Schaakvereniging Het Witte Paard Sas van Gent

Vooraf was misschien de verwachting dat er weinig eer viel te behalen tegen een Souburg op volle oorlogssterkte. Maar de 2-6 nederlaag die ons ten deel viel, is toch wel een beetje veel van het goede. Niet dat er op het wedstrijdverloop veel af te dingen viel, overigens. Het verhaal van de dag is echter het lichtpunt aan bord 7, waarover later meer.

Als gezegd kan Souburg een sterk team op de been brengen, zeker nu Jos van der Kaap de overstap heeft gemaakt van Goes. Eric was de eerste die één en ander mocht ondervinden. Vier zetten in de opening met de dame over de d-lijn, waarbij hij met de laatste zet ook nog eens een giftig pionnetje tot zich nam, waren duidelijk te veel van het goede en hij werd er door van der Kaap hard afgekegeld. Niet veel later konden we solide remises bijtekenen van Johan en Jim tegen hun hoger gerate tegenstanders. Bij Kurt zag het er al snel slecht uit na een mislukte openingsopzet met veel te veel tijdgebruik, hetgeen niet veel later in een nul resulteerde.

Een fikse blunder van Wonder volgde, die in zijn prijzenswaardige aanvalsdrift de dekking van zijn stukken enigszins had verwaarloosd. Daarna weerde hij zich nog kranig, maar het mocht niet meer baten. Toch is hem de nodige dank verschuldigd, omdat hij zijn plek in het tweede wilde opgeven nadat Frans Snijders zich zaterdagochtend ziek had gemeld – die was zo snugger geweest om vrijdag een booster-prik te halen. Lander was op bord 8 met wit slecht uit de opening gekomen en vocht voor wat hij waard was, maar ik had de indruk dat de uitkomst van zijn partij nooit echt ter discussie heeft gestaan.

Tussen deze getalenteerde jongelingen (15 en 13 jaar oud) debuteerde ultra-jongeling Servaas Dhooge. Zowaar een tweede 11-jarige in de HWP-gelederen (naast Elias Ruzhansky; en er schijnt nog een derde op komst te zijn) en wat een debuut! In een ogenschijnlijk hele zuivere partij combineerde hij voortdurend kleine positionele middelen met dito tactische dreigingen, maakte een pion buit bij superieure stelling en rondde de partij onberispelijk af. Chapeau, Servaas.

Het opmerkelijke slotakkoord kwam voor mijn rekening. Door de organisatorische perikelen in de ochtend was ik er niet helemaal bij, een euvel dat me wel vaker treft en waar ik toch eens mee af moet zien te rekenen. Het zette me aan tot licht dubieus gerommel en dat moet je tegen een solide strateeg als René Tiggelman niet doen. Die zette zijn stukken beter neer, ving alles netjes op en dwong een licht voordelig eindspel af. Toch was er misschien nog niet zoveel aan de hand geweest als ik in de tijdnoodfase geen pion had weggeblunderd en mijn gebrekkige tegenstand daarna gaf eveneens te denken.

Voor de annalen is nog wel interessant dat ik de partij beëindigde door achter elkaar twee onreglementaire zetten uit te voeren. Eerst door mijn ‘volgende’ zet te doen: ik stond schaak en bedacht dat ik na het wegzetten van mijn koning een zet later mijn toren naar de onderste rij zou brengen om nog wat schaaks der wrake te geven. Dat ik vervolgens maar meteen dat laatste deed, was merkwaardig. Evenals het vervolgens alsnog uitvoeren van die koningszet, nadat ik dus mijn toren al had aangeraakt. René wees mij er verbaasd op, maar bleef beleefd. Waarvoor dank.

Na het enigszins teleurstellende resultaat tegen De Stukkenjagers wachtte ons in de 2^e ronde opnieuw een cruciaal duel. Zuid Limburg had zich vorig seizoen ternauwernood gehandhaafd en de verwachting is dat het voor ons een belangrijke concurrent in de strijd tegen degradatie zal zijn. Het werd een wedstrijd in twee delen.

Deel 1

Op 6 september kreeg ik een verzoek van de teamleider van Zuid Limburg om twee partijen vooruit te spelen, vanwege deelname aan de Europacup. Vele mails later kwamen we tot overeenstemming: er zouden op 24 september drie partijen vooruit gespeeld worden in Sas van Gent. En zo geschiedde. Voor ons kwamen Slava, Glen en Thibaut in actie. Slava won soepel. Zijn tegenstander begon pas serieus na te denken toen de partij eigenlijk al over was. De vooruitzichten op die middag in De Statie waren goed. Glen had weliswaar een lastige stelling, maar niet een om je grote zorgen over te maken en Thibaut had een superieure stelling met pluspion. Maar Glen koos het verkeerde plan en Thibaut’s voordeel verdampte. Zo eindigde de middag toch nog in mineur: 1½-1½ was gezien de stellingen een mager resultaat.

Deel 2

Op 8 oktober gingen we verder. Na een uur spelen leek de wedstrijd nog redelijk in evenwicht. Ik maakte me zorgen om de stelling van Helmut, maar Benjamin had een prettig voordeeltje. In de andere partijen leek er weinig aan de hand. Bij Helmut ging het inderdaad rap bergafwaarts: 1½-2½. Parcival was inmiddels in een eindspel beland met lopers van ongelijke kleur en Warre kreeg een remise aanbod dat hij eigenlijk niet kon weigeren: 2½-3½. Cruciaal leek de partij van Rein. Hij stond minder, maar was het ook verloren? Het lukte hem om af te wikkelen naar een remise eindspel: weer een zorg minder. Benjamin had intussen zijn voordelige stelling met vaste hand naar winst gevoerd: 4-4. Aan bord 9 was Enrico enigszins in de problemen gekomen, althans zijn koningsstelling oogde shaky. Koen was geen moment in de problemen, maar winst leek heel ver weg. Als Enrico overeind bleef, dan zou het vermoedelijk 5-5 worden. Iets minder dan we gehoopt hadden, wel een acceptabel resultaat. Maar, het werd nog veel mooier. Enrico bleek in een moeilijke stelling tactisch veel vaardiger dan zijn tegenstander en combineerde overtuigend naar een gewonnen eindspel: 5-4. Dat was voor Koen het moment om remise aan te bieden. Zijn tegenstander accepteerde met lichte tegenzin. Hij had qua stelling geen keus, maar wist dat daarmee de wedstrijd wel verloren was. Met deze belangrijke 5½-4½ overwinning zijn we even uit de zorgen. In november wacht LSG.