Schaakvereniging Het Witte Paard Sas van Gent

Op 17 december 2011 ontving HWP 4 de kampioenskandidaat in de ZSB Hoofdklasse. Al snel bleek dat dit Landau 1 een maatje te groot was voor de routiniers van HWP 4.
Ruim voor de 1e tijdscontrole stond het al 4,5 – 0,5 en was de wedstrijd beslist.
Het halfje werd gescoord door teamleider Henk de Ridder tegen Janco Dees, doch dit was eigenlijk te weinig. Henk verzuimde een pion te winnen in het middenspel en liet het daarna van schrik remise lopen. John Gommers liet zich vanuit de opening wegdrukken en Sadik Bajraktari kon net niet aanklampen toen de speler met de hoogste rating vrij snel het initiatief overnam. Steven Rademakers ging ten onder door zijn stukken slecht te ontwikkelen en Gilbert Ongena maakte al eerste een foutje in een gelijk opgaande partij.Rudi, Nick en Adri troffen ook een tegenstander met een hogere rating maar daar was op het bord niets van te merken.
Adri is niet in gevaar geweest en deelde het punt toen de stelling gelijk was. Adri nam het juiste besluit door net niet in tijdnood te komen. Nick Wegman leek lange tijd beter te staan, maar beter staan bied geen enkele garantie. Uiteindelijk ging op een verkeerd moment een pionnetje verloren en was het eindspel niet te houden. De mooiste partij speelde zich af op het laatste bord. Martijn de Clerck dacht het beton van Rudi Pauwels op te blazen, maar werd daardoor zelf vernietigd toen Rudi een paar krachtzetten aan het publiek liet zien. Al met al niks aan de hand vandaag, gewoon verdiend verloren. We richten ons nu op de ZSB beker.

Het Palet, Middelburg, 2 december 2011
In de 2e klasse van de Zeeuwse Schaakbond zegevierde HWP 5 met 3,5 – 0, 5 over Middelburg 4.

Aan bord 4 offerde Lydia’s tegenstander een paard voor een pion. Dat bleek niet zo’n goed idee, want Lydia won niet alleen materiaal maar ook de partij.

Aan bord 2 nam Cees de gambietpion van zijn tegenstander grif in ontvangst met de gedachte: "en die ga ik houden ook!" . Dat deed hij en hij graaide er terloops nog eentje bij: 2-0 voor ons.

Ondergetekende had last van dwangmatigheden en zelfkwelling, iets wat hem de opening deed opsieren met zetten waar hij niet blij mee was, maar die hij desondanks tóch uitvoerde. Dit Timman-achtige gedrag leidde tot veel gezwoeg en geploeter om uiteindelijk aan te sturen op eeuwig schaak. Zijn tegenstander kwam ‘er niet meer uit’ naar eigen zeggen en besloot zich te schikken in het gelijkspel.

Cor deed nog wat aan het doelgemiddelde; toen hij zijn dame uiteindelijk kon bevrijden uit de omknelling van een loper en een toren, werd ook aan bord 3 het volle punt bijgeschreven.

Wilden we nog aanspraak maken op het kampioenschap, moesten we winnen, en dik ook. Ondanks een vroege 2-0 achterstand, lukte dat ook. Invaller Jim en Johan gingen vroeg onderuit. Beiden door matig openingsspel.

Hans haalde zijn oude trucendoos van stal. Daartegen was Broekmeulen niet bestand. Wouters jonge tegenstander probeerde hem in de opening te overrompelen, maar Wouter is niet zo makkelijk omver te duwen. Hij bleef makkelijk staan, sloeg terug en dat was hard. Thibaut M. behandelde een drierijensysteem met wit als een volleerd masseur. Sterk spel weer van onze sterkhouder.

Steven is terug! Het zag er weer gevaarlijk uit en het paste net wel of net niet, maar uiteindelijk toch net wel. Ook een punt. Hetzelfde is van toepassing op mijn eigen partij. Ik won, maar mijn tegenstander miste wat kansjes. Helmut pakte ruimte op de damevleugel en won, volgens mij, vrij eenvoudig.

Als laatsten waren Tom en Thibaut V. bezig. Tom leek me al snel groot voordeel te hebben, maar gaandeweg verwaterde het. De eindspeltechniek was echter beter dan dat van de opponent. Thibaut V. ten slotte had een complexe stelling, waarin hij beter rekende.

2-8. Fraai. Volgende ronde weten we meer.