HWP 1

Hoewel de uitslag, een 6-4 nederlaag, wellicht anders doet vermoeden, heeft HWP 1 geen schijn van kans gehad tegen Charlois Europoort. Het was knus in Rotterdam-Zuid. We speelden in een kantinetje van een sportclubje. In het midden van het zaaltje stond een bar. Als je van je bord opstond, moest je uitkijken dat er bij de belendende borden geen stukken omvielen. Maar het moet gezegd, de Rotterdammers hadden er alles aan gedaan om de overlast te beperken. Er was ook geen enkele relatie tussen de speelomstandigheden en het resultaat van de wedstrijd. Bij sommige HWP-ers kwamen zelfs herinneringen boven aan onze thuiswedstrijden in een te krap zaaltje in Sluiskil, waarbij er steevast 1 of 2 teams teveel aanwezig waren. Dan de wedstrijd zelf. Slava had met wit zijn traditionele plusje, maar hij slaagde er niet in een beslissende bres te slaan in de verdediging van zijn tegenstander. Koen stond naar eigen zeggen totaal verloren, maar wist te vluchten in een minder toreneindspel. Dat hield hij vakkundig remise. Toen ik een blik wierp op het bord van Glen, constateerde ik dat hij een eindspel met 2 pluspionnen had, maar zijn tegenstander stond hyperactief. Het leek me dat Glen degene was die remise moest maken en dat deed hij overtuigend. Van de partij van Rein heb ik niets kunnen zien. Zelf zei hij na afloop dat hij vreselijk slecht had gespeeld. Dat verklaart wellicht zijn nederlaag. Tom had een vrij vlotte remise op bord 5. Helmut bleek op het laatste moment toch beschikbaar en kan gekroond worden tot onze man of the match. Een eindspel van paard en 4 tegen loper en 3 op één vleugel werd fraai tot winst gebracht. Bij Adrian deden de spelers elkaar geen pijn, maar Warre ging tamelijk kansloos ten onder. Mijn tegenstander offerde een stuk en toen ik dacht dat ik het ergste achter de rug had, bleek het eindspel met een kwaliteit meer toch lastiger dan ik het had ingeschat. De compensatie voor mijn tegenstander was reusachtig en ik ging er toch nog hard af. Simon stond de hele partij een tikje minder, maar uiterst solide. Hij gaf geen krimp en behaalde een verdiende remise. Als toegift loodste hij ons na afloop bovendien naar een uitstekende Italiaan. En hij kon er ook niets aan doen dat zich daar een bejaard gezelschap bevond, waarvan de jarige luid toegezongen werd. In november mogen we thuis tegen BSG.

Op de gezamenlijke slotronde van de Meesterklasse in Bloemendaal stond er voor niet veel teams nog iets op het spel. Charlois Europoort en Zuid-Limburg mochten nog onderling uitmaken wie ging zakken, LSG was al zeker van de titel en voor de rest konden er nog wat normen gescoord worden.

Ons team was bijna "au grand complet". Ikonnikov was er niet en Hans had verlof gevraagd en gekregen van de voorzitter, maar voor de rest tekenden alle IM’s en bijna-IM’s present. En dan hebben we een stevig team.
Het team van onze tegenstanders was ook niet mis, maar daar lieten we ons niet door overdonderen.

Invalster Nele gaf het goede voorbeeld. Niet onder de indruk van de pak elopunten meer aan de overkant en scoorde een vlotte remise.
Daar kwamen er snel nog wat bij en dat op de juiste borden, waar we minder rating hadden. Warre, Simon en ikzelf haalden probleemloos de remisehaven. Simon had zelfs even op meer mogen hopen. Thibaut Maenhout had ons tussendoor zelfs op voorsprong gebracht. Via een verdachte stelling haalde hij de winst vlot binnen. Was dat allemaal correct? Neen. Moet dat?
Toen Adrian vervolgens een knappen en verdiende overwinning liet aantekenen, was het duidelijk dat we de match in handen hadden. De mannen van Apeldoorn zetten zich schrap en ze waren niet van plan om nog remises uit te delen.
Rein staakte de strijd na lang tegen een slechte stelling aangekeken te hebben. Een knap staaltje strategisch schaak van Warmerdam.
Bij Helmut volgde ook een nul die we al een tijdje hadden zien aankomen. Een heel scherpe opening ontspoorde. Helmut dacht er goed uit te komen maar moest vaststellen dat hij zijn lange rokade moest terugnemen van de arbiter omdat hij een schaakveld passeerde met de koning. Dat was een ferme streep door de rekening en hij kwam niet meer onder de druk uit. De stand was terug in evenwicht maar we hadden overwicht in de twee resterende partijen.
Koen moest tegen een normjager. Nu ja, jager,… Zijn tegenstander had enkel een IM nodig om de norm binnen te hebben. Mijn suggestie dat Koen zijn tegenstander dan maar moest voorstellen om op te geven zodat hij zijn norm binnen zou hebben, werd niet in praktijk gebracht. Koen had lang het betere van het spel en leek te gaan winnen. De afwikkeling naar het eindspel liep verkeerd en zijn tegenstander kreeg een loper en 2 goede pionnen tegen een toren. Het was op zich makkelijk remise te houden maar Koen wou absoluut bewijzen hoeveel marge hij had door het toch nog spannend te maken. Een fraaie patcombinatie beëindigde de partij.
Glen bleef heel lang bezig. Een boeiende vechtpartij met wederzijds wat foutjes werd naar een gewonnen eindspel geleid. Glen gaf het niet meer af en verovert een mooie scalp. Een mooie stap richting de 2400 en de iM-titel.

Zo hadden we uiteindelijk toch nog 3 matchpunten marge op de degradatieplaats. Charlois gaf Zuid-Limburg een pak rammel en blijft in Meesterklasse. Met de sterke stijgers uit Groningen belooft het volgend jaar nog iets moeilijker te worden dan dit jaar. Maar voor dit jaar hebben we onze opdracht volbracht: we blijven in Meesterklasse.

Eén ronde voor het einde heeft HWP 1 zich al verzekerd van handhaving. In Bunschoten-Spakenburg werd weliswaar met 6-4 verloren van En Passant, de uitslagen in de andere wedstrijden waren ons gunstig gezind. Charlois en Zuid Limburg verloren beiden en mogen in de laatste ronde onderling uitmaken wie er met De Stukkenjagers degradeert. En dan de wedstrijd. Ik smaakte het genoegen de score te openen. Mijn tegenstander schonk mij na een lange theoretische openingsvariant het loperpaar. Toen ik de stelling kon openen en hij twee paarden had die elkaar in de weg stonden, was het snel gebeurd. En Passant kwam vlot langszij. Warre stond een stuk voor, maar Manuel Bosboom had de compensatie snel gevonden en maakte het overtuigend af. Slava keerde terug naar de zaal waar hij zoveel KNSB-potjes had gewonnen, voor En Passant wel te verstaan. Deze keer werd het een solide remise met zwart tegen Lucas van Foreest. De tegenstander van Adrian opende de a- en de h-lijn, maar het was onze man die er van profiteerde. We stonden dus weer voor, maar opnieuw niet lang, want Glen ging ten onder. In en mooie stelling begon hij aan een combinatie waarin een lek zat. Gevolg: materiaalverlies en een nul. Ook Simon redde het niet. Met zijn stelling leek me niet veel mis, maar het ging toch fout. Koen trof amateur Friso Nijboer, die aantoonde dat hij in grote tijdnood nog steeds slagvaardig is. Koen’s goede stelling verslechterde snel. Daarmee kwam de stand op 4½-2½ voor En Passant. Thibaut maakte vervolgens in een instructief pionneneindspel remise. Helmut en zijn jarige tegenstander hadden elkaars remise aanbod afgeslagen, maar na 4 uur spelen zat er toch niet meer in dan een halfje. Rein tenslotte stond de hele zaterdagmiddag met zijn rug tegen de muur, maar zijn taaiheid sleepte hem er doorheen. Ook hier een remise. Eindstand 6-4. Toen was het wachten op de andere uitslagen. Dat deden we in de bar van het Denksportencentrum waar het altijd goed toeven is. De verlossende mededeling kwam van de teamleider van En Passant. We blijven erin! De laatste ronde is een gezamenlijke in Bloemendaal. We spelen dan tegen MuConsult Apeldoorn.

De vrije val waarin HWP 1 in verzeild is geraakt, is nog niet ten einde. Tegen Kennemer Combinatie werd het 1½-8½. Wellicht enigszins geflatteerd, want een paar bordpunten meer had er zeker in gezeten. Onze tegenstanders vormen waarschijnlijk het sterkste team uit de Meesterklasse, maar kunnen na een valse start het kampioenschap op hun buik schrijven. Zaterdag hadden ze er zin in en waren ze op volle oorlogssterkte naar Sas van Gent gekomen.
Slava was niet ontevreden over zijn stelling, maar overzag iets. De koningsaanval van zijn tegenstander werd onvoldoende gecompenseerd door een verre vrije a-pion. Koen had een op het oog aantrekkelijke aanvalsstelling, maar toen daar niets concreets uit kwam, volgde een troosteloos eindspel. Helmut verdedigde zich als een leeuw, probeerde waar mogelijk ook actief te worden en haalde een verdienstelijk halfje binnen. Glen ging er tamelijk geruisloos af en ook Adrian had het moeilijk in een partij waarin hij tegen het loperpaar moest knokken. Rein leek goed te staan, maar ging ook ten onder. Bij Warre dachten we lang aan een stunt, zeker toen hij de remise uit de weg ging. Helaas ging het ook bij hem mis. Als ik het goed gezien heb, verloor Simon ook zonder kans op meer te hebben gehad. Johan was de grote afwezige. Na ruim een half uur vond ik het welletjes en nam zijn plaats in, zonder resultaat overigens. Man van de wedstrijd aan onze kant was Renzo. Behoedzaam schoof hij zijn tegenstander van het bord. Jammer dat ie zo vaak er niet bij is. We zakken weer een plaatsje en lijken toch echt nog een punt nodig te hebben. Volgende keer naar En Passant.