Nog geen jaar geleden speelden dezelfde teams in Sluiskil tegen elkaar met grotendeels dezelfde schakers. Het verschil was deze keer dat Waalwijk met een compleet team aantrad, waar het bij de vorige gelegenheid nog een NO had. Toen werd het de kleinst mogelijke overwinning voor ons. Wat zou het deze keer worden?
Terwijl broer Sander zijn jas uit doet, is Sara begonnen aan haar missie, die een vol punt op zou leveren. Achter haar André Galle, die ook het volle pond scoorde. (foto Manuel Colsen)
De wedstrijd begon met twee redelijk snelle remises op de middelste borden, waar al snel geen muziek meer in de stelling zat. Op bord 8 speelde Sara tegen Robert Prins die een T-shirt aan had waarp duidelijk werd gemaakt dat Robert voor niemand bang was: Wie doot mij wat? Dat werd pijnlijk duidelijk nadat Sara een stuk voor kwam (als ik het goed gezien heb) en de partij won.
Ondertussen had ik het moeilijk tegen Hans Sinnige. Dat was allemaal niet nodig geweest als ik na een zet of 10 wat beter gekeken had. Na een scherpe opening waarin ik 2 pionnen had geïnvesteerd in een initiatief, stond de volgende stelling op het bord.
Wit staat op het punt lang te gaan rocheren waarna ik met twee pionnen minder achterblijf. Een paar zetten hiervoor had ik nog gedacht dat ik hier 12 ..Pxe4 zou kunnen spelen maar zag toen 13. Pxe4 f5 14. Dc4. Zeer, zeer kortzichtig want na 12… Pxe4 13. Pxe4 Dd5 is de partij uit (-4). In plaats daarvan speelde ik 12 … Lf5, won een pion terug maar had nog een schwindel nodig om de partij de remisehaven in te loodsen. Omdat ondertussen Andre gewonnen had van Joost Duquesnoy na een partij met wisselende kansen en Xavier in gelijkstaande stelling afstand had gedaan van een stuk en daarbij geen compensatie van zijn tegenstander had ontvangen, was het toen 3,5 – 2,5 met Johan en Samuel nog aan het spelen. Beiden stonden minder maar Samuel stond niet verloren (naar mijn niet erg gefundeerde mening) maar bij Johan leek het daar wel heel erg op. Spannend dus.
Samuel stond passief in een gelijke lopereindspel en met de doorlopende dreiging van uitgetikt te worden. Samuel leek het echter allemaal onder controle te hebben maar de vraag voor mij was of die zelfverzekerdheid wel gerechtvaardigd was. Op Johans bord durfde ik eigenlijk al niet meer te kijken. In een loper-paard eindspel was het paard wel erg dominant geworden en kon Johan steeds met moeite nog een veld vinden voor zijn loper. Het leek echt in alle varianten verloren en ik was dan ook stomverbaasd toen Johan breed lachend met een notatiebiljet zwaaiend de zaal uit kwam lopen: remise! In verloren stelling naar achetraf bleek! Bij Samuel bleef het spannend maar ook daar was het opeens afgelopen: pat! En zo herhaalde de geschiedenis zich: 4,5 – 3,5.
Afgelopen zaterdag heeft HWP zijn eerste wedstrijd in de Meesterklasse in 1456 dagen gewonnen. Het spreekt voor zich dat het hele team achteraf in extase was. Ik kondigde in mijn vorige verslag al aan dat we beter wilden doen dan één matchpunt. Iedereen was dan ook gebrand op een overwinning in de Meesterklasse. U vraagt zich hoogstwaarschijnlijk af hoe we erin geslaagd zijn om na zo’n lange periode weer een match te winnen. Wel, ik zal het u proberen uit te leggen.
Stap 1: Zorg voor een geniale ploegopstelling
Op zondag 27 september kregen wij, trotse HWP’ers, een mailtje van onze teamleider Marnix in de inbox. Hierin deelde hij ons de opstelling mee. Wat mij opviel, was dat de enige verliezer van ronde 1 naar de bank was verplaatst. Reden: niet goed genoeg. Tot daar kon ik het nog begrijpen, maar dan… topscorer Benjamin werd eveneens zonder pardon op de bank geplaatst. Reden: onbekend. Hun vervangers? Een zekere IM Elias Ruzhansky en GM Vyacheslav Ikonnikov.
Tot slot was er nog één rare kronkel in het hoofd van onze teamleider. We zouden een volledig nieuwe tactiek toepassen: de onvoorspelbaarheid van de voorspelbaarheid. “Huh, wat is dat?”, hoor ik u nu denken. Wel, ik weet het ook niet zo goed. Het klonk als complete onzin, maar hoe meer ik erover nadenk, des te genialer ik het vind (omgekeerde psychologie of iets in die trant). We gingen dus voor een minimaal aantal wijzigingen ten opzichte van onze eerste match. Het aantal wijzigingen mocht dan wel minimaal zijn, het verrassingseffect was maximaal. Wie zit er nu twee keer na elkaar op hetzelfde bord? Wij.
Stap 2: Verwacht niet te veel
Zoals altijd hielden we een voorbespreking van de match. Hierin belichten we wat de tegenstanders spelen. Het is ook de laatste mogelijkheid voor ploegkapitein Helmut en Koen om ons nog op te peppen en de nodige richtlijnen mee te geven. Deze keer was het een eerder korte bespreking. Koen kwam in zijn peptalk niet verder dan dat wij zwaar de underdog zouden zijn. Onze verwachtingen waren dus zeer laag; als u van tevoren had beweerd dat wij favoriet waren, zouden we u zeker hard uitgelachen hebben.
Stap 3: Verander niet wat goed was
De wedstrijd zelf begon op een gezapig tempo. U herinnert zich hoogstwaarschijnlijk wel de remises van Amir Zouaghi en mijzelf uit de vorige ronde. Op zich waren dat geen slechte resultaten voor het team, maar onze prestaties waren afschuwelijk slecht. Dat konden we geen tweede keer laten gebeuren. Zo gezegd, zo gedaan. We speelden beide opnieuw een gezapige remise, maar er was één klein verschil: Amirs tegenstander had meer ELO, die van mij veel minder. Het moge duidelijk zijn dat dit oké was voor het team, maar voor mijzelf opnieuw geen goed resultaat. Voor Amir daarentegen was dit een mooi resultaat. Onze partijen waren overigens vrij rimpelloos: bij Amir is er nooit iets gebeurd, en bij mij evenmin.
Links de verslaggever bij aanvang van de partij. Naast hem ook Helmut Cardon in opperste concentratie.
Kort daarna was Slava klaar: ook remise. Het verhaal bij Slava is bijna identiek aan het onze en zal ik daarom niet herhalen. Opmerkelijk genoeg waren wij de enigen die zich aan de remise-strategie van de vorige ronde hielden.
Stap 4: Handel niet impulsief
Zodra we de tijdnoodfase naderden, kwamen de partijen op een tweesprong. De fouten vlogen in het rond, maar vielen globaal gezien in ons voordeel. Desalniettemin mochten wij een eerste dreun incasseren: William maakte een fout in de opening en kwam die niet meer te boven. Op één moment kon hij de partij terug in evenwicht brengen, maar hij miste deze moeilijke kans. Op dat moment zag ik het zelf niet meer zo zitten, maar zoals we leerden uit de vorige ronde: bij ons kan alles gebeuren.
Een eerste meevaller was de partij van Koen. De hele partij was in evenwicht, maar zijn tegenstander, Thibaut, besloot een cadeautje uit te delen. Eerlijk is eerlijk: het was niet makkelijk om te zien hoe je dat cadeau niet kon uitdelen, maar toch: een cadeautje blijft een cadeautje. Vrijwel iedereen vond het een goede partij van Koen, behalve één persoon: onze ploegkapitein Helmut. Helmut wist ons allemaal uit te leggen dat Koen een zeer moeizame overwinning boekte. Enige tegenspraak werd niet geduld.
Wie dacht dat de cadeautjes hiermee op waren, moet ik teleurstellen. We kregen er nog twee van onze tegenstanders. Het tweede werd geschonken door Albert aan Kobe: Kobe kreeg een gratis loper. Dat was uiteraard voldoende voor de winst. Steven moet dit gezien hebben en gedacht hebben: ”Wat jij kan, kan ik beter.” Steven besloot een toren weg te geven aan Glen. Niet veel later ging Steven door zijn vlag en gaf zo een volledig punt cadeau.
Stelling na 36 Dh3. Er volgde het prachtige Th4, waarna het nog mooiere 37 c7! er een eind aan maakte.
Mij hoort u hier niet over klagen. Meer nog: ik zou elke match wel drie bordpunten cadeau willen krijgen. Op die manier is het vrijwel onmogelijk om nog te verliezen. Daarnaast zie ik één constante in al die presentjes: ze werden veel te impulsief uitgedeeld.
Stap 5: Wees geduldig
De tijdnoodfase was voorbij en daarmee ook de tijd van de cadeautjes. Op de drie resterende borden stonden we veel beter, een beetje beter en een beetje slechter. Hoewel ik de twee matchpunten al geteld had, bleef het toch spannend. Met ons weet je immers nooit wat er kan gebeuren.
Het plan van de spelers die al klaar waren, was simpel: we wachten, wachten en wachten, in de hoop dat iemand ons het verlossende punt zou komen melden. Na anderhalf uur wachten was daar dan eindelijk het genadeschot voor Charlois. Elias etaleerde nogmaals zijn klasse en wurgde zijn tegenstander heel geduldig. Hoewel wij niet altijd even zeker waren van Elias’ plannen, bleef hij heel zelfverzekerd achter het bord zitten en liet hij het er allemaal eenvoudig uitzien. Hiermee was de matchwinst binnen!
Niet veel later was er toch nog een kleine aderlating: Enrico verloor zijn partij na meer dan 5,5 uur verdedigen. Dit was zeker niet het resultaat dat hij verdiende, maar wel een partij waar wij allemaal veel uit kunnen leren.
Tot slot wist Helmut na ellenlang drukzetten zijn tegenstander te laten instorten. De volledige partij is te complex om in een paar zinnen te bespreken, maar het is een pareltje om te bekijken. Het zit vol motieven waarvan ik het bestaan niet wist. Helmut zei er na de partij enkel over dat de stelling heel de tijd moeilijk te beoordelen was. Hij had naar eigen zeggen geen idee of hij goed, slecht of gelijk stond.
De teamcaptain: een joviale bui na een euforische middag
Na Helmuts partij was iedereen klaar en voldaan. Helmut was zelfs zo euforisch dat hij een tournée générale gaf. Dat hadden we volgens onze teamcaptain wel verdiend. En zo klonk het na 1456 dagen aan de bar niet alleen “Freed from desire”, maar vooral: HWP is on fire!
Zaterdag 3 oktober spelen HWP 1, 2, 3 en 4 hun eerste thuiswedstrijd van de KNSB-competitie in ‘t Meulengat te Sluiskil.
Het eerste team treft in Charlois 1 een batterij aan voormalige HWP-ers en strijdt voor een mooi vervolg op de succesvolle start in Leiden. HWP 2 speelt voor het eerst in de recente geschiedenis tegen HSC Helmond, dat deze septembermaand haar honderdjarige bestaan vierde. Het derde team bindt voor het derde seizoen de strijd aan met Waalwijk 1. De vierde ploeg start deze competitie met een Zeeuwse derby tegen De Zwarte Dame 2 uit Kruiningen, een geduchte tegenstander. IJs en weder dienende worden de wedstrijden van de eerste ploeg weer live uitgezonden. De link voor deze uitzending:
Waar het tweede Sasse team naast ons in de zaal een knappe overwinning boekte, deden wij van het derde dat niet. Niet dat we dat niet wilden, zeker niet, maar willen en kunnen zijn niet altijd hetzelfde. De voorbereidingen waren lastig geweest maar er stond wel een volledig team waarin echter wel Johan en Marnix ontbraken, evenals de gebroeders Van de Wynkele. Nu naar de wedstrijd:
Na het gebruikelijk erg rustige eerste uur viel al snel een beslissing aan bord 8. Henry moest opgeven tegen een van de vele (zeer) jonge Eindhovense talenten. Deze won redelijk gepointeerd een pionnetje op c6, even later nog een op a7 terwijl Henry’s stelling ook nog eens een keer open lag voor een volledige invasie. Die wachtte hij niet af. Niet al teveel later zag ik Sander een hand uitsteken naar zijn tegenstander: remise. Meer zat er ook niet meer in terwijl Sander wel een behoorlijk initiatief leek te hebben voorafgaand aan de afwikkeling naar remise. Daarna kwamen ook Samuel en Sara remise overeen met hun tegestanders. De laatste na zich eindelijk onder de druk van zwart uitgespeeld te hebben maar met erg weinig resterende tijd op de klok.
Samuel boekte een verdienstelijke remise op bord 1 (foto Tina Rouwendal)
Met een stand van 2,5 – 1,5 in ons nadeel op het scorebord waren toen nog 4 partijen bezig. Daar was nog van alles mogelijk en vooral Gert had kansen. Dat gold ook voor Simon in zijn eerste partij voor HWP. Er leek iets van een vernietigende aanval in te zitten en toen ik ‘m Df6? zag spelen, meende ik dat het punt binnen was, Simon ook. Dat bleek niet het geval, hij bleek de partij nog net binnen de remise grenzen te kunnen houden.
Nog drie partijen aan de gang en 3-2 achter. Xavier verviel op dat moment in een oude gewoonte die hij in Nederland heeft ontwikkeld, een misser in goede stelling. Daarmee was ook meteen duidelijk dat het nu wel heel moeilijk zou worden om nog iets aan punten mee naar huis te kunnen nemen. Jim had intussen wel een (vrij)pionnetje gewonnen tegen oudgediende Bosscher. Daar weet Jim normaal gesproken wel raad mee. Maar zijn tegenstander zat niet bepaald te slapen en won het ding gepointeerd terug: remise en definitief 0 punten. Dat Gert daarna zijn goede stelling verspeelde en ook nog verloor (ook weer zo’n jong talent!) deed er niet meer toe. Ik dacht tijdens de wedstijd herhaaldelijk met weemoed terug aan het senioren toernooi in Brugge waar ik aan meedeed en waarin geen plaats was voor 55=minners, en dus ook niet voor jongelingen die het nodig vinden hun talenten te etaleren voor ons ouderen. Overigens een genot om te zien hoe ze met zoveel gemak goede zetten doen.
Over twee weken gaan we het opnieuw proberen, en dan met succes!
We use cookies to optimize our website and our service.
Functional
Altijd actief
The technical storage or access is strictly necessary for the legitimate purpose of enabling the use of a specific service explicitly requested by the subscriber or user, or for the sole purpose of carrying out the transmission of a communication over an electronic communications network.
Preferences
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
Statistics
The technical storage or access that is used exclusively for statistical purposes.The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Marketing
The technical storage or access is required to create user profiles to send advertising, or to track the user on a website or across several websites for similar marketing purposes.