!
Mijn tegenstander, Tijmen Kampman, slaagde er in het eindspel in de enige zet te vinden die niet won. Gelukkig voor hem handelde ik het vervolg slordig af, waardoor de partij toch nog remise werd.
Genieten was het bij Johan die Herman Grooten positioneel overspeelde. Toch haperde de machine en keerden de kansen. Als ik het goed heb verloor Johan op tijd in een mindere stelling. Tijdnood was er ook bij Helmut die zijn gewonnen stelling tegen teamleider Cor van Dongen in rook op zag gaan. Het eindspel met een kwaliteit minder leek nog steeds voordelig, maar zijn remiseaanbod was, met het oog op de klok, zeer verstandig.
Het mooiste werd bewaard voor het laatst. Thibaut V had lange tijd een beter eindspel met beiden een dame en een loper en wat pionnen. Juist toen Mart Nabuurs dacht dat hij het ergste had overleefd, offerde Thibaut zijn loper en beeindigde de partij met h5-h4 mat.
Zo werd het dus 3-7. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst van De Stukkenjagers gewonnen hebben, laat staan met zo’n uitslag. In het verleden hebben we wel eens geklaagd over de speelomstandigheden in Tilburg. Tegenwoordig hebben ze het prima voor elkaar. Het was een bijzonder aangename middag in De Harmonie. En het is lente.