Het Witte Paard

Sas van Gent



SponsorKliks, sponsor HWP gratis!
HWP 50+ toernooi 2015 (verslag en eindstand).pdf
Vorige pagina
RSS feed

2 december

HWP A moet meerdere erkennen in Goes A
Het was nogal een verrassing voor de HWP A-ers dat de spelers van Goes A plots in de Speye stonden. De gelegenheidsteamleider had zijn spelers namelijk voorgespiegeld dat we tegen Goes B zouden spelen. Toch een ander kaliber.
Vooral Philip was onder de indruk. Hij speelde tegen Joey Grochal aan bord twee en gaf in een stelling waarin niets aan de hand was zomaar ineens alles weg. De drie andere partijen gaven meer strijd te zien. Met name tegen de klok. Adrie ging rustig denkend door zijn vlag, in de veronderstelling dat hij nog zeeën van tijd had. Dat was dus niet zo. En Martin Stam had met wit een stelling opgebouwd waarin zwart alleen nog maar kon toezien hoe wit hem wilde kwellen. Dat wilde Martin kennelijk niet. Met het slinken van de tijd werd er eensklaps een rode loper uitgelegd voor de zwarte stukken. Tegenstander Louis Nieuwenhuijse kon zijn geluk niet op. Gelukkig voor HWP redde de teamleider aan bord 1 de eer. Sven Stange wilde te graag winnen in een eindspel dat niet zo gunstig was als hij dacht.
HWP A   Goes A   1-3
1 Kees Nieuwelink Sven Stange 1-0
2 Philip de Vroe Joey Grochal 0-1
3 Adrie den Hamer Rinus Burgerhoff 0-1
4 Martin Stam Louis Nieuwenhuijse 0-1

Auteur: Kees Nieuwelink


29 november

HWP 2 wint ondanks misstap teamleider
De wedstrijd van het succesvolste HWP-team tegen staartclub Voerendaal 2 kende een merkwaardig begin. De teamleider en topscorer van de ploeg was na een kwartier klaar. Met een nul. Hoe kan dat? Welnu, je kunt je gewoon door de openingstheorie heenwerken door de zetten in de voorgeschreven volgorde op het bord te brengen. Je kunt ook gewoon maar wat doen in de veronderstelling dat het allemaal niet uitmaakt omdat je alles al duizend keer hebt gespeeld en dus automatisch bij de gewenste positie terechtkomt. Dat het daarbij mogelijk is dat de tegenstander onderweg gewoon je dame slaat, komt niet in je op. Tot het zover is. Zo ging het ongeveer.
Daarna liet de teamleider zich van zijn beste kant zien, door zijn ploeggenoten vurig aan te moedigen. Dit had ongekend succes, vooral bij buurman Wouter Ghyselen, die zijn opponent op schitterende wijze opbracht. Ook Arno Sterck nam zijn verantwoordelijkheid door met overmacht van Van der Zwet te winnen. En Simon Provoost presenteerde de toeschouwers op een hoogstandje in het eindspel, dat hem geen ovationeel applaus bracht omdat zulks niet gebruikelijk is bij het schaken. Alleen daarom gebeurde het niet.
Verder kende de match een bijna sensationeel optreden van invaller Snijders, die Luc Zimmerman tot de rand van de afgrond bracht, maar verzuimde hem in de abyss te laten storten. Remise. Hetzelfde resultaat boekten Harry en Renzo (tegen iemand met en hele moeilijke naam) in partijen die het aanzien meer dan waard waren, maar kennelijk nooit de remisemarge verlieten. En tenslotte was er Nele. Zoals gebruikelijk zat zij als laatste achter het bord - maar deze keer tegen een andere dame. Dat is wat minder gebruikelijk. Nele had met zwart een overwegende stelling opgebouwd, tot zij op zet 39 of 40 plots een kwaliteit weggaf. Waarschijnlijk stond ze daarna nog steeds beter, maar de partij eindigde na een mislukte claim alsnog in remise.
Ik was weer heel trots op mijn team...
HWP 2   Voerendaal 2   5-3
1 Simon Provoost 2168 Boc Merx 2050 1-0
2 Arno Sterck 2182 Bart van der Zwet 2117 1-0
3 Nele Vanhuyse 2043 Diana Dalemans 2060 ½-½
4 Wouter Ghyselen 2117 Marcel Winkels 1951 1-0
5 Kees Nieuwelink 2169 André Krueger 2116 0-1
6 Renzo Ducarmon 2125 Dragos Ciornei 2149 ½-½
7 Frans Snijders 1898 Luc Zimmerman 2123 ½-½
8 Harry Provoost 2002 Marcel Frenken 2102 ½-½

Auteur: Kees Nieuwelink


27 november

Geen bordpunten voor HWP 5
Deze middag speelden we wederom tegen het sterke team van Goes 2. Net als in de vorige ronde was Goes 2 heel sterk opgekomen. Jammer genoeg konden we nu ook geen enkel bordpunt scoren. William, Johan, Pasha en Martijn hebben goede partijen opgezet, maar uiteindelijk bleek het krachtsverschil te groot. Bedankt voor het meespelen en tot de volgende keer!
HWP 5   Goes 2   0-4
1 William Baeten 1524 Hans Welten 1873 0-1
2 Johan Martens 1334 Mark Paul 1717 0-1
3 Pasha Jansen 961 Niels de Feijter 1644 0-1
4 Martijn Meertens 567 David de Feijter 1629 0-1

Auteur: Manuel Colsen


27 november

HWP 4 spartelend naar zware nederlaag
Teleurstelling alom, toen de HWP-ers ontdekten dat hun makkers van het eerste team er niet waren. Die spelen immers sinds jaar en dag zowel de thuis- als uitwedstrijden tegen de Groningse teams ergens halverwege. Zoals wel vaker was dat in Bunschoten-Spakenburg, bij En Passant. Maar dit had ook een paar voordelen. Men hoefde zich niet te laten afleiden door het kanonnengeschut. En bovendien bleek de alom geprezen scheidsrechter Frans Peeters bereid alle drie de KNSB teams voor zijn rekening te nemen. Wat weer extra goed uitkwam omdat onze vaste scheids Manuel in het vierde team moest invallen.

Ook deze tweede KNSB- invalbeurt moest Manuel met een nul bekopen. Ondanks een degelijk opgezette partij, moest hij wederom ervaren dat het krachtverschil te groot was. Het zelfde kan gezegd worden over Gilbert, die zich overigens ook kranig heeft geweerd.
Het grote nieuws van deze ronde was de terugkeer van Kees de Wolf in de Sasse schaakarena. Na meer dan vier jaar geen serieuze partij meer gespeeld te hebben, zette hij met de witte stukken een Konings-Indiër op een ultramoderne manier op met g4. Helaas bleek zijn finger-spitzen gefühl nog niet helemaal terug, want één fout kort na de opening was genoeg om de vlag te moeten strijken. Bij mij overheerst echter de blijdschap over zijn komst c.q. terugkeer, zon vijfentwintig jaar na zijn eerste periode bij HWP.
Krachtsverschil was er ook bij Rudi, die zijn nederlaag echter vooral toeschreef aan het feit dat ik hem wit had gegeven. Dat zal ik dan ook nooit meer doen. Een al te passieve opening deed hem belanden in een middenspel met twee paarden en de nodige zwaktes tegen een gruwel van een loperpaar.
Bij mijn buurman Philip moesten de stukken onverwachts snel in de doos, vanuit een stelling waarin hij nauwelijks minder leek te staan. Met zijn immer ondernemende schaakgeest verzuimde hij de dames te ruilen, waarna hij een lelijke dubbbelpion moest toestaan, waarvan hij er meteen één verloor, hetgeen hem deed besluiten om er ook nog een kwaliteit tegen aan te gooien, voor niks.
Mijn tegenstander koos voor een opstelling met e3 en de lange rokade tegen de Leningrader en dat moet je niet doen. Een gepointeerd pionoffer bracht me het loperpaar en winnend voordeel vanwege de moordenaar op g7 en zwakke witte velden. Doordat ik vervolgens niet al te doortastend optrad en dameruil toeliet, ontstond er echter een stelling met een dynamisch evenwicht. Toen wit een tweede pionoffer aannam, kon ik de partij met een venijnig pionzetje dat materiaal won, alsnog beëindigen. Dat ik dat pas één zet later deed en dat mijn tegenstander dat had kunnen voorkomen maar niet deed, valt in de uitslag niet terug te lezen.

Tenslotte komen we bij de twee matadoren van deze middag. Om te beginnen John, die met de zwarte stukken zijn tegenstander als een jonge god naar de keel vloog en de hele partij een mooi initiatief had. In het vierde uur moet de vermoeidheid hebben toegeslagen, want uiteindelijk restte hem een troosteloos eindspel. Toch ben ik onder de indruk van de schaakkracht die hij nog altijd tentoonspreidt.
Hetzelfde kan gezegd worden van Adri, die ook over de helft van de zeventig is en momenteel dagelijks een bestraling moet ondergaan in het AZ te Gent. Meer dan een jaar hebben ze hem in het ziekenhuis in Terneuzen van het kastje naar de muur gestuurd, en passant tijdens een blinde ingreep een zenuw doorgesneden waardoor zijn gezicht is scheefgezakt, totdat hij bij de juiste arts terechtkwam, die hem prompt doorverwees. Een mens zou er moedeloos van kunnen worden. Zo niet Adri. Die had een paar pijnstillers genomen en verhief de verdedigingskunst weer eens, op een manier waarop hij patent heeft: staan en blijven staan. Zijn tegenstander had dan wel driehonderd elopunten meer, maar Adri was naar eigen zeggen niet de mindere geweest, deze middag. Ik had hem de remise meer dan gegund, maar die kwam er net niet. Adri was als laatste klaar in de Speye.

En dan nog dit. Deze ronde kende een historisch nieuwtje. We speelden voor het eerst in de geschiedenis met nummerblokjes bij de borden. Ze zijn wit, met zwarte letters en gemaakt door mijn vader. Die is ook pas tweeëntachtig en getuigt ook nog altijd van een jeugdig elan als hij zijn vakmanschap (in dit geval dat van timmerman) ten toon kan spreiden. Ik was al langer van plan om eens voorzichtig te informeren of hij zich aan zon klus zou willen zetten, toen Herman bij de vorige thuiswedstrijd allemaal punten van HWP 3 optelde bij die van HWP 4 om vervolgens te concluderen hij wel remise kon nemen. Dat was voldoende aanleiding voor mijn pa om zich drie weken lang op te sluiten in zijn schuur en naar eigen zeggen zon twaalfhonderd keer een vlakje te schuren, plamuren, lakken, van cijfers te voorzien en te vernissen. Hij zij geprezen om die blokjes, die er prachtig bij stonden en die zo degelijk zijn dat ze hem en mij ruim gaan overleven.

HWP 4   Voorschoten 2   1-7
1 M. van der Zalm 2086 W. Noordkamp 1998 1-0
2 P. de Vroe 1839 T. van der Togt 2117 0-1
3 A. den Hamer 1808 S. Gieben 2098 0-1
4 R.Pauwels 1782 M. Driessen 2049 0-1
5 J. Gommers 1863 M. Voorn 1999 0-1
6 C. de Wolf 1916 D. Jongste 1950 0-1
7 M. Colsen 1598 Th. de Ruiter 1944 0-1
8 G. Ongena 1430 H. Lindeboom 1929 0-1

Auteur: Marnix van der Zalm


27 november

HWP 1 maatje te klein voor Groninger Combinatie
HWP 1 heeft de 4e ronde wedstrijd tegen Groninger Combinatie met 3½-6½ verloren. Een regelmatige nederlaag waar niet veel op af te dingen was. We speelden onze thuiswedstrijd in Bunschoten, waar we zeer gastvrij ontvangen werden. Dank aan de mensen van En Passant!
Glen speelde aan bord 1 tegen Daan Brandenburg. Het was een partij die lang in evenwicht was, maar bij de overgang van middenspel naar eindspel kreeg Glen de beste kansen, nadat die niet benut werden, moest hij een mindere stelling verdedigen. Hij slaagde daar gelukkig wel in. De partij aan bord 2 tussen Koen en Bonno Pel leek binnen een uurtje beslist te worden. Een mislukte opening van de Groninger was daar verantwoordelijk voor. Koen koos niet voor de harde lijn, maar deed het erg rustig. Een beetje te rustig. De overwinning was echter nimmer in gevaar. Op bord 3 trof Helmut Sipke Ernst. Het leek me een partij waarin Ernst steeds een klein plusje had, maar in werkelijkheid heeft Helmut eigenlijk geen kans gehad. Een tamelijk geruisloze nederlaag. Dan komen we bij een partij waar we duidelijk meer hadden kunnen bereiken. Aan bord 4 kreeg Tom in het middenspel de betere kansen tegen Jan Werle. Die verdedigde zich naar behoren en een remise leek dan ook de logische uitslag te worden. Tot Tom in het verre eindspel een flinke bok schoot en de partij onverwachts alsnog verloren ging. Bord 5 wilde ik aanvankelijk overslaan in dit verslag. Een rustige remise tussen Rein en Erik Hoeksema. Het betekende wel het einde aan de reeks nullen van Rein. We maken ons op voor betere tijden. Nog zon saaie, ik bedoel rustige partij aan bord 6. Er gebeurde helemaal niets tussen Ashote en Jan Baljé. Ook hier remise dus. Behoorlijk wat geluk hadden we aan bord 7, waar Adrian verschillende keren ontsnapte. Tegenstander David Slagter verzuimde steeds de trekker over te halen en Adrian bereikte ternauwernood een remise eindspel. Vreemde taferelen aan bord 8. Johan kreeg al snel in de opening een pion cadeau van Jasper Geurink. Hij neutraliseerde de aanvalskansen van zwart en 60 zetten lang varieerde het stellingsoordeel van beter via veel beter naar gewonnen en terug. Groot was de verbazing dan ook toen Johan plotseling remise aanbod en nog groter toen zijn tegenstander besloot door te spelen, in een verloren stelling. De partij kreeg een passend slot toen er eeuwig schaak volgde in een nog steeds gewonnen stelling voor Johan. Zelf werd ik aan bord 9 slachtoffer van een voorbereide variant van Maurice Schippers. Zijn nieuwtje bleek achteraf minder gevaarlijk dan de partij liet zien. Ik slaagde er echter niet in het juiste antwoord te vinden en na een paar keer de beste zet gemist te hebben, belandde ik in een verloren eindspel. Aan bord 10 debuteerde Martijn. Tegenstandster Iozefina Paulet snoepte een pionnetje in de opening, maar Martijn had daarvoor meer dan voldoende compensatie. Maar het voordeeltje verwaterde en de compensatie verdween. Helaas werden een paar plotselinge kansen in het eindspel niet gegrepen en ging de partij verloren.

  HWP 1   Groninger Combinatie 1   3-6
1 G. de Schampheleire 2340 D. Brandenburg 2497 ½-½
2 K. Leenhouts 2513 B. Pel 2311 1-0
3 H. Cardon 2403 S. Ernst 2538 0-1
4 T. Piceu 2357 J. Werle 2551 0-1
5 R. Verstraeten 2345 E. Hoeksema 2339 ½-½
6 A. Draftian 2283 J. Balje 2239 ½-½
7 A. Roos 2300 D. Slagter 2187 ½-½
8 J. Goormachtigh 2184 J. Geurink 2369 ½-½
9 H. Groffen 2167 M. Schippers 2280 0-1
10 M. Maddens 2225 I. Paulet 2261 0-1

Auteur: Hans Groffen